Οι ωραίοι έγιναν μοιραίοι

"Με βάση την εικόνα του πρώτου αγώνα, ο Παναθηναϊκός πάει για 3-0", έγραφα προχθές. Αλλά η εικόνα του πρώτου αγώνα εξανεμίστηκε πριν περάσει 48ωρο. Τα πλέι-οφ έχουν τον τρόπο τους για να γελοιοποιούν τις προβλέψεις και να εκθέτουν το δημοσιογράφο που ρισκάρει ένα προγνωστικό.

Γι'αυτό λοιπόν, προσδεθείτε και απολαύστε το ταξίδι και την απίστευτη μαγεία της πορτοκαλί μπάλας. Έτσι κι αλλιώς, η αγαπημένη σας ομάδα θα προκριθεί στο φάιναλ-φορ, είτε προσκυνάτε τα πράσινα είτε τα κόκκινα. Ουπς, να το πάλι, ξανάπεσα στην παγίδα της Τρίτης...

Η Μακάμπι νίκησε επειδή βρήκε απέναντί της έναν Παναθηναϊκό που ελάχιστα θύμιζε Παναθηναϊκό. Το σήμα κατατεθέν των "πρασίνων" είναι η αμυντική πίεση, η οποία εξαναγκάζει τον αντίπαλο σε λάθη και δρομολογεί εύκολα καλάθια στον αιφνιδιασμό. Δεν υπήρχε η απαραίτητη ενέργεια για να κινητοποιηθεί ο μηχανισμός. Σύμφωνα με τις σημειώσεις μου, ο Παναθηναϊκός πέτυχε μόνο 3 πόντους στο ανοιχτό γήπεδο.

Η διορθωτική κίνηση από την οποία ξεκίνησε το ματ του Ντέιβιντ Μπλατ ήταν η ψήφος εμπιστοσύνης προς τους κλασσικούς πλέι-μέικερ που διαθέτει. Ομάδα με οργανωτή παιδικής χαράς (Λάνγκφορντ, Μάλετ) δεν μπορεί να νικήσει τον Παναθηναϊκό.

Ο άσημος Οχαγιόν προστάτευσε σωστά τη μπάλα, έβαλε τους συμπαίκτες του στο παιχνίδι, ευστόχησε και σε σημαντικά σουτ χάρη στην αυτοπεποίθηση που απέκτησε στην πορεία της βραδιάς. Και ο Θοδωρής Παπαλουκάς αποδείχθηκε ιδανικός ισορροπιστής στο τέλος, όταν κέρδισε 4 καθοριστικής σημασίας φάσεις μετά το 75-76 του 37ου λεπτού: δύο προσωπικά καλάθια, ένα κερδισμένο φάουλ και μία σπουδαία άμυνα πάνω στον Μπατίστ, 50'' πριν το φινάλε(στο 81-83).

Ηταν μία θαυμάσια εκδίκηση απέναντι σε αυτούς που βρίζουν εν χορώ τη μάνα του άλλοτε αρχηγού της Εθνικής μας. Δεν ντρέπομαι να πω, ότι χάρηκα για λογαριασμό του.

Έγραψα πριν το πρώτο τζάμπολ της σειράς ότι ο Παπαλουκάς είναι παίκτης-κλειδί αυτής της Μακάμπι, αφού προσφέρει καθοδήγηση και πείρα στις πιο κρίσιμες στιγμές. Ελπίζω εκείνοι που χλεύασαν να συμφωνούν πλέον μαζί μου.

Η νερόβραστη περιφερειακή άμυνα του Παναθηναϊκού επέτρεψε τις πάσες προς το "ζωγραφιστό", απ'όπου η Μακάμπι πέτυχε, ούτε λίγο ούτε πολύ, 56 πόντους. Ο Λάνγκφορντ σκόραρε με διεισδύσεις, ο Χέντριξ με επιθετικά ριμπάουντ, ο Σχορτσανίτης έκανε ζημιά σε 9 λεπτά συμμετοχής, ο Τζέιμς με εύκολα λέι-απ.

Στην απέναντι άκρη του γηπέδου, το σύνθημα του Μπλατ ήταν: "Νικήστε μας με τρίποντα". Ο Παναθηναϊκός ανταποκρίθηκε με υψηλά ποσοστά ευστοχίας (14/32 από τα 6μ75), αλλά βγήκε έξω από τη λογική του και πάντως πόνταρε σε ένα όπλο που έχει την κακή συνήθεια να παθαίνει αφλογιστία τις πιο ακατάλληλες στιγμές.

Ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους έκανε εμφάνιση βγαλμένη από τα παλιά απέναντι στην "ομάδα της καρδιάς του" (την οποία ουδέποτε είχε αντιμετωπίσει ως αντίπαλος), αλλά βιάστηκε να σουτάρει από μακριά στην προτελευταία φάση, με το σκορ στο 92-93. Εκεί χρειαζόταν μία πιο οργανωμένη επίθεση, κατά προτίμηση με άξονες τους Διαμαντίδη-Μπατίστ, ώστε να βρεθεί η καλύτερη δυνατή επιλογή, όχι απαραίτητα τρίποντη.

Αλλά και ο ίδιος ο Διαμαντίδης μακρυνό σουτ δοκίμασε, στα 7'' πριν το φινάλε. Οχι μία συνεργασία βγαλμένη από τις προπονήσεις. Γιατί τόση βιασύνη; Αν μη τι άλλο, αυτός σούταρε υπό αρκετές καλές προϋποθέσεις, ενώ ο Λιθουανός ήταν μπλεγμένος σε μποτιλιάρισμα.

Ο Σάρας είχε και δεύτερη ευκαιρία για να εξιλεωθεί, αλλά προσπάθησε να εκβιάσει φάουλ και εισέπραξε το "no" των διαιτητών.

Ο εξίσου ωραίος Καϊμακόγλου έγινε εξίσου μοιραίος με τις λανθασμένες άμυνές του πάνω στα τρίποντα του Ντέιβιντ Μπλου και η Μακάμπι απέδρασε νικήτρια από το ΟΑΚΑ. Η χοντρή κυρία θα μπει μαζί μας στο αεροπλάνο για το Τελ Αβίβ και θα δώσει δύο παραστάσεις της στο Γιαντ Ελιάου, κάποτε τόπο μαρτυρίου για τον Παναθηναϊκό. Θα τραγουδήσει όμως στα ελληνικά ή στα εβραϊκά;