Το απόλυτο αρσενικό....

Είναι κάποιες εικόνες που σου μένουν μία ζωή, όπως είναι και κάποια παιχνίδια που επίσης δεν πρόκειται να τα ξεχάσεις ποτέ. Κερδίσαμε ντέρμπι, κάτι το οποίο το αξίζαμε και όχι το κλέψαμε. Το πήραμε επειδή παίξαμε καλύτερα και όχι επειδή είχαμε την τύχη με το μέρος μας. Στο κατάμεστο Καραϊσκάκη, ο Ολυμπιακός απείλησε με δύο σουτ έξω από την περιοχή επί ενενήντα λεπτά, ενώ ο ΠΑΟΚ είχε ένα γκολ, δύο δοκάρια και άλλες δύο φάσεις που θα μπορούσαν να γίνουν γκολ. Όλα αυτά, με τα σπόρια από τον Δαλούκα όλα στον Ολυμπιακό, ενώ ο πειθαρχικός του έλεγχος μια κωμωδία. Ειδικά όταν δεν τιμωρείς τα δύο τάκλιν του Ραούλ Μπράβο με τα δύο πόδια πάνω στον Βιεϊρίνια, δικαιώνεις απλά τον Άκη Ζήκο που μίλησε για χεσμένους διαιτητές στο Καραϊσκάκη. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Αναφέρθηκα σε εικόνες που οι περισσότεροι από εσάς δεν καταφέρατε να δείτε, επειδή δεν ήσασταν γήπεδο. Η εικόνα του Πάμπλο Γκαρσία να ετοιμάζεται να εκτελέσει φάουλ και από πίσω να πέφτουν της Παναγιάς τα μάτια, είναι μία από αυτές που μένουν. Ο Ουρουγουανός, ουδέποτε ασχολήθηκε με το τι συμβαίνει πίσω του. Απέφυγε τα καραγκιοζλίκια του Τζόρτζεβιτς και του Νικοπολίδη στη Τούμπα, με τον πρώτο να κάνει τον νεκρό επειδή τον πέτυχε ένα πλαστικό μπουκάλι στο χέρι, απέφυγε να δώσει βάση σε οτιδήποτε άλλο πλην της δουλειάς του. Το φάουλ που χτύπησε μάλιστα, ήταν αυτό που έφερε το δοκάρι του Βιεϊρίνια. Αριστουργηματικά χτυπημένο, ακριβώς όπως το δουλεύει η ομάδα στη προπόνηση. Η δεύτερη εικόνα, είναι ο έξαλλος πανηγυρισμός του Στέλιου Μαλεζά, του παίκτη που αισθάνθηκε όσο κανέναν άλλο αυτό που έκανε η ομάδα. Ήταν τόσο έντονη αυτή η αμφισβήτηση των δυνατοτήτων της στα ντέρμπι, που ενοχλούσε όλα αυτά τα παιδιά. Και περισσότερο, τα δικά μας παιδιά. Η ομάδα του ΠΑΟΚ, αποθεώθηκε από όλους όσους ήταν στο Καραϊσκάκη. Ακόμη και αυτούς που έβριζαν. Όλοι κατανόησαν πως ο ΠΑΟΚ έχει κάνει τεράστια βήματα μπροστά στα τελευταία χρόνια. Δεν ήταν μία νίκη πυροτέχνημα. Ήταν μία νίκη εξέλιξης και ορθολογικού προγραμματισμού. Περί εικόνας και η συνέχεια. Είναι δράμα να είσαι Ολυμπιακός, να μην μπορείς να κερδίσεις στα ίσια έναν αντίπαλο και ο αγωνιστικός σου στόχος να είναι το να μπεις μέσα στη περιοχή για να … πέσεις. Βλέπω αυτό το χωριατόπαιδο τον Τοροσίδη, κλασική περίπτωση επαρχιώτη έλληνα που συνάντησε την δόξα στην πρωτεύουσα και δεν μπορεί να το διαχειριστεί και ανακατεύομαι. Όσο καλός παίκτης και να είναι, δεν θα άντεχα με τίποτα να έχω ένα τέτοιο άτομο στην ομάδα μου. Θεωρώ πως κάτι τέτοιο θα με πρόσβαλε ως οπαδός, αλλά και ως δημοσιογράφο. Στα ίδια πάνω κάτω και αυτός ο Ντιόγκο, ο οποίος πέρυσι που έπεφτε και τα έπαιρνε τα πέναλτι, ήταν χρήσιμος. Φέτος που δεν είναι τόσο καλά – παρασκηνιακά – τα έργα για την ομάδα του, είναι ο πιο ανενεργός φορ του πρωταθλήματος. Η σημερινή επικράτηση του ΠΑΟΚ, ήταν μία νίκη του ορθολογικού ποδοσφαίρου. Μίας ομάδας που στήθηκε μέσα από ποδοσφαιρική σκέψη, που πολεμήθηκε από τα κέντρα αποφάσεων – δηλαδή τη διαιτησία – μία ομάδα που χαλάει την πιάτσα, αφού δεν έχει την κλασική καφενειακή – λαμογίστικη νοοτροπία των υπολοίπων μεγάλων και είχε την υπομονή να υποστηρίξει το υγιές πλάνο που εξ αρχής αποφάσισε να τρέξει. Ο ΠΑΟΚ, έκανε αυτό που όφειλε απέναντι σε όλους όσους περίμεναν να αναπτυχθεί σύμφωνα με τους ρυθμούς που μπορούσε. Που στήριξαν έναν προπονητή, που άκουγε αδίκως της Μιχαλούς. Κατάφερε να ξεπεράσει κρίσεις, παραιτήσεις, κατάφερε να πείσει μέσα από την εξέλιξή του και τον τελευταίο δύσπιστο οπαδό του και μη. Το να κερδίζεις τον Ολυμπιακό σημαίνει πολλά, σημαίνει και τίποτα. Το θέμα είναι, πως σήμερα ο ΠΑΟΚ έπεισε τον ίδιο του τον εαυτό πως το πράγμα βαδίζει εκεί που πρέπει. Θα ήταν άδικο να πιάσω κάποιους από τους παίκτες μας σήμερα και να αναφερθώ για την απόδοσή τους. Όλοι ήταν καλοί, άλλοι πολύ, άλλοι λιγότερο. Σήμερα είναι η μέρα του ΠΑΟΚ και αυτή χαιρόμαστε όλοι…