Θα κρυώσει η μαγειρίτσα

Για το μέσο νεοέλληνα, Πάσχα σημαίνει οβελίας, πυροτεχνήματα, κόκκινα αυγά, εκδρομή στο χωριό, αίμα στην άσφαλτο, φαϊ μέχρι σκασμού και ολίγη κατάνυξη. Διαρκείας τριανταπέντε λεπτών. Μεγάλο Σάββατο στην αυλή της εκκλησίας. Εντεκα και μισή με δώδεκα και πέντε. «Πάμε σιγά σιγά γιατί θα κρυώσει η μαγειρίτσα».

Για το δημοσιογράφο που καλύπτει το ρεπορτάζ του μπάσκετ, Πάσχα σημαίνει, εικοσιπέντε χρόνια τώρα, φάιναλ-φορ. Μέχρι τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, οι τελικοί του «Κυπέλλου Πρωταθλητριών» γίνονταν όχι Μάιο, αλλά στα μέσα του Απρίλη. Μέσα στην απέραντη σοφία της, η FIBA είχε επιλέξει ως μέρες διεξαγωγής την Τρίτη και την Πέμπτη, σαν να προσπαθούσε να εμποδίσει τις μετακινήσεις πληθυσμών.

Ο οπαδός του Άρη που θέλησε να παρακολουθήσει το φάιναλ-φορ του 1989, στο Μόναχο, χρειάστηκε να πάρει μία εβδομάδα άδειας από τη δουλειά του. Το ίδιο και ο «κόκκινος» ή ο «πράσινος» που θέλησαν να ταξιδέψουν πέντε χρόνια αργότερα στο Τελ Αβίβ. Μόλις το 2002 υιοθετήθηκε το σχέδιο «Παρασκευή-Κυριακή». Και φυσικά έπεσε τότε πάνω στο ορθόδοξο Πάσχα…

Αμφιβάλλω αν άκουσα έστω μία φορά «Χριστός Ανέστη» επί ελληνικού εδάφους από το 1988 ως το 2003. Θυμάμαι ότι ο τελικός του 1988 (Γάνδη) έγινε Μεγάλη Πέμπτη και άφησε κενό για τουρισμό στις Κάτω Χώρες το τριήμερο που ακολουθούσε: κάπως έτσι γνώρισα το Άμστερνταμ. Το ίδιο συνέβη και το 1996 στο Παρίσι, με Εurodisney τη Μεγάλη Παρασκευή και Πάσχα σε ορθόδοξο ναό την επομένη, ανάμεσα σε πλήθη Ελλήνων, ανώνυμων αλλά και επώνυμων: Γιώργος Παπανδρέου, Χάρις Αλεξίου και δεν συμμαζεύεται.

Το 1995, στη Σαραγόσα, δεν είχαμε Πάσχα εμείς, αλλά οι καθολικοί, οπότε οι αλαλαγμοί των Ελλήνων χούλιγκανς συνόδευαν τα κατανυκτικά τύμπανα των Ισπανών στους δρόμους της πόλης τη Μεγάλη Τετάρτη. Το 1998, η ΑΕΚ αναχωρούσε για τη Βαρκελώνη στις 2 το μεσημέρι της Λαμπρής, οπότε πολλοί εμφανίστηκαν στο Ελληνικό μπουκωμένοι. Το 2002, σύσσωμη η αποστολή του Παναθηναϊκού έκανε Ανάσταση στη ρώσικη εκκλησία της Μπολώνια την παραμονή του τελικού με την Κίντερ.

Το 1993, φτάσαμε στο ναδίρ, όταν οι φωστήρες του Μονάχου όρισαν το φάιναλ-φορ της Αθήνας μέσα στη δική μας Μεγάλη Εβδομάδα. Η Εκκλησία της Ελλάδας απειλούσε να μας αφορίσει όλους, ο Βασιλακόπουλος απορούσε ποιος αντίχριστος έφτιαξε το καλεντάρι χωρίς να συμβουλευτεί το ημερολόγιο της Ορθοδοξίας και οι οπαδοί του ΠΑΟΚ έψαλαν από το ΣΕΦ μία ανίερη παραλλαγή των δώδεκα ευαγγελίων στον ορθόδοξο Στάνκοβιτς. Εβαζες ΕΤ1 και άκουγες την ακολουθία των αγίων και αχράντων παθών. Εβαζες ΕΤ2 και άκουγες χριστοπαναγίες.

Χρειάστηκε η παρέμβαση του …Μπερτομέου για να ξεμπλέξει το κουβάρι. Μέσα Μαϊου, είναι απίθανο να συγκρουστεί το φάιναλ-φορ της Ευρωλίγκας με οποιοδήποτε Πάσχα, ακόμα και όταν αυτό πέφτει αργά, όπως το ορθόδοξο του 2013 (5 Μαϊου). Το πολύ πολύ να συμπέσει με την εθνική εορτή των Εβραίων και να έχουμε τα περυσινά, όταν η Μακάμπι απειλούσε να μποϊκοτάρει τον τελικό. Ακόμη και αυτό το προβληματάκι λύθηκε με στοιχειώδη ευελιξία, αφού για τη φετινή διοργάνωση είχαν επιλεγεί καλού κακού δύο εναλλακτικές ημερομηνίες.

Του χρόνου, βέβαια, θα παρεισφρύσουν καινά δαιμόνια στην Ευρωλίγκα. Οι αγώνες θα διεξάγονται στο εξής όχι Τετάρτη-Πέμπτη, αλλά Πέμπτη-Παρασκευή. Ο Ελληνας φίλαθλος θα κληθεί να επιλέξει τότε ανάμεσα στο μπάσκετ που συχνά είναι «the hottest ticket in town» και στο πατροπαράδοτο ποτάκι της Παρασκευής. Το προγνωστικό μου: Χ2.

Αλλά ποιος μπορεί να ισχυριστεί με σιγουριά ότι θα συνεχίσουν την υψηλή τους πτήση οι ελληνικές ομάδες τα επόμενα χρόνια; Αργά ή γρήγορα, η οικονομική κρίση θα τις χτυπήσει και αυτές κατάστηθα. Τότε και μόνο τότε, θα μάθουμε κατά πόσον οι βάσεις που όλα αυτά τα χρόνια τοποθετήθηκαν στο dna Ελλήνων παικτών και προπονητών θα είναι αρκετά ισχυρές για να κρατήσουν το οικοδόμημα όρθιο.

Στο μεταξύ, ας απολαύσουμε αυτό που έχουμε δίχως να το κοιτάζουμε στα δόντια. Και ας χαρούμε την επικείμενη αθλητική άλωση της Κωνσταντινούπολης, εμείς οι άνθρωποι του μπάσκετ τουλάχιστον, χωρίς να μας τυφλώνει η μισαλλοδοξία για τα πράσινα και τα κόκκινα πανιά. Ο καθένας στο βαθμό που του αναλογεί. Μέρες που είναι, επιτρέψτε μου να ευχηθώ κι εγώ ένα θαύμα - κι ας μην είμαι της θρησκείας.

Δεν μας έμειναν δα πολλοί τρόποι για να διαφημίσουμε την ταλαίπωρη πατρίδα μας στο εξωτερικό. Το φάιναλ-φορ της Ευρωλίγκας είναι ένας από αυτούς. Τη δυσφήμιση ας την αφήσουμε στους μετρ του είδους. Τους ξέρετε καλά, ζουν ανάμεσά μας.