Ο λέων της Τοσκάνης

Tη σύγχρονη ευρωπαϊκή πορεία του, αυτή που τον έφερε σε δύο φάιναλ-φορ της προηγούμενης τριετίας και τον έκανε μόνιμο θαμώνα των πλέι-οφ της Ευρωλίγκας, ο Ολυμπιακός τη χάραξε με μεγάλα διπλά: Βιτόρια, Κωνσταντινούπολη, Μαδρίτη, Τελ Αβίβ, Μόσχα. Το χθεσινό, στη Σιένα, ήταν το σημαντικότερο απ'όλα, ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα στην ιστορία του.

Η αναμφισβήτητη δύναμη της Μοντεπάσκι (τέταρτης δύναμης στη φετινή διοργάνωση) δεν είναι παρά ο παρονομαστής του κλάσματος. Στον αριθμητή βρίσκουμε τα δεδομένα της χρονιάς, αυτά που απομάκρνυναν το κοινό του Ολυμπιακού και τον έκαναν, υποτίθεται, φτωχό συγγενή του Παναθηναϊκού και των άλλων ευρωπαϊκών μεγαθηρίων.

Και όμως, το κλάσμα έβγαλε πηλίκο μεγαλύτερο από το ένα. Για την ακρίβεια, έβγαλε μηδέν-ένα...

Επί 35 λεπτά, η "Παλαέστρα" έβραζε και ο αγώνας έμοιαζε με χαμένο στοίχημα. "Μου θυμίζει τον πρώτο προημιτελικό του 2011 μεταξύ Παναθηναϊκού και Μπαρτσελόνα", βιάστηκα να γράψω στην οθόνη. "Απόψε ο Ολυμπιακός έμαθε ότι μπορεί, αλλά έφυγε από το γήπεδο με άδεια χέρια". Λίγο αργότερα, τα έσβησα κακήν κακώς.

Για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια, ο Ολυμπιακός είναι μία ομάδα που βρίσκει τρόπους να διορθώσει τα λάθη της στην πορεία ενός αγώνα, ακόμα και μακριά από τη θαλπωρή της έδρας.

Για παράδειγμα, το αμυντικό σχέδιο του Ίβκοβιτς άφηνε ένα κραυγαλέο κενό από τη στιγμή που έδινε εύκολα σουτ στον "χερά" Άντερσεν. Μετά την 3η περίοδο, υπήρξαν προσαρμογές που έλυσαν το πρόβλημα, χωρίς να ανοίξουν άλλη κερκόπορτα.

Ο έως τότε απογοητευτικός Ντόρσεϊ μελέτησε τα δεδομένα από τον πάγκο, ώσπου πήρε τη σκυτάλη από το Χάινς και κατάπιε αμάσητο όποιον βρήκε στο διάβα του, σαν πεινασμένο λιοντάρι. Στο τελευταίο δεκάλεπτο, ο Ολυμπιακός δέχθηκε μόλις 9 πόντους, ενώ πέτυχε 24, με σερί 19-5 στο φινάλε.

Μία φάση καθοριστικής σημασίας στο 73-75 ασφαλώς θα βρει περίοπτη θέση στο βιογραφικό του Ντόρσεϊ. Ξεκίνησε με τάπα του Αμερικανού σε λέι-απ του (σχεδόν ανίκητου σε τέτοιες φάσεις) ΜακΚάλεμπ, συνεχίστηκε με βουτιά του στα πόδια του εξαίρετου χειριστή Ρακότσεβιτς κάπου στη σέντρα και ολοκληρώθηκε με δικό του κλέψιμο, οχτώ μέτρα μακριά, απέναντι στον Άντερσεν: τρεις συνεχόμενες αμυντικές νίκες μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, στην ίδια φάση, απέναντι σε τρεις διαφορετικούς παίκτες, σε τρία διαφορετικά σημεία του παρκέ. Εάν ήμουν ο προπονητής του, θα έμπαινα στο γήπεδο να τον φιλήσω.

Ήταν μάλιστα ο ίδιος Ντόρσεϊ που λίγο νωρίτερα έδωσε το πρώτο προβάδισμα στον Ολυμπιακό, με φόλοου-κάρφωμα. Ο παροπλισμός του στην Κάχα Λαμποράλ αποτελεί προσωπικό προπονητικό βατερλώ του Ντούσκο Ιβάνοβιτς. Ας είναι καλά, ο άνθρωπος.

Δεν έφτανε όμως η έκρηξη του Ντόρσεϊ για να γυρίσει το ματς. Ούτε η κατακόρυφη βελτίωση της "ερυθρόλευκης" άμυνας. Ούτε η υψηλή πτήση του συναρπαστικού Γιώργου Πρίντεζη.

Οταν ο Βασίλης Σπανούλης χρεώθηκε με το πέμπτο φάουλ του 5,5 λεπτά πριν το τέλος (στο 70-67, με σφύριγμα που θα ...έριχνε τα τσιμέντα αν ακουγόταν σε ελληνικό ντέρμπι), οι περισσότεροι έσπευσαν να ξεγράψουν τον Ολυμπιακό.

Η σιγουριά με την οποία οι "ερυθρόλευκοι" έμαθαν να κερδίζουν αγώνες χωρίς ιδιαίτερη βοήθεια από τον αρχηγό τους είναι η σημαντικότερη κατάκτηση του Ίβκοβιτς μέσα στο τελευταίο τετράμηνο.

Οσο και αν ακούγεται απίστευτο, η αποβολή του Σπανούλη βοήθησε περισσότερο τον Ολυμπιακό παρά τους Ιταλούς. Η Μοντεπάσκι είχε προσαρμόσει το αμυντικό της πλάνο για να αντιμετωπίσει τον ηγέτη του Ολυμπιακού, οπότε βρέθηκε σε περίεργη ισορροπία και επιστράτευσε ένα απλό, νερόβραστο μαν-του-μαν χτισμένο πάνω σε κουρασμένα πόδια.

Τα ηνία πέρασαν στα χέρια ενός παίκτη μαθημένου σε αυτό το ρόλο, από τη θητεία του στην Παρτίζαν και παλαιότερα στο κολέγιο. Ο Έισι Λο έγινε ο πρωταγωνιστής της μεγάλης ανατροπής, δρομολογώντας 14 πόντους σερί, από το 70-65 ως το 73-79.

Το σερί του ξεκίνησε με δύο απανωτές ασίστ λουκούμια στον Πρίντεζη. Συνεχίστηκε με τη διείσδυση που έφερε το φόλοου-κάρφωμα του Ντόρσεϊ. Με δύο εύστοχες βολές. Με ένα προσωπικό καλάθι στο λόου-ποστ, με πλάτη μάλιστα, πάνω από τα χέρια του ΜακΚάλεμπ και του Στόουνρουκ. Άλλη μία πάσα ακριβείας στα χέρια του Πρίντεζη, για το τρίποντο που έκοψε τα πόδια των Ιταλών (73-78). Και μία ακόμη βολή, προϊόν άψογου χειρισμού της μπάλας.

Ο Λο και ο Ντόρσεϊ, οι δύο πολυσυζητημένες προσθήκες του Γενάρη, έφεραν τον Ολυμπιακό στο μονοπάτι προς την Κωνσταντινούπολη. Στην κερκίδα των επισήμων, ο Γιώργος Αγγελόπουλος έλαμπε από χαρά και υπερηφάνεια. Ο θρύλος λέει ότι οι κινήσεις ενίσχυσης έγιναν χάρη στην επιμονή της διοίκησης και όχι του προπονητή.

Ο Ολυμπιακός είναι πλέον φαβορί για την πρόκριση, αλλά όχι ακλόνητο. Το 40-60 έγινε 60-40 μέχρι νεωτέρας. Για να πολλαπλασιάσει τις πιθανότητές του, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να ξαναχτυπήσει στο ψαχνό, τώρα που η Σιένα βρίσκεται ξαπλωμένη στο καναβάτσο.

Θα είναι λάθος να ποντάρει από τώρα στον "παράγοντα ΣΕΦ". Εάν η Μοντεπάσκι ισοφαρίσει δίχως δυσκολία, θα ταξιδέψει στην Ελλάδα με καινούριο θάρρος. Στο 0-2, όμως, θα ομολογήσει ότι "τετέλεσται".

Και θα παραδοθεί, στην ομάδα που βρήκε το δρόμο της όταν πήρε τα κλειδιά από τα χέρια των παικτών και τα παρέδωσε στον προπονητή.