To κόκκινο γοβάκι

H«Σταχτοπούτα» της φετινής Ευρωλίγκας φοράει κόκκινο γοβάκι. Πετώντας κάτω από το βεληνεκές των ραντάρ, ο Ολυμπιακός ανέτρεψε όλα τα προγνωστικά, όχι μόνο στα πλέι-οφ, αλλά και στη δεύτερη φάση, ακόμα και στην πρώτη.

Στο δρόμο του ξεπάστρεψε τουλάχιστον 4 ομάδες που είτε χτίστηκαν με χρυσάφι και όνειρα (Εφές, Γαλατασαράι) είτε μπήκαν στη διοργάνωση με βάσιμες βλέψεις για φάιναλ-φορ (Κάχα Λαμποράλ, Σιένα).

Στην Αμερική θα τον βάφτιζαν «success story of the year»: το πιο γλυκό παραμύθι της χρονιάς. Πίσω στην Ελλάδα, φίλοι, ουδέτεροι αλλά και εχθροί δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν.

Το ίδιο το κοινό της ομάδας γέμισε το γήπεδο μόνο στον αγώνα που έδινε την πρόκριση για το φάιναλ-φορ: ο καημός των «κόκκινων» δεν είναι η Ευρωλίγκα, αλλά (αφ’ενός) η Α1 και (αφ’ετέρου) ο Μιραλάς με τον Φουστέρ. Μόλις χθες ξαναβρήκαν τα πλήθη των φανατικών το δρόμο προς το ΣΕΦ, έτοιμοι βεβαίως για εχθροπραξίες. Οι από κει έβρισαν τη μάνα του Παπαλουκά, οι από δω του Ζήση. Αλίμονο...

Στην αποστολή του Παναθηναϊκού στο Τελ Αβίβ, το γράφω επειδή την έζησα από κοντά επί 5 μέρες, μόνο επαίνους άκουγες για το φετινό Ολυμπιακό. Μακριά από τα μικρόφωνα, αλλά χωρίς περιστροφές. Το "μπράβο" έπεφτε σύννεφο.

Στη δε Βαρκελώνη επικρατεί αμηχανία και ανησυχία. Η Μπαρτσελόνα φοβάται τα «μαύρα άλογα», διότι τέτοιου είδους συναπαντήματα επιτρέπουν να βγει στην επιφάνεια η έμφυτη αλαζονεία των Καταλανών και εγκυμονούν κινδύνους.

Επιτρέψτε μου να τολμήσω εδώ ένα προγνωστικό, ενάμισυ μήνα πριν το φάιναλ-φορ και θυμηθείτε πού το πρωτοδιαβάσατε: ο Ολυμπιακός του 2012 θα ταλαιπωρήσει τη Μπαρτσελόνα πολύ περισσότερο απ’όσο ο αντίστοιχος του 2010 στο Παρίσι.

Ισως και να την αποκλείσει.

Μπορεί να μην έχει Τεόντοσιτς, Κλέιζα, Μπουρούση, Σχορτσιανίτη, Τσίλντρες και Παπαλουκά, αλλά είναι ομάδα με τα όλα της. Τότε, στο «Μπερσί», ο καθένας έπαιζε για τον εαυτό του και όλοι μαζί για τον αντίπαλο. Φέτος, ιδρώνουν και ματώνουν ο ένας για τον άλλον και όλοι μαζί για τον Ολυμπιακό και για τον Ντούσαν Ίβκοβιτς. Μία ομάδα ελληνικότατη, νεανική, θεαματική, ελεύθερη και ωραία, χάρμα οφθαλμών. Με τεράστια, μάλιστα, περιθώρια βελτίωσης.

Όταν ο «Ντούντα» κάνει τον απολογισμό της λαμπρής καριέρας του, θα προτάξει το φετινό κατόρθωμα μπροστά μπροστά στην προσωπική του βιτρίνα, μαζί με τα πρόσφατα θαύματα της Εθνικής Σερβίας. «Κέρδισα ευρωπαϊκό μετάλλιο με σταρ τον Κέσελι, πήγα σε φάιναλ-φορ Ευρωλίγκας με σέντερ ύψους 1μ98».

Κάποτε ο Ιβκοβιτς κέρδιζε τρόπαια με μελετημένο man-management, κουμαντάροντας ιδανικά τις ισχυρές προσωπικότητες της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας, του ΠΑΟΚ, ακόμα και του ίδιου του Ολυμπιακού: Ντράζεν, Φασούλας, Ρίβερς. Τσακώθηκε και με τους τρεις, αλλά τελικά τους έφερε στα νερά του.

Πλέον, είναι ένας προπονητής κολεγιακού τύπου, περισσότερο δάσκαλος και πατερούλης παρά δράκος των πάγκων. Δεν φωνάζει, δαν μαλώνει, δεν χτυπιέται. Νουθετεί, καθοδηγεί, διορθώνει. Και στο πρόσωπο του Βασίλη Σπανούλη έχει έναν ιδανικό «βοηθό» πάνω στο παρκέ. Δεν χρειάζεται περισσότερους.

Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε τη σεζόν πολύ άσχημα. Θυμάμαι να γράφω μετά το στραπάτσο της πρεμιέρας, στο Μπιλμπάο, ότι «θύμιζε ομάδα του Eurocup». Άργησε να βρει το δρόμο του, αλλά είχε το χρόνο σύμμαχο. Απαλλαγμένος από το άγχος του "εδώ" και του "τώρα", δουλεψε απερίσπαστος και σφυρηλάτησε το χαρακτήρα που θα του επέτρεψε να σταθεί όρθιος στις κακοτοπιές του Φλεβάρη και του Μάρτη.

Και έστριψε τη γωνία όταν αναγνώρισε τα λάθη του και προχώρησε στις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις, με τόλμη και οξυδέρκεια. Ορισμένες δρομολογήθηκαν όχι τόσο από τον προπονητή, όσο από τη διοίκηση.

Ο Ντόρσεϊ γέμισε τις ρακέτες, θωράκισε την άμυνα και έγινε χωροφύλακας της εναέριας κυκλοφορίας, σε μία ομάδα που δεν είχε μπλοκέρ.

Ο Λο έγινε το έμπειρο χέρι που απελευθέρωσε το Σπανούλη στο τέταρτο δεκάλεπτο των αγώνων.

Ο Σλούκας και ο Μάντζαρης απέκτησαν αρμοδιότητες, περισσότερο για ειδικές αποστολές, αλλά οπλισμένοι με θάρρος και αυτοπεποίθηση.

Παίκτες ανήμποροι να σηκώσουν την ευθύνη απομακρύνθηκαν (Λούκας, Χάουαρντ) ή παραγκωνίστηκαν (Παπαδόπουλος, Γκετσέβιτσιους).

Οσοι εμφανίστηκαν έτοιμοι να φορέσουν στολή πρωταγωνιστή έγιναν αναντικατάστατοι στην ομάδα: Πρίντεζης, Ντόρσεϊ, Παπανικολάου.

Ο Χάινς, ο Άντιτς και ο Κέσελι χρεώθηκαν δεύτερους αλλά πολύτιμους ρόλους, απαλλαγμένοι από τα «πρέπει» που τους βασάνιζαν.

Ο δε Σπανούλης ξέγνοιασε. Ησύχασε. Δεν είναι πλέον απαραίτητο να παίζει 37-38 λεπτά ούτε να υπερβάλλει εαυτόν σε κάθε αγώνα. Οι αντίπαλες άμυνες συνεχίζουν να προσαρμόζονται πάνω του, αλλά λογαριάζουν χωρίς τους ξενοδόχους. Ο Ολυμπιακός παραμένει η ομάδα του Σπανούλη, αλλά δεν είναι η ομάδα μόνο του Σπανούλη. Έφτασε στο φάιναλ-φορ με τον ηγέτη του ξεκούραστο.

Αυτό είναι μάλλον το κορυφαίο του κατόρθωμα και πλεονέκτημα εν όψει Κωνσταντινούπολης: ότι οι μπαταρίες του Σπανούλη είναι σχεδόν γεμάτες. Πόσοι περίμεναν ότι ο Ολυμπιακός θα απέκλειε –σχετικά εύκολα- ολόκληρη Σιένα με το Σπανούλη στα 25,5 λεπτά συμμετοχής και στους 10,8 πόντους;