Ομάδα που κερδίζει.... αλλάζει

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ

Περισσότερο χρειάζεται σουτέρ...

Ο Ολυμπιακός έκανε το αυτονόητο, δεν έχει λοιπόν κανένα λόγο να πανηγυρίζει. Αν, βέβαια, γίνει το θέλημά του και πάρει και την πρωτιά την επόμενη εβδομάδα, τότε θα έχει συνδυάσει κάτι μοναδικό. Την ιδανική θέση, με τις λιγότερες νίκες. Με ρεκόρ 6-4 κανείς άλλος δεν βγήκε πρώτος, άρα δεν μπήκε και στο πρώτο γκρουπ δυναμικότητας στην κλήρωση του Top 16.

Αυτή τη συγκυρία ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να την αφήσει να πάει χαμένη. Είτε πάρει την πρώτη, είτε τη δεύτερη θέση στον όμιλο, θα βρίσκεται σε μια καλή εκκίνηση στο δρόμο προς τα πλέι οφ της Ευρωλίγκα. Γι αυτό και η ευκαιρία δεν πρέπει να χαθεί. Φυσικά έχει διαφορά η πρώτη και η δεύτερη θέση, αλλά και πάλι οι ερυθρόλευκοι θα τοποθετήσουν γερές βάσεις, αν κερδίσουν την επόμενη εβδομάδα τη Νανσί.

Το ότι ο Ολυμπιακός νίκησε με 25 πόντους την Καντού είναι θετικό, διότι είδαμε την πραγματική διαφορά των δύο ομάδων, με βάση το ρόστερ τους. Οι ερυθρόλευκοι έπαιξαν καλά, κυριάρχησαν απόλυτα και πήραν διαφορά που θα τους ωφελήσει σε όποιες ισοβαθμίες εμπλακεί η Καντού. Οι Ελληνες παίκτες με κορυφαίους τους Σπανούλη, Πρίντεζη ήταν εξαιρετικοί, οι τρεις νεαροί έκαναν καλή δουλειά. Ο Μάντζαρης οργάνωσε άψογα και έπαιξε άμυνα, ο Παπανικολάου έπαιξε άμυνα και κατέθεσε ενέργεια, ο Σλούκας προσέφερε ποιότητα. Οταν μπήκε και ο Χάινς, έκλεισαν και οι τρύπες στην άμυνα, οι ερυθρόλευκοι έγιναν πιο αθλητικοί και ο Ολυμπιακός ανέβηκε ένα επίπεδο.

Αλλωστε με το δίδυμο Χάινς, Πρίντεζη ο Ολυμπιακός παίζει πολύ καλύτερα και στις δύο πλευρές του γηπέδου και ειδικά ο 26χρονος Ελληνας, κάνει μεγάλη διαφορά από την αρχή της σεζόν. Αν δεν υπήρχε ο Πρίντεζης, η θέση "4" θα ήταν μαύρη τρύπα. Ομως ο Πρίντεζης κάνει μακράν την καλύτερη σεζόν της καριέρας του. Αν δεν υπήρχε αυτός, ίσως τώρα ο Ολυμπιακός να μην είχε διασφαλίσει την πρόκριση.

Πάμε παρακάτω. Ο Ολυμπιακός προκρίθηκε και έχει βάλει πλώρη για την πρωτιά. Εκανε το καλύτερό του παιχνίδι, αλλά αυτό δεν φτάνει. Πρώτος που το είπε ήταν ο Ιβκοβιτς, ο οποίος μίλησε για το αυτονόητο. Το θέμα είναι τι θα γίνει από εδώ και στο εξής. Εντάξει, ήταν βελτιωμένος, αλλά κάτι του λείπει. Αλήθεια, τι του λείπει περισσότερο; Αν τα βάλουμε κάτω, με τον Σλούκα να παίρνει χρόνο συμμετοχής και τον Μάντζαρη να επιστρέφει δριμύτερος, συν τον Κατσίβελη, ο Ολυμπιακός έχει μια βάση. Αν, λοιπόν, δεν πάρει κάτι εξαιρετικό, είναι προτιμότερο να ενισχυθεί στη θέση του σέντερ. Καλός ήταν ο Παπαδόπουλος, αλλά απέναντι σε πιο αθλητικές ομάδες, τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Ομως και πάλι, η δουλειά γίνεται.

Αν, βέβαια, βάλουμε προτεραιότητες, αυτό που χρειάζεται πλέον περισσότερο ο Ολυμπιακός είναι ένας σουτέρ! Ενα παίκτης που να αγωνίζεται στο 2 και στο 3, τύπου Ουίμς (της Ζαλγκίρις). Ο Παπανικολάου κάνει καλά τη δουλειά του, ο Πελεκάνος είναι εργάτης, αλλά οι σουτέρ απέχουν. Ο Κέσελ περνάει και δεν ακουμπάει, ο Γκετσεβίτσιους δεν βελτιώνεται. Μήπως, λοιπόν, ο Ολυμπιακός πρέπει να αλλάξει ρότα; Μήπως πρέπει να ψάξει για σουτέρ, που θα τον εκμεταλλευτεί στο έπακρο ο Σπανούλης με τις διεισδύσεις του;

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ

Χρειάζεται «4», ας κάνει μία!

Ακόμα και οι πιο τακτικοί θαμώνες του ΣΕΦ παρουσιάζονταν α-συμφωνούντες χθες βράδυ... «Το καλύτερο παιχνίδι της σεζόν έπαιξε ο Ολυμπιακός» έλεγε ο ένας.... «Εντάξει, δεν έκανε πολλά διαφορετικά πράγματα, απλά αποτυπώθηκε στο παρκέ η διαφορά που είχαν οι ομάδε» έλεγε ο άλλος... Γοητευμένος δεν ήταν κάποιος, ικανοποιημένος, ναι!

Οι ερυθρόλευκοι με περισσότερα λαδωμένα γρανάζια στη μηχανή τους, όχι μεταχειρισμένα, αλλά καλολαδωμένα σαν ...καινούρια (Μάντζαρης), ενεργοποίησαν το «NITRO» στις αρχές του δεύτερου δεκαλέπτου και μην τον είδατε...

Ισως για πρώτη στα χρονικά της Ευρωλίγκα μία ομάδα θα κατακτήσει την πρώτη θέση με ρεκόρ 6-4, ο Ολυμπιακός έχει μεγάλες πιθανότητες να είναι αυτός που ...κοιμήθηκε σε ...κώμα (η πρόκριση ήταν εξαιρετικά αμφίβολη μέχρι και το ματς με τη Νανσί στο ΣΕΦ) και ξύπνησε καβάλα στο άλογο (επιρατέστερος για πρώτος), αλλά όποιος σταθεί στη συγκεκριμένη εικόνα θα έχει χάσει το δάσος. Οσο οξυγωνομένο, εντυπωσιακό και κατάφυτο κι αν είναι το δέντρο.

Το γεγονός ότι αν ανταλλάξεις απόψεις με 5 διαφορετικούς ανθρώπους, θα σου εστιάσουν το πρόβλημα του Ολυμπιακού σε ισάριθμες διαφορετικές θέσεις μαρτυρά, ότι υπάρχει αρκετός δρόμος ακόμα στο λιμάνι.

Ομάδα που κερδίζει δεν...αλλάζει! Αυτό είναι το παγιωμένο τσιτάτο του αθλητισμού, αλλά εν προκειμένω, ομάδα που κερδίζει(και βγαίνει πρώτη μάλιστα), ...αλλάζει. Πρέπει να αλλάξει.

Την τελική απόφαση πρέπει να την πάρει ο Ιβκοβιτς, αλλά είναι σαφές ότι λείπει η συνεπής εξωτερική απειλή, ένας παίκτης που θα σταθεί μόνος του έξω από τη γραμμή και θα το μπουμπουνίσει με ισχυρές πιθανότητες να το τινάξει το πλεκτό.

Επίσης λείπει η αμυντική αντίδραση στα πικ εν ρολ των αντιπάλων. Ο Λάζος είναι σούπερ στην επίθεση, μπορεί να κάνει τα πάντα (να οργανώσει, να σκοράρει), έστω κι αν ακόμα δεν έχει καταθέσει αυτή την ικανότητα στο παρκέ σε τεράστιο βαθμό, αλλά στην άμυνα, είναι ο πιιο πιθανός κι ευάλωτος στόχος του εκάστοτε αντίπαλου προπονητή.

Στο «3» ο Παπανικολάου, μία ημέρα θα είναι το Α και το Ω του Ολυμπιακού, έχει τρομερή αυταπάρνηση και νοοτροπία, βελτιώνεται, αλλά ακόμα είναι ένας εξαιρετικός ρολίστας, καθώς δεν έχει βρει τις αγαπημένες του πρόζες για να μετατραπεί σε πρωταγωνιστή.

Αρα; Πολλά βεβαίως θα εξαρτηθούν κι από την κλήρωση του Τοπ 16! Αλλά όπως και να'χει, ο Ολυμπιακός δε χρειάζεται να κυνηγά το ρίσκο του... Ας αφήσει το ρίσκο να κυνηγά αυτόν. Που σημαίνει ότι οποιαδήποτε αλλαγή πρέπει να γίνει εδώ και τώρα.

Βεβαίως, υπάρχει και κάποιος, που στη φετινή σεζόν δείχνει ότι για να γίνεις παίκτης υψηλού επιπέδου πρέπει να έχεις τσαγανό και όρεξη, εκτός από ταλέντο. Κι αυτός είναι ο Γιώργος Πρίντεζης... Μέχρι πέρσι, έμοιαζε με λιωμένο κερί που η φλόγα του τρεμόπαιζε έτοιμη ανά πάσα στιγμή να σβήσει. Φέτος, ο Γιώργος είναι απλά ...σούπερ. Κι όχι γιατί είναι τυχερός, ούτε γιατί εκμεταλλεύεται τα αθλητικά προσόντα του για να σκοράρει 10 ποντάκια (οι τύποι τω παικτών που προσωπικά βρίσκω χρήσιμους, όχι όμως και μπασκετικούς)... Ο τύπος δημιουργεί για τον εαυτό τους, για τους συμπαίκτες του, ποστάρει, σουτάρει, εκτελεί με τα δύο χέρια, βάζει τη μπάλα στο παρκέ. Τα κάνει όλα. Και για αυτό προσωπικά το χαίρομαι και τον αποθεώνω. Διότι πέρασε πολλά, αλλά παρόλα αυτά δε λύγισε. Μπράβο ρε George!