Αδειάζω, αδειάζεις, αδειάζει...

Όταν η Εθνική μπάσκετ παραδόθηκε στα χέρια των Νιγηριανών στο Καράκας, οι άνθρωποι που αγαπάνε (αγαπάμε) το άθλημα ύψωσαν (υψώσαμε) τα μαύρα πανιά.

Ο αποκλεισμός φρέναρε την πορεία της «επίσημης αγαπημένης», της στέρησε τη δυνατότητα να διεκδικήσει την Ολυμπιακή διάκριση, αλλά αυτό ήταν το λιγότερο. Συμβόλαιο με την επιτυχία δεν έχει κανείς. Οσο κακομαθημένος και αν είναι ο Έλληνας φίλαθλος (αυτός που θεωρεί ότι λ.χ. είναι ...αποτυχία η 6η θέση στην Ευρώπη), καλό είναι να συνειδητοποιεί πότε πότε ότι υπάρχουν και αντίπαλοι στο γήπεδο. Θα υπάρξουν και άλλες ευκαιρίες για την Εθνική μας. Η Σλοβενία είναι κοντά και θα με θυμηθείτε.

Το χειρότερο ήταν ότι η σφαλιάρα του Καράκας πυροδότησε εκφυλιστικά φαινόμενα, όπως η εξωφρενικά βάναυση –και για διάφορους λόγους άκυρη- επίθεση του Γιώργου Κολοκυθά ενάντια στον Ηλία Ζούρο, αλλά και ο μίνι εμφύλιος που ακολούθησε στους κόλπους της Ομοσπονδίας.

«Οσοι έζησαν την αποστολή από κοντά γνωρίζουν τι συνέβη», δήλωσε ο αρχηγός των Εθνικών ομάδων. Ο ίδιος βέβαια παρακολούθησε το Προολυμπιακό τουρνουά από την τηλεόραση και «μάθαινε» τα «καθέκαστα» από τρίτους, τέταρτους και πέμπτους, εγκαθέτους και καλοθελητές.

Αδειάζω, αδειάζεις, αδειάζει, αδειάζουμε, αδειάζετε, αδειάζουν.

Ο Ζούρος άδειασε κάποιους παίκτες, ο Κολοκυθάς άδειασε τον Ζούρο, ο Βασιλακόπουλος άδειασε τον Κολοκυθά και η ομάδα επέστρεψε από τη Βενεζουέλα με άδεια χέρια.

«Γνωρίζω ποιος πρέπει να είναι ο επόμενος προπονητής της Εθνικής ομάδας», είπε ο Κολοκυθάς. Για να μη ψάχνετε, εννοεί τον Παναγιώτη Γιαννάκη, τον οποίο ο ίδιος ανέβασε στην καρέκλα του Ομοσπονδιακού πριν από 8 χρόνια.

Το πυροτέχνημα Ομπράντοβιτς μάλλον αποσκοπεί στη δημιουργία εντυπώσεων. Ο Ομπράντοβιτς δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει έρμαιο στα χέρια του σκιώδους αρχηγού των εθνικών ομάδων ούτε θα δεχθεί τους βοναπαρτισμούς του προέδρου ούτε βέβαια θα ανεχθεί την αυλή των εγκαθέτων και των παλιάτσων που τείνει να γίνει κράτος εν κράτει στις αποστολές της Εθνικής ομάδας.

Το ίδιο, βέβαια, ισχύει και για τον Γιαννάκη. Αλλά αυτός γνωρίζει καλά τα «πώς» και τα «γιατί» της Ομοσπονδίας. Είναι ευέλικτος και ξέρει να κρατάει το στόμα του κλειστό όταν αυτό μοιάζει προτιμότερο.

Ο Ζούρος διέπραξε αυτοχειρία όταν επικαλέστηκε χίλια άλλοθι για τον αποκλεισμό, άσχετα αν είχε στις περισσότερες δίκαιο. Θα πατούσε σε πιο στέρεο έδαφος εάν ξεκινούσε τον απολογισμό του με αυτοκριτική.

Ο Φίλιππος Συρίγος γνωρίζει τα κατατόπια της Ομοσπονδίας καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Στο πιο πρόσφατο σχόλιό του έγραψε για «άρρωστο εδώ και καιρό περιβάλλον» και πρόσθεσε ότι δεν αρκεί ένας καινούριος προπονητής για να ξαναβάλει την Εθνική στον ίσιο δρόμο.

Κατά την εκτίμηση του συναδέλφου, ο «πάγος» του Βασιλακόπουλου στον Κολοκυθά δεν σημαίνει απαραιτήτως διαφωνία στο θέμα Ζούρου. Περισσότερο μοιάζει με σύσταση να πέσουν οι τόνοι, αν όχι προαγγελία …ανασχηματισμού του διοικητικού σχήματος που συνδέει την Εθνική με τον ίδιο τον Βασιλακόπουλο.

Ζούρος ή Κολοκυθάς; Δεν τους χωράει και τους δύο ο πάγκος. Συγγνώμη, ξέχασα, μόνο ο ένας από τους δύο κάθεται στον πάγκο…

Το βέβαιο είναι ότι η ομάδα χρειάζεται ένα σταθερό (και όχι αόρατο) χέρι στο ξενοδοχείο και άλλο ένα στα αποδυτήρια.

Για το δεύτερο σκέλος, αρμόδιος είναι ο προπονητής, αρκεί να δουλέψει προικισμένος με την απερίφραστη ψήφο εμπιστοσύνης της διοίκησης. Ο Ζούρος μπορεί να απέτυχε φέτος, αλλά δικαιούται άλλη μία ευκαιρία, υπό συνθήκες βελτιωμένες αν όχι ιδανικές. Η υποτυπώδης προετοιμασία των 10 ημερών ήταν πραγματική νάρκη στα θεμέλια της «επιχείρησης Λονδίνο».

Το πρώτο, όμως, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Και ίσως πιο σημαντικό. Η καλύτερη μετεγγραφή για την Εθνική ομάδα δεν θα είναι ένας νέος Ομοσπονδιακός τεχνικός, άλλωστε δεν υπάρχουν υποψήφιοι πρώτης γραμμής, αλλά ένας άνθρωπος ικανός να διώξει τα μικρόβια από το περιβάλλον της και να ενεργοποιήσει τα στεγανά που καταργήθηκαν τα τελευταία 4-5 χρόνια.

Η συνταγή που οδήγησε στους θριάμβους της διετίας 2005-6 είχε αυτά τα στεγανά ως λυδία Λίθο.