Ο Κόμπε, ο Σπανούλης και ο... εαυτούλης!

Εάν ο Σπανούλης είχε κοιμίσει τον γιο του και κάθισε χθες το βράδυ να δει στην τηλεόραση τον αγώνα των Λέικερς με τους Χόρνετς, νομίζω ότι θα ένιωσε 21 κιλά ελαφρύτερος!

Θα έφευγε ένα βάρος από πάνω του, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή ελόγου του δεν έγινε και δεν θα γίνει ποτέ (σαν τον) Κόμπε Μπράιαντ, που πυροβολούσε ανελέητα επί 29 λεπτά και είδε τα (πρώτα 15 σουτ) να πηγαίνουν στον γάμο του Καραγκιόζη!

Εδέησε ο σούπερ σταρ των Λέικερς να σκοράρει για πρώτη φορά στο 41ο λεπτό του αγώνα, στη συνέχεια πέτυχε ένα γκολ- φάουλ και με τη φόρα που πήρε έβαλε και το τρίποντο (στα 20'') με το οποίο σφράγισε τη νίκη της ομάδας του. Εντέλει ο λογαριασμός του είχε 11 πόντους με 4/5 βολές και 3/21 σουτ, νούμερο (το δεύτερο, εννοώ), που για τον Μπίλη θα συνιστούσε έγκλημα καθοσιώσεως!

Πλάκα πλάκα και εν ονόματι της φιλίας που έκτισαν τον περασμένο Σεπτέμβριο στην Αθήνα, σήμερα κιόλας ο V- Span, πρέπει να στείλει ένα sms στον “Black Mamba” και να τον μαλώσει για την εγωιστική στάση και την καταχρηστική συμπεριφορά που επέδειξε και ταυτοχρόνως να του πει τι έκανε αυτός στη θέση του...

Εδώ ήρθαμε, που λένε και στο σινεμά: στο “κοίτα τι έκανες” του Σπανούλη όχι μόνο στην προημιτελική σειρά με τη Σιένα, αλλά σε ολόκληρη τη μέχρι τώρα πορεία του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα: μια πορεία που θα καταλήξει (άγνωστο πώς) στην Κωνσταντινούπολη και για τον Σπανούλη (δεν) είναι deja vu από τη ζωή του στον Παναθηναϊκό...

Ο λεγάμενος έφυγε από το Μαρούσι το καλοκαίρι του 2005, αλλά κατάφερε να σταυρώσει Φάιναλ Φορ (της Ευρωλίγκας, διότι με το Μαρούσι είχε παίξει σε εκείνο της FEL στο Καζάν) μετά από τέσσερα χρόνια! Μόλις στον δεύτερο διεθνή αγώνα του με τη φανέλα του Παναθηναϊκού γάζωσε με 28 πόντους (8/8δ., 2/3τρ., 6/6β.) τη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης ΤΣΣΚΑ Μόσχας, αλλά πέντε μήνες αργότερα γεύθηκε το... κώνειο του αποκλεισμού από την Τάου. Την επόμενη σεζόν ο Παναθηναϊκός στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης, αλλά ο Σπανούλης βίωνε την περιπέτεια του στο Χιούστον (2006-07), αλλά κι όταν μετά από έναν χρόνο παλιννόστησε στο ΟΑΚΑ, η Μαδρίτη έπεφτε μακριά...

Αυτό που τόσο πολύ στερήθηκε ο Σπανούλης, το άρπαξε με λύσσα και το απόλαυσε το 2009 στο Βερολίνο, όπου σε μια συναρπαστική για τον ίδιο ( ελέω και του χάλκινου μεταλλίου της εθνικής στο Ευρωμπάσκετ) σεζόν, κατέκτησε τον στοιχειωμένο τίτλο και ανακηρύχθηκε MVP του Φάιναλ Φορ.

Με τον Ολυμπιακό ο Σπανούλης έφερε τον χρόνο μπροστά: του πήρε δυο σεζόν και μια άστοχη επιχείρηση για να φτάσει σε ένα Φάιναλ Φορ, που δεν ξέρω πόσο υποσχόμενο μπορεί να είναι, αλλά σίγουρα του βάζει μια μεγάλη πίεση και μια ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση. Αποφορτίστηκε βεβαίως στα πλέι οφς, αλλά ένας τόσο θεληματικός, φιλόδοξος και εγωιστής παίκτης, προφανώς δεν συμβιβάζεται με το (ολυμπιακό) ιδανικό του βαρώνου Πιερ ντε Κουμπερτέν...

Από παραγωγικής πλευράς η πορεία του από φάση σε φάση της εφετινής Ευρωλίγκας είναι σαφώς φθίνουσα: στην κανονική περίοδο είχε μέσο όρο 19.8 πόντους και 4.9 ασίστ σε 31 λεπτά, στο Τop-16 “έγραψε” 15.5 πόντους και 3 ασίστ σε 31 λεπτά, ενώ στη σειρά με τη Σιένα είδε το σκοράρισμα του να πέφτει στους 10.7 πόντους (με 3.2 ασίστ), σε 26 λεπτά συμμετοχής. Κόντρα στη Σιένα ο Σπανούλης πέτυχε συνολικά 43 (15+7+2+19) πόντους, μάλιστα στο δεύτερο ματς “το μάτωσε”στο 25ο λεπτό, ενώ στο τρίτο πέτυχε το πρώτο και μοναδικό καλάθι του μόλις στο 27ο λεπτό!

Για τον Σπανούλη, που δεν είναι ολιγαρκής και θα ορμούσε (όπως είχε πει επί των κοινών ημερών τους στο Μαρούσι ο Βαγγέλης Αγγέλου) να αρπάξει τη μπριζόλα από τον Μπους και τον Μπιν Λάντεν, η σειρά με τη Σιένα δεν άνοιξε, αλλά έκλεισε πληγές. Δεδομένου ότι ο Βασίλης είχε επιδείξει αμυντικό και δημιουργικό αλτρουισμό και σε άλλες άγονες βραδιές, συνειδητοποιεί ότι ο Ολυμπιακός τον έχει βεβαίως μεγάλη ανάγκη, αλλά μπορεί να ζήσει και χωρίς αυτόν. Σε μια εποχή, άλλωστε, που οι ομάδες δεν έχουν Γκάληδες και Γιαννάκηδες να μένουν στο παρκέ μέχρι να τους μαζέψουν ημιθανείς από εκεί, υπάρχει ένα αξιοσημείωτο στοιχείο: ο Ολυμπιακός απέκλεισε τη Σιένα και προκρίθηκε στο Φάιναλ Φορ με τον Σπανούλη να παίζει 23, 31, 22 και 27 λεπτά αντιστοίχως....

Μέχρι ενός σημείου στη διοργάνωση, όλοι έλεγαν ότι ο αρχηγός του Ολυμπιακού είναι το παν, στα πλέι οφς φάνηκε ότι δεν είναι το άπαν!

Φάνηκε επίσης (και τούτο είναι προς έπαινον του) ότι δεν βάζει τον εαυτούλη του πάνω από την ομάδα, καθότι το γαρ πολύ του ατομισμού γεννά παραφροσύνην! Στους τέσσερις αγώνες με τη Σιένα ο Σπανούλης έκανε όλα κι όλα 29 σουτ κι ευστόχησε στα 11 (9/20δ., 2/9τρ.), ενώ είχε 19/22 βολές, 13 ασίστ, 11 ριμπάουντ και 11 λάθη. Υπήρξαν στιγμές που επειδή έπεφτε πάνω στο αμυντικό τείχος της Σιένα, προσπέρασε τον πειρασμό ενός τραβηγμένου σουτ ή ακόμη κι ενός... γιουρουσιού και μοίρασε την μπάλα.

Για κάθε τέτοια αλτρουιστική διάθεση, θα υπάρχει βεβαίως στον αντίποδα μια απορία γιατί δεν έκανε το τελευταίο σουτ στον τελικό του Κυπέλλου ή γιατί άφησε τον Πρίντεζη να επιχειρήσει αυτό το (κάτι σαν) “coast to coast” στο δεύτερο ματς με τη Σιένα, αλλά η κουβέντα είναι πλέον άκαιρη.

Εκτός από τον Σπανούλη, από τη σειρά με τη Σιένα, έμαθαν πολλά και οι συμπαίκτες του. Βασικά ξεψάρωσαν και πήραν την κατάσταση στα χέρια τους, δίκην οφειλής και αντιπαροχής: ο Βασίλης κουβάλησε τον Ολυμπιακό μέχρι τους “8”, καιρός ήταν να τον απαλλάξουν από το μεγάλο βάρος, που επωμίστηκε και να κάνουν τη ζωή του(ς) ευκολότερη. Παρεμπιπτόντως όταν αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό, ο Χάινς είχε πει ότι “έρχομαι να γίνω η ασπίδα του Σπανούλη, θα του δίνω σκριν μέχρι να πεθάνω κι όποιος τον πειράξει θα 'χει να κάνει μαζί μου”...

Προφανώς ο Ολυμπιακός θα συνεχίσει να προσδιορίζεται από την πιάτσα (και όχι να αυτοπροσδιορίζεται) ως η ομάδα του Σπανούλη, ο οποίος αποκτήθηκε, πληρώνεται αδρά και πλασάρεται ως ο “Go-to-guy”της, αλλά πέρα από τον λοχαγό Βασίλη και τον υπολοχαγό Πρίντεζη, υπάρχουν επίσης σπουδαίοι δεκανείς και φαντάροι. To supporting cast, που λένε και οι Αμερικανοί...

Στον τελευταίο αγώνα της σειράς ο Σπανούλης ξεμπούκωσε: έβαλε 19 πόντους (με 4/9 σουτ και 10/10 βολές), πέτυχε ένα κομβικό καλάθι στο 38ο λεπτό (πατώντας ελάχιστα τη γραμμή του τρίποντου, 69-61), βούτηξε δυο φορές στο παρκέ, σήκωσε τα χέρια του και παρότρυνε τον κόσμο να φωνάξει και (σαν να μην έφταναν όλα αυτά) στον χαμό μετά τη λήξη, μπήκε κιόλας ασπίδα στον αδελφοποιτό και κουμπάρο του, Νίκο Ζήση. Ε, τι άλλο πια να κάνει ο άνθρωπος...

Πέρα από την άμυνα και τα κόλπα των Ιταλών, ο Σπανούλης επί δέκα μέρες είχε να αντιμετωπίσει επίσης το άγχος, την πίεση και το μέγεθος της ευθύνης του. Δεν ξέρω αν αισθάνθηκε ότι φτάνει στα όρια του, πάντως δεν λύγισε και στάθηκε όρθιος. Κάποια στιγμή στον τρίτο αγώνα (κι ενώ η διαφορά “έπαιζε” στους 30 πόντους) οι κάμερες τον έπιασαν “σφιγμένο” στον πάγκο, ενώ την Παρασκευή όταν δεν του βγήκε μια προσπάθεια, τα 'βαλε με τον Χάινς. Είναι αυτές οι στιγμές στις οποίες οι ηγέτες ταρακουνιούνται, ακροβατούν και αν τους αντέξει το σχοινί, θα φανεί στο χειροκρότημα...

* ΥΓ: Το εισέπραξε αυτό το χειροκρότημα και μάλιστα με πολλά ντεσιμπέλ ο Σπανούλης. Χειροκροτήθηκε, ανταμείφθηκε για τους κόπους και τις προσπάθειες του και άφησε πίσω του την καλοκαιρινή σαπουνόπερα που (μεσούντος του σίριαλ με τους Αγγελόπουλους) τον ήθελε να μαζεύει τα κουβαδάκια του από τον Σαρωνικό για να πάει να παίξει σε άλλη παραλία...