Το άλλοθι της κατηφόρας

Η ατμόσφαιρα ηφαιστείου στο Γιαντ Ελιάου έχει λυγίσει αμέτρητες ομάδες, ακόμα και ανώτερες του φετινού Παναθηναϊκού. Στο λημέρι της Μακάμπι, μπορείς να συνεννοηθείς μόνο με νοήματα.

Ταυτόχρονα, όμως, το περιλάλητο "κατηφορικό παρκέ" του γηπέδου που στον 21ο αιώνα αποκαλείται Νόκια Αρίνα είναι το τέλειο άλλοθι. Ο ηττημένος αποδίδει σε αυτό την ήττα του και εκτοξεύει από το ανοιχτό παράθυρο τις δικές του ευθύνες. Ομάδα που φέρει στο πετσί της το μπαρούτι του ΣΕΦ, του ΟΑΚΑ αλλά και του Αλεξάνδρειου δεν φοβάται τη ...Νόκια.

Ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε στο γήπεδο κρύος και μπλαζέ, με ένδυμα περιπάτου. Ήταν ανεξήγητη και αδικαιολόγητη η εικόνα που παρουσίασε στο πρώτο ημίχρονο. Για να νικήσει τη Μακάμπι, όφειλε να τρώει σίδερα στα πρώτα λεπτά, ώστε να βγάλει και το κοινό από την εξίσωση.

Εκείνος έκανε το ένα φτηνό λάθος μετά το άλλο, με "πρωταγωνιστές" μάλιστα τους πιο έμπειρους παίκτες του. Θυμηθείτε τα ένα προς ένα και ελάτε να ψάξουμε μαζί, πού κρύφτηκε ο παλιός καλός Παναθηναϊκός του πρώτου παιχνιδιού.

Οι δύο λανθασμένες πάσες του Τσαρτσαρή στο ξεκίνημα.
Η ασίστ του Σάρας στους φωτογράφους σε αιφνιδιασμό, αλλά και το "σουτ" που έστειλε τη μπάλα πίσω από το ταμπλό.
Το άστοχο λέι-απ του ανενόχλητου Καλάθη και οι χαμένες του βολές.
Η εξαφάνιση του Διαμαντίδη, που έβγαλε το πρώτο ημίχρονο χωρίς την παραμικρή πρωτοβουλία.
Το εύκολο τρίποντο του Μπλου, με τον Καϊμακόγλου ξαπλωμένο στο πάτωμα.
Οι τάπες που δέχθηκε ο Μπατίστ.
Τα δύο απανωτά φάουλ του Μάριτς μέσα σε 20 δευτερόλεπτα.

Ο Παναθηναϊκός σερνόταν στο καναβάτσο, η Μακάμπι έκανε το παιχνίδι της χωρίς να φοβάται το θηρίο και το κοινό του Τελ Αβίβ δεν πίστευε στα μάτια του. Έστησε τον τρελό του χορό και ήπιε στην υγεία των "πρασίνων", που έμοιαζαν ομάδα χωρίς υγεία.

Υποψιάζονταν βέβαια οι Ισραηλινοί, ότι ο αγώνας θα γινόταν ντέρμπι στο τέλος. Και ότι δύο ή τρεις λεπτομέρειες θα έκαναν τη διαφορά, πάνω στο τεντωμένο σχοινί. Όπερ και εγένετο.

Ένα άστοχο σουτ του Καλάθη στην εκπνοή ("αφήστε τον να σουτάρει", φωνάζει από το πρώτο κιόλας παιχνίδι ο Μπλατ). Ένα χαμένο αμυντικό ριμπάουντ στην τελευταία επίθεση της Μακάμπι και άλλο ένα λίγο νωρίτερα. Τα δάχτυλα του Περπέρογλου που πατούσαν γραμμή σε δύο φαρμακερά σουτ "τριών πόντων".

Και ...ένα περιοδικό που εκτοξεύτηκε τεχνηέντως από τις διακεκριμένες θέσεις στο παρκέ την ώρα που ο Παναθηναϊκός επιχειρούσε επίθεση με ευνοϊκές προϋποθέσεις, πέντε εναντίον τεσσάρων. Εν τέλει έπαιξε ρόλο και η εξέδρα...

Η Μακάμπι κατόρθωσε να ελέγξει το ρυθμό του παιχνιδιού και να απαγορεύσει τα ξεσπάσματα που συνήθως μετατρέπουν τον Παναθηναϊκό σε αφεντικό ενός αγώνα. Κανένα ελληνικό σερί δεν ξεπέρασε το 5-0. Ουδέποτε πέτυχαν τρία αναπάντητα καλάθια στη σειρά οι "πράσινοι".

Χρειάστηκαν 25 λεπτά για να μπαλώσουν τα κενά στα μετόπισθεν και να απαγορεύσουν την πάσα προς τον παίκτη που "έκοβε" μέσα στη ρακέτα για να υποδεχθεί την πάσα (Ελιάου, Ντ.Σμιθ κ.ο.κ.). Πήραν ελάχιστα πράγματα από παίκτες-κλειδιά όπως ο Γιασικεβίτσιους, ο Σάτο και ο Τσαρτσαρής. Δεν είχαν ούτε έναν παίκτη που να πλησίασε στ'αλήθεια τη διάκριση, με εξαίρεση ίσως τον θαρραλέο Καϊμακόγλου και τον Μπατίστ. Δεν είχαν δημιουργία ούτε ιδέες απέναντι στη ζώνη που σκαρφίστηκε ο Μπλατ. Ουδέποτε ισοφάρισαν και ουδέποτε προηγήθηκαν στο σκορ.

Οι "πράσινοι" έτρεμαν, η Μακάμπι καθόλου.

Και μολαταύτα, άγγιξαν τη νίκη. Θα την είχαν ίσως κατακτήσει, εάν μάζευαν το ριμπάουντ μετά την αποτυχημένη προσπάθεια του Λάνγκφορντ στα 15 δευτερόλεπτα ή ευστοχούσαν στο σουτ της τελευταίας στιγμής. Αλήθεια, τι δουλειά είχε ο Καλάθης στο παρκέ όταν ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν τρίποντο για την ισοφάριση; Για κάτι τέτοιες στιγμές αποκτήθηκε ο Γιασικεβίτσιους, άσχετα με την απόδοσή του στο υπόλοιπο παιχνίδι. Δεν είναι από εκείνους που δειλιάζουν. Ο Σάρας θα το μπουμπούνιζε.

Αύριο, ο Ομπράντοβιτς και οι παίκτες του καλούνται να κάνουν ένα βήμα παραπέρα και να προστατεύσουν τα κεκτημένα της κανονικής περιόδου, χωρίς φόβο, αλλά με πολύ πάθος. Θα είναι κρίμα να χάσουν την πρόκριση από έναν κατώτερο αντίπαλο, ξεκινώντας μάλιστα με δικό τους το αβαντάζ της έδρας. Η δυναμικότητα των δύο ομάδων είναι για 3-0, όχι για 1-3.

Ποιος ξέρει άλλωστε πότε θα έχει ξανά την ευκαιρία ο Παναθηναϊκός να διεκδικήσει τον ευρωπαϊκό θρόνο...

ΥΓ: Και μία διευκρίνιση, για όσους δυστυχώς δεν ξέρουν τι διαβάζουν ή διαβάζουν αυτό που θέλουν να διαβάσουν. Ο τίτλος του κειμένου εννοεί ότι δεν αρμόζει στον Παναθηναϊκό να χρησιμοποιεί το "κατηφορικό" παρκέ για άλλοθι και να χάνει τους αγώνες από τα αποδυτήρια. Δεν αναφέρεται φυσικά σε καμία κατρακύλα κανενός Παναθηναϊκού. Έλεος δηλαδή...