Αυτό το ...κάτι που θέλει

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ

Αποκτά αυτό το ...κάτι

Οι επιτυχίες δεν έρχονται μόνο μέσα από τα ρόστερ, τις επενδύσεις, τις μεταγραφές. Ο,τι κι αν έχει μία ομάδα, όσα λεπτά κι αν ξοδέψει απαιτείται να έχει αυτό το ...κάτι.

Αυτό το οποίο δε μπορεί να περιγραφεί με μία λέξη, κι ούτε έχει μία συγκεκριμένη μορφή. Είναι ένας συνδυασμός στοιχείων, που διακρίνει τις ομάδες που διεκδικούν κάτι, από αυτές που λένε ότι διεκδικούν. Για να μην παρεξηγηθώ...

Ο Παναθηναϊκός απέχει πολύ από τον χαρακτηρισμό διεκδικητής της Ευρωλίγκα. Εχει πολλά χιλιόμετρα να διανύσει ακόμα για να δείξει ότι είναι έτοιμος να πάει -έστω- μέχρι το Λονδίνο. Οσο περνάει ο καιρός όμως, η ομάδα του Πεδουλάκη, έστω κι αν έπαιξε άσχημα με την Ολίμπια, δείχνει ότι κουβαλάει μέσα της και δείχνει ότι μπορεί να αναπτύξει αυτό το κάτι.

Μπορεί να είναι η αμφισβητήση που γιγάντωσε το κίνητρο. Μπορεί να είναι το γεγονός ότι η ατμόσφαιρα μέσα στην ομάδα είναι καλή, μπορεί να είναι το γεγονός ότι όλα αυτά τα παιδιά έχουν βρεθεί σε θέση να αποδείξουν τον εαυτό τους. Μπορεί να είναι κι όλα αυτά μαζί.

Οχι, ο Παναθηναϊκός δεν είναι μέσα στην πρώτη γραμμή των ομάδων που θα διεκδικήσουν την πρόκριση στο Φάιναλ Φορ (θεωρητικά και προγνωστικά τουλάχιστον), ωστόσο αυτό είναι και το μεγάλο όπλο των πράσινων. Πριν την έναρξη της σεζόν, τέτοιου είδους παιχνίδια, όπως αυτό με την Ολίμπια, δεν ήταν σαφές ότι ο Παναθηναϊκός θα τα κερδίζει εύκολα. Και μπορεί να επικράτησε με μικρή διαφορά, αλλά η εικόνα του ματς μαρτυρούσε, πως όποτε ήθελε μπορούσε να εκτινάξει τη διαφορά. Εκανε πολλά λάθη, ναι...

Εχασε πολλά επιθετικά ριμπάουντ ναι... Εχασε διαφορές μεγάλες κι επέτρεψε στην Ολίμπια να επιστρέψει από το πουθενά... Κι αυτό σωστό. Ούτε κινδύνευσε όμως, ούτε υπήρχε περίπτωση να ηττηθεί. Θα έλεγα μάλιστα ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα του Παναθηναϊκού ήταν περισσότερο η έλλειψη διάθεση που τον χαρακτήρισε στο πρώτο μέρος και λιγότερο τα λάθη ή οτιδήποτε άλλο.

Ο Πεδουλάκης και οι παίκτες του έχουν πολύ δρόμο να διανύσουν ακόμα. Πολύ μεγάλο δρόμο. Μέχρι τότε όμως, και μέχρι να έρθει το Τοπ 16 κέρδισαν χρόνο εξασφαλίζοντας μία πρόκριση πολύ πιο νωρίς απ'όσο πολλοί (ίσως κι εγώ) πιστεύαμε. Τώρα όμως αρχίσουν τα δύσκολα... Ο στόχος επετεύχθη, αλλά οι πράσινοι είναι υποχρεωμένοι να βελτιωθούν και να παρουσιαστούν ανταγωνιστικοί και στην επόμενη φάση.

Εχουν κερδίσει το σεβασμό πια, χρειάζεται επίσης να κερδίσουν και την αναγνώριση μέσα από το αποτέλεσμα. Κι αν κααταφέρει ο Παναθηναϊκός να προκριθεί στα πλέι οφ, τότε αυτή θα την έχει στο τσεπάκι. Και μετά όλα μπορούν να συμβούν. Να είστε σίγουροι όμως ότι από εδώ και πέρα τα πράγματα θα είναι, πολύ, μα πάρα πολύ πιο δύσκολα.

Υ.Γ. Ολος ο κόσμος μιλάει για τον Μπανκς. Εξακολουθώ να μην ενθουσιάζομαι. Το παλικάρι έχει προσωπικότητα, θέλει να παίξει μπάσκετ, έχει τα κότσια να πάρει φάσεις, αλλά με προβληματίζει το γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις, όταν ενθουσιαστεί, τρακάρει. Και τα τελειώματά του δεν είναι τόσο δυναμικά, όσο ...υδραυλικά. Δε θα τον δεις να ανεβαίνει στο καλάθι δηλαδή πολλές φορές, αλλά να πετάει τη μπάλα, να αναζητά την επαφή και προφανώς επειδή έχει καλή σχέση με το καλάθι, να ευστοχεί. Δεν ξέρω πόση διάρκεια μπορεί να έχει αυτό. Θα φανεί όμως... Αν σταματήσει και την ...Αρτεστιάδα με τα ...μπράτσα, θα ήταν ακόμα καλύτερα.


ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ

Ευρωλίγκα, μέχρι τις 5 Απρίλη...

Ο Παναθηναϊκός χωρίς να παίξει καλά και ο Ολυμπιακός δίχως να παίξει... καθόλου, πήραν το εισιτήριο για το Top 16 και πλέον βάζουν πλώρη για την καλύτερη δυνατή κατάταξη στην πρώτη φάση. Διόλου άσχημα τα πράγματα για τις δύο ελληνικές ομάδες, που ταλαιπωρήθηκαν αρκετά στην εκκίνηση της Ευρωλίγκα, φλέρταραν ακόμα και με τον αποκλεισμό, όμως τώρα πια γνωρίζουν ότι θα έχουν υποχρεώσεις στην Ευρώπη μέχρι τις 5 Απρίλη! Ναι, με το νέο σύστημα της διοργάνωσης, η δεύτερη φάση περιλαμβάνει δύο ομίλους των 8 και συνολικά 14 αγωνιστικές.

Οπως και να έχει δεν είναι λίγο αυτό που πέτυχαν οι "αιώνιοι", έστω κι αν μιλάμε για τον Ολυμπιακό που είναι πρωταθλητής Ευρώπης και τον Παναθηναϊκός που πέρυσι έφτασε μέχρι το φάιναλ φορ. Με μπάτζετ που δεν είναι ανταγωνιστικά ως προς τους υπόλοιπους Ευρωπαίους πρώτης γραμμής, με Μπαρτζώκα και Πεδουλάκη στους πάγκους, υπήρξε δυσπιστία. Ειδικά μετά και το κακό ξεκίνημα. Ομως ο Ολυμπιακός μέτρησε τέσσερις συνεχόμενες νίκες, ο Παναθηναϊκός τρεις και την ίδια μέρα πήραν το εισιτήριο για το Top 16. Το ελληνικό μπάσκετ αντιστέκεται και οι "αιώνιοι" δεν σταματούν εδώ... Τα όνειρά τους δεν φτάνουν μόνο μέχρι τη δεύτερη φάση.

Αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός φέρνει ο Τζέισον Καπόνο. Με λίγα λόγια θέλει να βελτιωθεί, γνωρίζει πως έχει αδυναμίες, που φάνηκαν και κόντρα στην Ολίμπια Λουμπλιάνα. Ομως οι πράσινοι συνάντησαν δυσκολίες κυρίως επειδή χαλάρωσαν όταν πήραν διαφορά, όχι για άλλο λόγο. Κάθε φορά που πλησίαζαν οι Σλοβένοι, είχαν τον τρόπο. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι κόντρα σε πιο δυνατούς αντιπάλους, θα μπορούν να παίζουν με τη φωτιά. Στο Top 16 θα το πληρώσουν, αν συνεχίσουν έτσι.

Κόντρα στην Ολίμπια τη δουλειά την έκανε ο Λάσμε, μαζί με τον ανεβασμένο Μπράμος και φυσικά τον Μάρκους Μπανκς. Ο Αμερικανός ήταν ακόμα καλύτερος σε σχέση με την Καντού, δίνει μεγάλη βοήθεια στην περιφέρεια. Σκόραρε (14 π.), δημιούργησε (5 ασίστ) πρόσφερε την εγγύηση που έψαχνε ο Πεδουλάκης. Είναι σαφές ότι ο Μπανκς κάνει τη δουλειά που δεν μπορούσε να κάνει ο Κίτσεν, γι αυτό και ο προπονητής του Παναθηναϊκού τον εμπιστεύεται. Κι όταν προσαρμοστεί περισσότερο και βελτιωθεί σε φυσική κατάσταση, θα μπορεί να δώσει πιο πολλά...

Πάντως τα δύο επόμενα ματς θα είναι δυνατά τεστ για τον Παναθηναϊκό, που εκτός από το ότι θα διεκδικήσει την καλύτερη δυνατή κατάταξη, θα μπορέσει να διαπιστώσει και τις δυνατότητές του εν όψει της συνέχειας...