Ούτε ένα ευρώ στοίχημα!

Είναι γνωστό ότι μεγαλώνοντας οι άνθρωποι αρχίζουν να 'χουν παραξενιές και συν τοις άλλοις μένουν κολλημένοι στις δικές τους εποχές, αλλά (αν και τα ξέρω όλα αυτά), δεν περίμενα πως οι "γέροι" του ελληνικού μπάσκετ θα ασκούσαν τόσο αυστηρή κι αρνητική κριτική στον Ιβκοβιτς και στον Ομπράντοβιτς!

Ήμουν σήμερα το πρωί παρών στο... λαϊκό προσκύνημα, στο οποίο εξελίχθηκε η πολύ συγκινητική και νοσταλγική εκδήλωση της παρουσίασης του βιβλίου του Απόστολου Κόντου ("Έρωτας με το καλάθι") και ομολογώ ότι έχασα πάσα ιδέα και για τον Ζοτς και για τον Ντούντα!

Αστειεύομαι και συν τοις άλλοις υπερβάλω, αλλά μεταξύ μας (και μη γίνει κουβέντα παραέξω, διότι θα κατηγορηθώ ως αιρετικός και ασεβής) δεν είδα κιόλας πολλά σπουδαία πράγματα στο κοουτσάρισμα και κυρίως κάποιες ρηξικέλευθες τακτικές, που θα προκαλούσαν έκπληξη στον αντίπαλο. Αλλά, πάλι, σκέπτομαι το εξής και τους δικαιολογώ: σε ένα ματς στο οποίο κρίνεται ένας τίτλος (έστω και αυτός που έχει ήσσονα σημασία σε σύγκριση με το πρωτάθλημα και την Ευρωλίγκα), περισσότερο από τα καινά δαιμόνια, οι προπονητές θέλουν να βαδίζουν στην πεπατημένη και να αποφεύγουν τα μεγάλα ρίσκα...

Α, υπάρχει κι άλλη μια παράμετρος, που επηρεάζει τις σκακιστικές παρτίδες των δυο κουμπάρων, διότι γνωρίζονται τόσο καλά, ώστε στ΄ αλήθεια δεν ξέρω τι μπορεί να σκαρώσει ο ένας και να φέρει σε αμηχανία ή ακόμη και σε απόγνωση τον άλλον. Παρ' όλα αυτά, οι κινήσεις τους στη χθεσινή σκακιέρα ήταν οι απολύτως αναμενόμενες και φυσιολογικές (ακόμη κι εκείνες που ταιριάζουν στην ξεροκεφαλιά του καθενός) και διαψεύσθηκαμε ο Ζούρος κι εγώ, που συμφωνούσαμε την Παρασκευή το πρωί σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη ότι "κάτι θα σκαρώσουν κι οι δυο τους"...

Κινούμενος στο ίδιο πλαίσιο, ένας από τους απαιτητικούς "γέροντες" του ελληνικού μπάσκετ έλεγε χθες το πρωί στο περιθώριο της παρουσίασης του βιβλίου του Κόντου, ότι "μας έχουν πρήξει με το pick n' roll, λες κι εμείς δεν παίζαμε... stack και double stack στην εποχή μας"!

Στη δική μας εποχή τώρα: δεδομένου ότι οι απαιτήσεις είναι πάντοτε αυξημένες και από τους προπονητές και από τους παίκτες, (είναι ολοφάνερο ότι) ο 37ος τελικός δεν αναβάθμισε το μπάσκετ. Κομψή είναι αυτή η διατύπωση, διότι με τόσα λάθη και τέτοιες ατζαμοσύνες που καταγράφηκαν, όντως το ματς είναι ένα παράδειγμα προς αποφυγήν. Σύμφωνοι, υπάρχει πάντοτε το άλλοθι του ειδικού βάρους και του άγχους, αλλά κι αυτό δεν δικαιολογεί όλες τις αβαρίες, που σημειώθηκαν ένθεν και ένθεν...

Στα γεγονότα που λειτούργησαν εις βάρος της ποιότητας του τελικού, πρέπει ασφαλώς να συμπεριληφθεί και το ξύλο, που έπεσε μέσα κι έξω από τις ρακέτες, άλλωστε ακόμη κι ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της διαιτησίας, παραδέχθηκε σήμερα το πρωί (στην ίδια εκδήλωση) ότι "ο Χριστοδούλου, ο Αναστόπουλος και ο Φούφης επέλεξαν από την πρώτη στιγμή να μην κάνουν κατάχρηση στα σφυρίγματα και να αφήσουν το ματς να παιχθεί στα όρια".

Και εκτός ορίων, θα συμπλήρωνα, διότι όντως κάποια στιγμή, έπεφτε τόσο πολύ ξύλο, ώστε ο καταλογισμός των φάουλ έμοιαζε με τις προσφορές στις πιτσαρίες: στις τρεις, οι δύο δώρο!
Προϊούσης της βραδιάς αποδείχτηκε ότι ο (οικοδομημένος από πολλών ετών) κορμός και ο σφυρηλατημένος χαρακτήρας του Παναθηναϊκού έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στον τελικό που έμελλε να κριθεί στο τελευταίο σουτ, όπου ο Ολυμπιακός είχε... λερωμένη τη φωλιά του από τα ματς με την Καντού, με την Κάχα Λαμποράλ και με τη Γαλατασαράι. Παρεμπιπτόντως, είμαι περίεργος να δω τι θα συμβεί στους τελικούς των πλέι οφς ή σε μια πιθανή αναμέτρησή τους στο Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκας, διότι στα τρία εφετινά ντέρμπι, όποιος βάζει στοίχημα για το τι και πώς θα συμβεί, (πρέπει να) κλαίει τα λεφτά του!

Προς επίρρωσιν αυτού, υπενθυμίζω ότι στις 20 Νοεμβρίου στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε με 72-59, μόλις τριάμισι λεπτά πριν από τη λήξη, αλλά ο Ολυμπιακός απάντησε με ένα σερί 11-2 και έκλεισε τη διαφορά στους τέσσερις πόντους (74-70). Στις 12 Φεβρουαρίου στο ΣΕΦ, συνέβη το αντίθετο: ο Ολυμπιακός προηγήθηκε με 61-42, αλλά τότε λειτούργησε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης του Παναθηναϊκού, που πέτυχε ένα επί μέρους σκορ 35-19 στην τελευταία περίοδο και έχασε την ευκαιρία της παράτασης (σκορ 78-77) από το πάτημα της γραμμής από τον Μπατίστ.

Στο χθεσινό deja vu, ο Ολυμπιακός βρέθηκε πάλι στο +13 κι ενώ έδειχνε ικανός να τελειώσει πρόωρα τον τελικό, επέτρεψε στον Παναθηναϊκό να νεκραναστηθεί και να του πάρει την μπουκιά από το στόμα....

Πρωταγωνιστής στο ντέρμπι του ΣΕΦ υπήρξε ο πρωτάρης Βαγγέλης Μάντζαρης, τον οποίο μάλωσε χθες ο Ιβκοβιτς διότι, λέει, δεν ανέλαβε την πρωτοβουλία του τελευταίου σουτ: βλέποντας και ξαναβλέποντας όμως τα τελευταία 26 δευτερόλεπτα της συγκλονιστικής παρτίδας, τολμώ να πω ότι ο Μάντζαρης είναι...αθώος του αίματος και πάντως φταίει πολύ λιγότερο (για την κάκιστη έσχατη επιλογή) από τον Σπανούλη και τον Παπανικολάου...

Πρώτα απ' όλα ο Σπανούλης, που παίρνει την μπάλα μετά το ριμπάουντ του Πρίντεζη (κι ενώ, εξαιτίας της χαμένης βολής του Διαμαντίδη, οι προπονητές δεν έχουν δικαίωμα σε τάιμ άουτ) σπαταλάει έντεκα δευτερόλεπτα χωρίς να φανεί απειλητικός. Υπό την πίεση του Καλάθη, ο V-Span παίρνει ένα (απομακρυσμένο από το πεδίο βολής) σκριν από τον Χάινς, αλλά βλέπει τον Μπατίστ να τον περιμένει στην κορυφή και τότε αρχίζουν οι δεύτερες και οι τρίτες σκέψεις! Όταν παίρνει την μπάλα ο Παπανικολάου και κινείται προς τα αριστερά, ξαναπέφτει πάνω στον πανταχού παρόντα Μπατίστ και τότε εμφανίζεται ως τρίτη επιλογή ο Μάντζαρης, ο οποίος πέραν του ότι πιέζεται πλέον από τον χρόνο και δεν είναι κιόλας sharp shooter (που λέει και μια τηλεοπτική ψυχή), έχει στο μισό μέτρο τον Διαμαντίδη, ο οποίος (έχοντας λάβει προφανώς την εντολή από τον Ομπράντοβιτς) αυτή τη φορά δεν έκανε τα... στραβά μάτια, πως συνέβη σε κάποιες φάσεις του προηγούμενου αγώνα...

Με τον Μάντζαρη να διστάζει, εμφανίζεται ξανά στο τηλεοπτικό κάδρο ο Σπανούλης! Φαίνεται να ζητεί την μπάλα από τον συμπαίκτη του, αλλά δεν κάνει κιόλας καμιά κίνηση προς τα εμπρός, οπότε ο κλήρος πέφτει στον Παπανικολάου κι αυτός (σε αντίθεση με τον συνεπώνυμο του, Δημήτρη, στον τελικό του '97) έπαιξε κι έχασε!

Πλάκα πλάκα, το γεγονός ότι δεν πήρε την πρωτοβουλία του τελευταίου μεγάλου σουτ ο Σπανούλης, μπορεί να ανακινήσει και στα καθ' ημάς, την κουβέντα που άνοιξε τις προάλλες στο ΝΒΑ, όταν (στο ματς με τη Γιούτα) ο Λεμπρόν Τζέιμς αποτάχθηκε τον πειρασμό του τελευταίου σουτ και έδωσε την μπάλα στον Ούσλεμ...

Για να μπλέξω λίγο τα κινηματογραφικά, ανήμερα των 54ων γενεθλίων της Σάρον Στόουν, το "βασικό ένστικτο" που περιφερόταν ένθεν και ένθεν κάθισε εντέλει στη μεριά του Παναθηναϊκού, όσο για τα γενέθλια που επίσης είχε ο Τσακ Νόρις, αυτά τα τρύγησε για τα καλά ο Γιασικεβίτσιους!

Τις προάλλες, που έγραψα εδώ για τη "μη τελειότητα του Σάρας", κάποιοι αναγνώστες κάκισαν κι εμένα και το σινάφι μου, διότι, λέει, υπερβάλλουμε και αναγάγουμε εύκολα τους επαγγελματίες σε ήρωες! Δεν συμφωνώ, διότι απλούστατα ο αθλητισμός είναι μια τέτοια δραστηριότητα που εξ ορισμού, κοινώς από τη... μάνα του, παράγει εικόνες, δημιουργεί συναισθήματα και αναδεικνύει κατά συρροήν ήρωες και αποδιοπομπαίους τράγους.

Το αναφέρω αυτό, μετά από τριάντα τέσσερα χρόνια, που κάνω αυτή τη δουλειά, ως μια παρένθεση γενικής φύσεως: στα ειδικά τώρα, οφείλω να σας αποκαλύψω πως όταν οι συνάδελφοι από το Γραφείο Τύπου της ΕΟΚ μάζεψαν (ως όφειλαν) τα ψηφοδέλτια για τον MVP, κι ενώ απέμεναν γύρω στα τέσσερα λεπτά για τη λήξη, έγραψα δυο ονόματα: του μόλις επανακάμψαντα κι αφού ο Ντούντα (θεωρώ ότι) τον άφησε στον πάγκο περισσότερο απ' όσο "φώναζαν" οι απαιτήσεις του ματς, Πρίνετζη και του Γιασικεβίτσιους.

Εκείνο, που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί ο Σάρας έδειχνε να εκπλήσσεται και κοντοστάθηκε προτού κάνει τα τρία βήματα προς τα εμπρός για να παραλάβει το βραβείο του ή γιατί ακόμη και ο Ιτούδης (το γράφω με επιφύλαξη ότι) έκανε έναν μορφασμό έκπληξης στην ανακοίνωση της ετυμηγορίας των ΜΜΕ. Έστω και (για να ξεσκονίσω τα λατινικά μου) ως primus inter pares, ο Γιασικεβίτσιους ήταν όντως ο πολυτιμότερος παίκτης του Παναθηναϊκού: πρώτος σκόρερ, σε ισομοιρία με τον Σάτο, με 10 πόντους, 3 ασίστ και ένα κλέψιμο σε 17 λεπτά, με ένα τρίποντο που αποτέλεσε το σάλπισμα της αντεπίθεσης του Παναθηναϊκού (58-48), με το πέμπτο φάουλ που εκμαίευσε από τον Ντόρσεϊ και με μια ακόμη κίνηση που ανέδειξε την "ανιδιοτέλεια" και τη διάθεση του να θυσιάσει το "εγώ" του στο βωμό του "εμείς": αναφέρομαι στη φάση, που ο Τσαρτσαρής μειώνει σε 68-66 και ο 36χρονος, πλέον, γκαρντ νιώθει ότι είναι κουρασμένος από την προσπάθεια και για να μη χαντακώσει την ομάδα του, πηγαίνει προς τον πάγκο και ζητεί αλλαγή!

Ο παλιός Σάρας δεν θα το 'κανε αυτό ποτέ, ο Γιασικεβίτσιους του 2012 το κάνει και το εννοεί κιόλας...

Α, για να μη ξεχάσω τη σύνδεση με τα γενέθλια του Τσακ Νόρις: όπως ο Αμερικανός ηθοποιός (στα ανάκεδοτα που κυκλοφορούν), ομοίως και ο Γιασικεβίτσιους, μετά από τόσα χρόνια στο κουρμπέτι και τόσους τίτλους, έχει μετρήσει έως το άπειρο και μάλιστα δυο φορές, χώρια που όπως τον κόβω, μπορεί κιόλας να διαιρέσει με το μηδέν!

Ο Δημήτρης Πρίφτης με τον οποίο κουβέντιαζα τις προάλλες μου είχε πει κάτι στο οποίο έπεσε διάνα: ο Ολυμπιακός εφέτος βελτιώθηκε πολύ στο παιχνίδι μακριά από την μπάλα και ο Παναθηναϊκός ποντάρει πάντοτε στη μηχανική των κινήσεων του. Το 'χα αυτό στο νου μου και νομίζω ότι οι μεν "πράσινοι" ανέκτησαν έστω και καθυστερημένα αυτή την αρετή τους, οι δε "κόκκινοι" έχασαν τη δική τους στις κρίσιμες τελευταίες στιγμές. Στην ακροτελεύτια επίθεση ο Ολυμπιακός ήταν τόσο στατικός, ώστε να δίνει την εντύπωση πως τα πόδια των παικτών του ζύγισαν έναν τόνο, ενώ στον αντίποδα ο Παναθηναϊκός στη φάση που χρειάστηκε τα καίρια αμυντικά ανακλαστικά του, τα ανακάλεσε με μηχανικό τρόπο: αναφέρομαι στην τάπα που έκανε ο Μπατίστ στο σουτ τριών πόντων του Πρίντεζη στα 38 δευτερόλεπτα (με το σκορ στο 70-70) και αποτελεί μια σεμιναριακού επιπέδου εφαρμογή του λεγόμενου "close-out".

Παρεμπιπτόντως, από τις κινήσεις, που δεν βλέπουμε πολύ συχνά πλέον στα γήπεδα, ήταν το (επαναλαμβανόμενο σε κάμποσες φάσεις του τελικού) "figure eight" του Παναθηναϊκού: εννοώ, όσο πιο απλοϊκά μπορώ να το διατυπώσω, την κυκλική κίνηση μιας ομάδας έξω από τη γραμμή του τρίποντου, όταν επιτίθεται εναντίον άμυνας ζώνης, ώστε να καταπολεμήσει τη στατικότητα, να κυκλοφορήσει καλύτερα την μπάλα και να σημαδέψει την επιλογή της. Για να μην ξεχνιόμαστε, χάρη στο "figure-eight", η εθνική ομάδα ,επί ημερών Γιαννάκη, ξεκλείδωσε την άμυνα ζώνης των Ρώσων, στον προημιτελικό του Ευρωμπάσκετ του 2005 στο Βελιγράδι.

Κατά τ' άλλα, από πλευράς τακτικής και στρατηγικών στοχεύσεων, νομίζω ότι συνέβησαν τα προφανή και αναμενόμενα. Ο Παναθηναϊκός κυνήγησε τα pick n' roll και ακόμη περισσότερο (υπέρ το δέον μάλιστα, όταν δεν του έβγαιναν) τα ποσταρίσματα, ενώ όταν άρχισαν να σφίγγουν τα γάλατα, απέδειξε ότι είναι μάστορας στη διαχείριση των καταστάσεων και στην ενεργοποίηση των αμυντικών αντισωμάτων του. Στον αντίποδα ο Ολυμπιακός βοηθήθηκε από την άμυνα ζώνης που επιστράτευσε ο Ιβκοβιτς, άντλησε ενέργεια με το σχήμα Χάινς-Αντιτς και έδειξε πόσο αποτελεσματικός μπορεί να είναι όταν βρίσκει ανοικτό γήπεδο για να τρέξει και να εκμεταλλευθεί τη φρεσκάδα και τα γρήγορα πόδια του.

Εν κατακλείδι η ομοιογένεια, η εμπειρία, η συνοχή, οι αυτοματισμοί, οι συνεργασίες και η σωστή ανάγνωση/ διαχείριση των καταστάσεων παίζουν πάντοτε καταλυτικό ρόλο και αυτές οι ικανότητες συσσωρεύονται στους περπατημένους και μπαρουτοκαπνισμένους παίκτες του Παναθηναϊκού περισσότερο απ' όσο στους ενθουσιώδεις και θεληματικούς του Ολυμπιακού. Ένα τρανταχτό παράδειγμα: ενώ το momentum του ματς είχε γίνει κατακόκκινο, ξαφνικά ο Παναθηναϊκός έκανε πέντε κλεψίματα στη σειρά και ο Ολυμπιακός οκτώ αλλεπάλληλα λάθη!

Ο "υπό κατασκευήν πρωταθλητής" Ολυμπιακός εξακολουθεί να χάνει λάδια στην τελευταία περίοδο, άλλωστε τούτο συνέβη ακόμη και σε ματς στα οποία εντέλει νίκησε, όπως με την Αναντόλου Εφές στην Πόλη, όπου είδε το +19 να καταλήγει στο +1.

Του κοστίζει η αδυναμία να αντεπεξέλθει στις επιθετικές άμυνες που απλώνονται στα 4/4 του γηπέδου και στις παγίδες, απέναντι στις οποίες έχει δυο προβλήματα: αφενός οι γκαρντ του συνήθως προσπαθούν να μεταφέρουν την μπάλα με ντρίμπλα και όχι με πάσα, όπως επιβάλλεται σε τέτοιες περιπτώσεις, ενώ ταυτόχρονα χαλάνε οι αποστάσεις και διαταράσσεται το περιβόητο spacing, στο οποίο τόσο μεγάλη έμφαση δίνουν όλοι οι προπονητές.

Στα τρία εφετινά ματς, αλλά και στα περυσινά ο Βασίλης Σπανούλης, ενώ το επιθυμεί διακαώς, δεν κατάφερε να γίνει (αυτό που λένε οι Αμερικανοί) "game factor". Πέραν τούτου και με δεδομένο ότι οι τρεις αγώνες εξελίχθηκαν σε θρίλερ και η συνολική διαφορά των δύο ομάδων είναι μόλις έξι πόντοι, τότε -και προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού- το μέλλον τους είναι πράγματι πολλά υποσχόμενο...