Απέραντη ηδονή ή πουτ... μπάλα;

Απέραντη ηδονή ή πουτάνα μπάλα, όπως είχε πει εύστοχα ο Ιβιτσα Όσιμ και είχε παραφραστεί για να πέσει τότε πιο μαλακά στα ελληνικά μίντια ως… πόρνη μπάλα;

Η ουσία είναι μία: το ποδόσφαιρο παραμένει ο βασιλιάς των σπορ και κατάφερε άλλη μία φορά να καθηλώσει τους πάντες. Άγρια ομορφιά, ματς που μόνο ο Χίτσκοκ θα μπορούσε να γράψει το σενάριό του με τον Ντι Ματέο να παίρνει το… σκαλπ του κύριου μέχρι το τέλος, Γκουαρντιόλα!

Η Τσέλσι που ώρες-ώρες θύμιζε… Εθνική Ελλάδος στο Euro2004 παίζοντας με διπλή ζώνη άμυνας, έκανε… εγκλήματα (αρχικός τρόπος που παρατάχθηκες, κόκκινη Τέρι) που δεν τα πλήρωσε, γιατί ξύπνησε παίζοντας με 10 παίκτες. Ο δε προπονητής της έδωσε ρεσιτάλ με τις εύστοχες αλλαγές του και πέτυχε μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ.

Η Μπαρτσελόνα δεν μπορεί να τα φορτώσει όλα στην… τύχη! Ναι, είχε 4 δοκάρια συνολικά στις αναμετρήσεις με την αγγλική ομάδα, πήρε όμως… πέναλτι τραβηγμένο, έπαιξε με παίκτη παραπάνω και εντέλει και δεν εκμεταλλεύτηκε ούτε την έδρα της! Ποια έδρα, δηλαδή γιατί σε λίγες μόνο μέρες είπε adiosσε πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ στο Καμπ Νου!

Απίστευτα πράγματα αυτό το ποδόσφαιρο ρε παιδί μου! Κοτζάμ Γκουαρντιόλα τον οποίο λάτρευαν όλοι μέχρι προ λίγων ημερών όλοι εκεί σαν Θεό για την δημιουργία μίας ομάδας που παίζει το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο, η Τσέλσι τον απομυθοποίησε. Τόσο νευρικό δεν τον είχαμε ξαναδεί. Εβγαλε το σακάκι για γούρι, έφτιαχνε το πουκάμισο, την γραβατούλα του στα τελευταία λεπτά, βλέποντας την ομάδα του να πετάει λευκή πετσέτα, με συνεχόμενες πάσες. Όλο μέλι και από… τηγανίτα τίποτα! Ο δε Μέσι να είναι μοιραίος με το πέναλτι στο δοκάρι και άλλο ένα σουτ στο δοκάρι... Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι η Μπαρτσελόνα από υπερομάδα σε μία-δύο εβδομάδες έγινε και... μηδενικό. Μην τα ισοπεδώσουμε όλα για μία ομάδα που έχει προσφέρει συγκινήσεις και έχει βοηθήσει το ποδόσφαιρο να κάνει ένα βήμα μπροστά!

Δεν ξέρω αν η Τσέλσι παίξει καμιά μπαλάρα στον τελικό, ειδικά με τις απουσίες λόγω καρτών που θα έχει. Όμως πήγε κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, έβγαλε άσο ο Αμπράμοβιτς από το μανίκι (Ντι Ματέο), πάθος, δύναμη και μία ποδοσφαρική λογική, που οδήγησε στον τελικό και γιατί όχι και στον τίτλο!

Γιατί περίμενε κανείς ότι θα απέκλειε την Μπαρτσελόνα με τα στοιχήματα σε όλο τον κόσμο να παίζουν φαβορί για τελικό Ρεάλ- Μπάρτσα; Περίμενε κανείς ότι θα έκανε τέτοια ανατροπή σαν αυτή με τη Νάπολι που μετέτρεψε το 3-1 του πρώτου αγώνα σε 4-1 στην παράταση στο σπίτι της;

Ποδοσφαιρική μαγκιά έβγαλε, ο προπονητής εκμεταλλεύεται πλήρως το ρόστερ του (ακόμη και τον ξεχασμένο Τόρες) και μπράβο της! Ο δε Ντρογκμπά έδειξε ότι όχι μόνο... γαβγίζει (διαμαρτύρεται κ.α. που του χρεώνουν), αλλά δαγκώνει κιόλας, είτε με γκολ, είτε με εμφάνιση όπως αυτή στο δεύτερο ματς! Και εντέλει, γιατί να μην συμπεράνει κανείς σε έναν τελικό απολογισμό: η τύχη είναι ένας χαμάλης που του χρεώνουμε πάντα τις βλακείες μας!