Πασούλες με τον Στάλιν (pics)

Οταν στις 22 Μαρτίου του 1942 άνδρες της NKVD (Ασφάλεια και Μυστική Αστυνομία του Κομουνιστικού Κόμματος) εισέβαλαν στο σπίτι του για να τον συλλάβουν, ο Νικολάι Σταρόστιν δεν αισθάνθηκε έκπληξη. Για την ακρίβεια το περίμενε κάθε μέρα που είχε περάσει από το 1939 (είχαν γίνει δύο αποτυχημένες απόπειρες δολοφονίας εναντίων του).

Ο Σταρόστιν ήταν ο εκ των ιδρυτών της Σπαρτάκ Μόσχας και τη στιγμή της σύλληψης του ήταν ο προπονητής της. Ηξερε πως τα δύο διαδοχικά νταμπλ (1938, 1939) θα τον έστελναν στα Γκούλαγκ (στρατόπεδα συγκέντρωσης με άθλιες συνθήκες, όπου από το 1929 μέχρι το 1953 πέρασαν 14 εκατ. άνθρωποι είτε ως εγκληματίες είτε κυρίως ως πολιτικοί κρατούμενοι, πολλοί εκ των οποίων πέθαναν).


Οι μοιραίες ντρίμπλες
Με το που τον έπιασαν, εμφανίστηκε μπροστά του ένας ψηλός καραφλός άνδρας με πολλά παράσημα. «Θυμάσαι ένα παιχνίδι πριν από κάμποσα χρόνια στην Τυφλίδα μεταξύ της Δυναμό και της Σπαρτάκ; Τότε που έπαιζες στα δεξιά και είχε αντίπαλο σου ένα αγόρι που του έκανες συνέχεια ντρίμπλες και το έκανες ρεζίλι, ρίχνοντας στο τέλος και μία κλωτσιά; Ε, λοιπόν, αυτό το αγόρι είμαι εγώ και αυτή τη φορά δεν θα μου ξεφύγεις...», ήταν τα λόγια του Λαβρέντι Μπέρια.

Ο εν λόγω... κυριούλης ήταν ο αρχηγός της Μυστικής Αστυνομίας του Ιωσήφ Στάλιν και ο νούμερο 2 σε λόγο στη Σοβιετική Ενωση μετά τον διαβόητο και ξακουστό ηγέτη της χώρας που έφερε και την ονομασία... «ο Πατερούλης». Ο Μπέρια επίσης ήταν και εκείνος που είχε το κουμάντο της μεγάλης αντιπάλου της Σπαρτάκ (η ομάδα των εργατών που είχε και τους περισσότερους οπαδούς), Δυναμό Μόσχας που ήταν ουσιαστικά και η ομάδα της Αστυνομίας. Από το 1939 που βρέθηκε σε αυτή την θέση, έκανε ό,τι μπορούσε για να διαλύσει το σύλλογο του Σταρόστιν.

Ξεκλήρισμα της Σπαρτάκ
Σε αυτή την τριετία δεκάδες αθλητές της Σπαρτάκ σε όλα τα αθλήματα είχαν εξαφανιστεί. Αλλοι είχαν πεθάνει και άλλοι είχαν μεταφερθεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας, κάτι που είχε συμβεί και με τα τρία μικρότερα αδέρφια του Σταρόστιν, που όπως και ο ίδιος είχαν αγωνιστεί και είχαν όλοι τους φορέσει το περιβραχιόνιο της Εθνικής Σοβιετικής Ενωσης.


Αυτό λίγο πολύ συνέβαινε καθημερινά στην χώρα του Στάλιν. Ο οποιοσδήποτε (που ο Μπέρια δεν ήταν ο οποιοσδήποτε) μπορούσε να κατηγορήσει κάποιον ως εχθρό του καθεστώτος και με συνοπτικές διαδικασίες να τον στείλει στην θανατηφόρα εξορία. Εξαιρέσεις δεν γίνονταν ούτε για διάσημους αθλητές ή ποδοσφαιριστές. Κάπως έτσι λοιπόν διαλύθηκε για πολλά χρόνια η Σπαρτάκ και η Δυναμό μπόρεσε να κυριαρχήσει.

Η σωτηρία από τον γιο του Στάλιν
Ολα αυτά μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '50. Ο ήρωας της ιστορίας μας βρισκόταν από το 1942 έως και το 1948 σε κάποιο Γκούλαγκ, όπου ευτυχώς για τον ίδιο έτυχε προνομιακής μεταχείρισης, καθώς τον έβαζαν να προπονεί την ομάδα του στρατοπέδου. Το 1948 δέχτηκε ένα απρόσμενο τηλεφώνημα. Στην άλλη άκρη του σύρματος βρισκόταν αυτοπροσώπως ο Βασίλι Στάλιν. Δύο μέρες αργότερα ο Σταρόστιν ταξίδευε με αεροπλάνο για τη Μόσχα. Θα προπονούσε την ομάδα της Αεροπορίας που διοικούσε ο γιος του Ιωσήφ Στάλιν.

Τα δύσκολα ήρθαν όταν ο Μπέρια επισκέφτηκε τον Σταρόστιν σπίτι του και του έδωσε 24ωρη διορία να εγκαταλείψει το πόστο του. Ο Βασίλι Στάλιν όμως του υποσχέθηκε να τον προστατέψει και έφτασε στο σημείο να τον πάρει στο δικό του σπίτι. Ελα όμως που τα βάσανα του Σταρόστιν δεν είχαν τελειώσει...

Μία μέρα το έσκασε για να δει τη γυναίκα και τα δύο παιδιά του (είχε να τα δει επτά χρόνια). Τότε τον συνέλαβαν οι άνδρες του Μπέρια και τον έστειλαν κρυφά σε Γκούλγκ στο Καζακστάν. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού όμως κατάφερε να δραπετεύσει. Το 1953 πέθανε ο Στάλιν και ο Μπέρια εκτελέστηκε. Τότε δόθηκε αμνηστία στους πολιτικούς κρατούμενους και ο Σταρόστιν μπόρεσε να επιστρέψει στους δικούς τους και στο ποδόσφαιρο. Αρχικά ανέλαβε ως τεχνικός της Σοβιετικής Ενωσης και στη συνέχεια πρόεδρος της Ομοσπονδίας της χώρας και της δικής του Σπαρτάκ Μόσχας, όπου παρέμεινε μέχρι το 1992.


Τέσσερα χρόνια αργότερα... έφυγε σε ηλικία 94 ετών. Πρόλαβε ωστόσο, να διηγηθεί την ιστορία του με το βιβλίο του Futbol skvoz gody (σ.σ.: το ποδόσφαιρο μέσα από τα χρόνια), ώστε να μην ξεχάσει κανείς τα όσα βίωσε το άθλημα και η αγαπημένη του Σπαρτάκ στα τραγικά χρόνια της Σταλινικής Ρωσίας.