Μία ταχύτητα κάτω...

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ

Μία στο καρφί και μία στο πέταλο...

Αν και έχουν περάσει 4 ματς στην Ευρωλίγκα κι ένα σπουδαίο στο ελληνικό πρωτάθλημα, η εικόνα που βγάζει ο Παναθηναϊκός δεν είναι ούτε σταθερή, ούτε προβλέψιμη. Αν αυτό είναι καλό ή κακό, θα το δείξει το ταμείο στο τέλος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή τη φορά, εκτός από την ήττα υπήρξε και προβληματισμός. Εντονος... Οχι όπως με τον Ολυμπιακό, όπου η ήττα συνοδεύτηκε από χειροκροτήματα επειδή η ομάδα δεν έχασε με μεγαλύτερη διαφορά.
Προσωπικά θα διαφωνήσω με όσους ισχυρίζονται ότι η Φενέρ, αυτή τη στιγμή που διανύουμε και με βάση την εικόνα της στο ματς με τον Παναθηναϊκό είναι μία εν δυνάμει διεκδικήτρια για το Φάιναλ Φορ. Λυπάμαι, αλλά η Φενέρ, αυτή τη στιγμή απέχει πολύ για να χαρακτηριστεί ως τέτοια προς το παρόν, αφού πέραν της ατομικής ποιότητας, που είναι πραγματικά μεγάλη, δεν έχει να επιδείξει τίποτα άλλο. Απολύτως τίποτα όμως... Ισως ακούγεται υπερβολικό, αλλά στα δικά μου μάτια αυτή είναι η απόλυτη πραγματικότητα. Διαθέτει έναν προπονητή, που μέχρι τώρα δηλώνει παντελή άγνοια για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να χρησιμοποιήσει τον Μπατίστ, ο Μακ Κάλεμπ δε θυμίζει πολύ τον παίκτη που μας γοήτευσε, στην φροντ λάιν υπάρχει σύγχιση, ο Μπρέμερ ξεφλουδίζει τη μπάλα όποτε την πάρει στα χέρια του και γενικώς είναι μία ομάδα χωρίς προσωπικότητα, δομημένη χημεία, ρόλους και βάση εκκίνησης. Παίζει άμυνα; Οχι σπουδαία! Παίζει επίθεση; Μονο ατομικά; Με ποιο τρόπο θέλει να κερδίσει τους αγώνες, προς το παρόν πάντα, δεν το καταλαβαίνει κανείς. Κόντρα σε αυτή την ομάδα, ο Παναθηναϊκός, που είχε σχεδόν διπλάσια ριμπάουντ από τους αντιπάλους, δεν παρουσιάστηκε ούτε καν ανταγωνιστικός.
Και φαίνεται ότι παγιώνεται η άποψη που αναφέρει ότι από τους πράσινους λείπουν κάποιοι μεγάλοι σουτέρ. Με 6/20 και 23 λάθη, η ομάδα του Αργύρη Πεδουλάκη, αν και πήρε διπλάσια ριμπάουντ, δεν κατάφερε να κοιτάξει τη Φενέρ στα μάτια. Βεβαίως και είναι λογικό, αλλά είναι πιο λογικό, σιγά σιγά ο Παναθηναϊκός να κοιτάξει τις αδυναμίες του για να τις διορθώσει όσο γίνεται πιο γρήγορα. Τα σκαμπανεβάσματα έρχονται με ιλιγγιώδη συχνότητα και μία σπουδαία εμφάνιση ακολουθεί μία απογοητευτική. Επαναλαμβάνω ότι αυτό είναι λογικό. Αλλά δεν είναι ακόμα πιο λογικό, ο Παναθηναϊκός να...

α) ...πάψει να κάνει με το ζόρι παίκτη ελληνικής ομάδας τον Αρμστρονγκ; Καλώς ή κακώς, ο Πεδουλάκης επιχειρεί να παίξει εγκεφαλικό μπάσκετ, απόλυτα ελεγχόμενο. Ο Αμερικάνος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι κακός παίκτης (κάθε άλλο), δεν το έχει... Και είναι πολύ δύσκολο να το βρει. Σε μία άλλη χώρα, στην Γαλλία, ή την Ισπανία, όπου το μπάσκετ έχει διαφορετικό χαρακτήρα, θα μπορούσε να κάνει θαύματα. Στην Ελλάδα των υψηλών απαιτήσεων σε επίπεδο τακτικής, όχι! Και η προσπάθεια που κανει ο Πεδουλάκης είναι μεν φιλότιμη, αλλά υπερβολική πια...

β)...ξεκουράσει τον Διαμαντίδη και τον Τσαρτσαρή, που δε γίνεται να έχουν σε αυτή την ηλικία από τους μεγαλύτερους μέσους όρους συμμετοχής της καριέρας τους;

γ)... αποδεχτεί το πρόβλημα στην περιφέρεια, τόσο στη δημιουργία όσο και στην εκτέλεση και να αποκτήσει έναν παίκτη (αν μπορεί να βρει) με ικανότητα να εκτελέσει από μακριά, αλλά και να δημιουργήσει

δ)...συνειδητοποιήσει ότι περισσότερο κι από τα 6 λάθη του Διαμαντίδη με την Φενέρ, μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελεί το γεγονός ότι ο Μήτσος είχε σχεδόν ...μηδέν ασίστ. Και οι δύο που μέτρησε η στατιστική έγιναν στα χασομέρια. Τι σημαίνει αυτό; Οτι ο Πιανιτζιάνι διάβασε τον Παναθηναϊκό άριστα, τον κλείδωσε και δεν του άφησε από εκεί και πέρα καμία επιλογή...

Φυσικά οι ομάδες δε χτίζονται από τη μία στιγμή στην άλλη. Αλλά και η επιμονή σε μία συνταγή που έχει ξεκινήσει αφήνοντας στο κουτάλι κάποιες άνοστες γουλιές, δεν πρέπει να συνεχίζεται. Και να συνυπολογίσει κάποιος, ότι στην Πόλη, ο Παναθηναϊκός, όχι μόνο δεν ήταν εύστοχος από τα 6.75, αλλά και όσα σουτ επιχείρησε ήταν κανόνα της ...πυρκαγιάς. Είτε μαρκαρισμένα, είτε λύσεις ανάγκης, βγαλμένα όχι από πλάνο και σχέδιο, όπως άριστα αυτό τηρήθηκε στη Λουμπλιάνα.
Και πιο παλιά ο Παναθηναίκός ήταν ομάδα αποφασισμένη να ζήσει και να πεθάνει μέσα από τα μακρινά σουτ. Αλλά τότε ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Και διέθετε και σουτέρ κίλερ. Τώρα, η επιλογή του τριφυλλιού, να στηρίξει το παιχνίδι του στα μακρινά σουτ, όταν ο Σόφο αιχμαλωτίζεται από τις αντίπαλες άμυνες, είναι ρίσκο μέγιστου βεληνεκούς. Διότι δεν διαθέτει τα στοιχεία να το κάνει.

Υ.Γ. Ο αγώνας με την Κίμκι (όπως κι αυτός με την Καντού), για εμένα είναι μεγάλο κριτήριο για τη φετινή πορεία του Παναθηναϊκού...

Υ.Γ 1 Ο Αρμστρονγκ είναι σπουδαίο παιδί. Ετσι λένε οι πληροφορίες. Αλλά δεν αρκεί. Και πολύ περισσότερο δεν είναι νορμάλ να υποστηρίζει και μάλιστα δημοσίως πως δεν ήξερε ότι ο Μπατίστ έπαιζε στον Παναθηναϊκό. Είναι λεπτομέρεια μεν, αλλά πολύ σημαντική. Πολύ απλά ο παίκτης δεν έχει ιδέα ποιας ομάδας τη φανέλα φοράει.

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ

Μια ταχύτητα κάτω εάν δεν ενισχυθεί

Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε στην Κωνσταντινούπολη με κατεβασμένα τα χέρια και η εικόνα του για 25 λεπτά ήταν. προβληματική. Οι λόγοι αρκετοί. Πλην του Δημήτρη Διαμαντίδη, κανείς άλλος δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Ένας ακόμη λόγος ήταν το γεγονός πως η επαφή με το σκορ χάθηκε από πάρα πολύ νωρίς. Και φυσικά ακόμη ένας ήταν πως απέναντί του βρέθηκε μια ομάδα που θέλει και μπορεί να φτάσει στο Final Four που θα γίνει τον Μάη στον Λονδίνο.

Οι «πράσινοι» φέτος δεν διαθέτουν στο ρόστερ τους πολλούς παίκτες με εμπειρία που θα μπορέσουν τέτοια ματς να τα ανατρέψουν ή όπως στη Μαδρίτη κόντρα στη Ρεάλ να κρατήσουν το προβάδισμα στα κρίσιμα σημεία. Τέτοια παιχνίδια για να κερδηθούν θα πρέπει να υπάρχουν πολλοί παίκτες σε καλή βραδιά. Ο Αργύρης Πεδουλάκης είδε μόνο τον αρχηγό της ομάδας του να είναι όπως απαιτούσαν οι συνθήκες και έτσι η «Φενέρ» δεν δυσκολεύτηκε να πάρει τη νίκη.

Ο Άρμστρονγκ ήταν κακός σε ακόμη ένα ματς ενώ ούτε ο Κίτσεν βοήθησε καθόλου και είναι ξεκάθαρο πλέον πως το «τριφύλλι» χρειάζεται ενίσχυση. Γιατί εάν δεν ενισχυθεί, τότε θα συναντά αρκετές δυσκολίες σε εκτός έδρας παιχνίδια όπως αυτά με τη Ρεάλ Μαδρίτης και τη Φενέρμπαχτσε/Ούλκερ, ομάδες από τις οποίες αυτή τη στιγμή φαίνεται να είναι μια ταχύτητα κάτω.

Ο Στεφάν Λάσμε βγάζει μάτι πως θα βοηθήσει και σίγουρα ήταν ένας από τους παίκτες που. έλειπαν από τον Παναθηναϊκό. Τώρα ο Αργύρης Πεδουλάκης καλείται να βρει τουλάχιστον ακόμη έναν . Λάσμε ώστε οι «πράσινοι» να μπορούν στο μέλλον, σε ματς όπως αυτό με τη Φενέρμπαχτσε/Ούλκερ μακριά από το ΟΑΚΑ, να αρχίζουν από την ίδια αφετηρία με τον αντίπαλο τους και όχι μερικά μέτρα πίσω.