Το έξυπνο και... καχύποπτο μπάσκετ

Λοιπόν, ο παράδεισος μπορεί να περιμένει τουλάχιστον έως την Πέμπτη (για τον Παναθηναϊκό) και την Παρασκευή (για τον Ολυμπιακό), αλλά αυτό είναι ένα πολύ αισιόδοξο σενάριο, που προϋποθέτει δυο νίκες στη σειρά...

Ο Παναθηναϊκός πάτησε την μπανανόφλουδα την περασμένη Πέμπτη και απόλεσε το πλεονέκτημα έδρας, αλλά όχι τις ελπίδες του. Πέρα από τα αγωνιστικά στοιχεία, που (μπορούν να) ενισχύουν τις πιθανότητες του, υπάρχουν και τα ιστορικά/ στατιστικά: επί ημερών Ομπράντοβιτς, οι πρωταθλητές Ευρώπης δεν έχουν ηττηθεί ποτέ σε σειρά πέντε αγώνων. Ποτέ, ούτε στην Ευρωλίγκα, αλλά ούτε και στο ελληνικό πρωτάθλημα, μετρώντας συνολικά 19 προκρίσεις ή κατακτήσεις τίτλων σε ισάριθμες περιπτώσεις!

Βεβαίως, σύμφωνα με τη συνηθισμένη και απλοϊκή εναντίωση, που διατυπώνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, οι παραδόσεις δημιουργούνται για να σπάνε! Και κάτι άλλο: για κάθε ιστορικό/στατιστικό επιχείρημα του Παναθηναϊκού, υπάρχει το ίδιο αντεπιχείρημα της Μακάμπι, η οποία, με τη σειρά της έχει να επιδείξει ένα μεγάλο ρεκόρ: σε δέκα αγώνες πλέι οφς της Ευρωλίγκας, μετρά 9 νίκες και μόνο μία ήττα, με θύτη την Παρτίζαν Βελιγραδίου, στις 23 Μαρτίου του 2010.

Νισάφι, όμως με τις παραδόσεις, τους αριθμούς και τα ρεκόρ, διότι αυτά απασχολούν μονάχα το δικό μας σινάφι και όχι τους παίκτες και τους προπονητές, που (ακόμη κι αν τα έχουν υπ'΄όψιν τους) δεν τους δίνουν ιδιαίτερη σημασία. Πέρα και πάνω από αυτά, λοιπόν, υπάρχουν τα αγωνιστικά ζητήματα που οφείλουν να διαχειριστούν οι δύο ομάδες, τουλάχιστον στο αυριανό ματς, ως συνέχεια της εικόνας τους στο ΟΑΚΑ...

Οι πρώτες δύο αναμετρήσεις είχαν κάποια κοινά στοιχεία, αλλά πολύ περισσότερες διαφορές στον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις τους οι δυο ομάδες. Η ουσιαστικότερη μεταστροφή του Παναθηναϊκού ήταν η εμμονή του στα σουτ τριών πόντων, που εάν δεν υπαγορεύθηκε, τουλάχιστον υποβοηθήθηκε (έστω και ως πρόκληση) από την αμυντική λογική της Μακάμπι. Ο Μπλατ θέλησε από την πρώτη στιγμή να προστατεύσει τη ρακέτα του (από τα ρήγματα, τα pick n' roll κοκ) και εάν το πεπρωμένο της ομάδας του έγραφε ότι θα ηττηθεί, είναι σαφές ότι προτίμησε να χάσει από τα τρίποντα.

Εντέλει δικαιώθηκε εκ του αποτελέσματος , έστω κι αν ο Παναθηναϊκός είχε τρεις μαζεμένες ευκαιρίες (δύο με τον Γιασικεβίτσιους και μία με τον Διαμαντίδη) να αρπάξει τη νίκη, που φαινόταν φωλιασμένη στα χέρια των Ισραηλινών...

Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, και αύριο και την Πέμπτη, πολλά θα εξαρτηθούν από τον ρυθμό: η Μακάμπι αντλεί περίσσια δύναμη από την έδρα της και λόγω της αγωνιστικής φυσιογνωμίας των περισσότερων παικτών της, αλλά και του παγιωμένου στιλ της, συνηθίζει να ανεβάζει την ένταση, άλλωστε μπορεί να τη συμφέρει κιόλας. Ωστόσο και αυτό πάλι σχετικό είναι, καθότι την περασμένη Πέμπτη, ενώ αγωνιζόταν εκτός έδρας και προερχόταν από μια αιχμαλωσία, δεν κιότεψε: από τη στιγμή που βρήκε την ευκαιρία, άνοιξε τον ρυθμό της με αποτέλεσμα να ανταποκριθεί με επιτυχία στις απαιτήσεις ενός ματς που έφτασε στους 83 πόντους (στην κανονική διάρκεια του) και στους +90 στην παράταση.

Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται να επιστρατεύσει μεγάλη αυτοσυγκέντρωση και ισορροπία στο παιχνίδι του, ενώ ασφαλώς έχει ανάγκη από στρατηγούς κι απ' όλους τους στρατιώτες του. Σε τέτοια ματς δεν περισσεύει κανείς κι αυτό το απέδειξε στο ΟΑΚΑ η Μακάμπι με παίκτες αουτσάιντερ, όπως ο Οχαγιόν και ο Τζέιμς, που άλλαξαν τα δεδομένα της σειράς και δεν ξέρω αν προκάλεσαν εκπλήξεις στον Παναθηναϊκό, αλλά σίγουρα του έβαλαν δυσεπίλυτες ασκήσεις.

Η Μακάμπι (δεν) είναι ευανάγνωστη ομάδα και αυτό εκ προοιμίου πρέπει να κάνει κάθε αντίπαλο της καχύποπτο. Η δυσχέρεια στο διάβασμα της και τα περιθώρια των εκπλήξεων, που αφήνει το παιχνίδι της, έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι οι επιθέσεις της είναι περισσότερο προϊόν ατομικών ενεργειών, αυτοσχεδιασμών και φάσεων “ένας εναντίον ενός”, παρά προκύπτουν μέσα από συνεργασίες και ομαδικές προσπάθειες. Προς επίρρωσιν αυτού, λειτουργούν οι αριθμοί: στα πρώτα δυο ματς της σειράς ο Παναθηναϊκός έχει μοιράσει 45 ασίστ και η Μακάμπι μόλις 23. Ωστόσο οι Ισραηλινοί έστω και με έντεκα τελικές πάσες λιγότερες, επιβλήθηκαν στο δεύτερο ματς, διότι κάλυψαν το έλλειμμα δημιουργίας με εξαιρετικά τελειώματα, ακόμη και σε φάσεις μέσα σε κυκλοφοριακή συμφόρηση (βλέπε Λάνγκφορντ).

Εδώ και χρόνια ο Παναθηναϊκός στηρίζει την επιτυχία του στο “έξυπνο μπάσκετ”, στις καλές συνεργασίες, στους πολλούς αυτοματισμούς, στην αξιοποίηση των δικών του πλεονεκτημάτων και στο σημάδεμα των αδυναμιών των αντιπάλων του. Αιχμή του δόρατος στο παιχνίδι του αποτελούν η επιθετική άμυνα, το pick n' roll και το έγκαιρο διάβασμα και η αντίστοιχη εκμετάλλευση των miss match. Εφόσον η Μακάμπι ξαναδοκιμάσει άμυνα με αλλαγές στα σκριν, οι “πράσινοι” θα έχουν ευκαιρίες να κυνηγήσουν τα ποσταρίσματα και να βρουν τις αγαπημένες φάσεις τους...

Ο Μπλατ έχει συγκεκριμένες αγωνιστικές νόρμες: στην άμυνα χρησιμοποιεί ζώνες προσαρμογής με συχνά φλοταρίσματα, ενώ στην επίθεση αφήνει (όταν τους διαθέτει) τους ταλαντούχους παίκτες του να αυτοσχεδιάσουν. Υπ' αυτήν την έννοια, η ισορροπία του Παναθηναϊκού είναι εκ των ουκ άνευ, όπως επίσης και η ανταπόκριση του στο αμυντικό transition, εφόσον η Μακάμπι βρει ανοικτό γήπεδο, αλλά και στο επιθετικό, που τόσο πολύ του έλειψε στον δεύτερο αγώνα, όταν εγκλωβίστηκε στο παιχνίδι των σουτ τριών πόντων...