Ρε συ… ΠΑΟ well;

Οι πανηγυρισμοί από την ημέρα της κλήρωσης σβήστηκαν. Τώρα ήρθε η ώρα του αγώνα. Τα «πρέπει να παίξουμε για την ιστορία μας» έχουν πάει περίπατο. Ηρθε το «πρέπει να παίξουμε για τα λεφτά μας» ή αν θέλετε «πρέπει να περάσουμε για την επιβίωσή μας». Όπως το είχε (και πέρυσι) ο Φερέιρα: «Πρέπει να παράγουμε για να αμειβόμαστε». Κακά τα ψέματα, η «Παναθηναϊκή Συμμαχία» δεν προχωρά βάσει των προβλέψεων και των αρχικών εκτιμήσεων. Το ξέρει και ο Αλαφούζος και ο Γόντικας και ο Φερέιρα και οι παίκτες, όλοι. Δεν εθελοτυφλούν. Γνωρίζουν ότι τα χρέη είναι πολλά.

Βλέπεις νίκη του Παναθηναϊκού στην Σκωτία επί της Μάδεργουελ χωρίς να δεχτεί γκολ; Σε απόδοση 2.65 στην bwin

Προς το ταξιδιωτικό πρακτορείο, τον «γρασιδά» της Παιανίας (σε καταπληκτική κατάσταση και τα τρία γήπεδα παρεμπιπτόντως, δείγμα της προσοχής και της επιμέλειας που επιδείχθηκε παρά τα προβλήματα για το αθλητικό κέντρο που φιλοξενεί και τους πιτσιρικάδες), το ΟΑΚΑ με του οποίου τη διοίκηση επήλθε διακανονισμός ενόψει της χρήσης του στην τρέχουσα σεζόν… Πολλά τα ανοίγματα, όλα στα πόδια των παικτών και στο μυαλό του Φερέιρα.

Ο Πορτογάλος πήγε στο άλλο άκρο προετοιμασίας εφέτος. Με πολλή ένταση, με πολλές προπονήσεις, με καταπόνηση. Πέρυσι, το πρωινό της ημέρας ενός φιλικού αγώνα οι παίκτες απλώς… συντηρούνταν και το επόμενο πρωί χαλάρωναν στο γήπεδο. Εφέτος γυμνάζονταν το πρωί, έδιναν φιλικό το απόγευμα, έκαναν προπόνηση και την επόμενη. Και μετά την επιστροφή στην Ελλάδα, τους πήγε… «1-1» κατά μέσο όρο: μια «μονή», μία «διπλή»! Με αντιηλιακά για προστασία και μόνο ένα ρεπό σε 13 ημέρες. Πώς θα τους «βγει» απόψε; Ελα ντε…

Πέρυσι, πάντως, δεν ήταν η… απροπονησιά ο (κύριος) λόγος του αποκλεισμού. Ηταν αυτό το… ελληνικό «τους έχουμε» μετά το εκτός έδρας 1-1 εναντίον της Οντένσε με την γκάφα Τζόρβα – Σαριέγκι στο 90’ μετά το 0-1 του Λέτο σ’ ένα ματς που είχε κυλήσει όπως έπρεπε και όπως το είχε σχεδιάσει ο Φερέιρα. «Τους έχουμε» δικαιούται να το λέει και να το πιστεύει ο κάθε οπαδός. Όχι ο κάθε παίκτης. Αυτή η υποτίμηση και οι απανωτές γκάφες στη ρεβάνς, σε συνδυασμό με το… αλαλούμ μέσα στον αγωνιστικό χώρο και το «γιούρια και τους φάγαμε» όταν είχε διαμορφωθεί το 2-1 στο ΟΑΚΑ και έπαιζαν όλοι ακατανόητα για το τρίτο γκολ (προτού φάνε τρία σε 20 λεπτά από μια ομάδα που στο τέλος της σεζόν γλίτωσε τον υποβιβασμό μόλις τρεις αγωνιστικές πριν τη λήξη του πρωταθλήματος Δανίας) προκάλεσε την τελική αποτυχία πέρυσι.

Η Μάδεργουελ δεν διαθέτει το ατομικό ταλέντο τριών – τεσσάρων παικτών της Οντένσε. Και είναι πιο άπειρη. Μα, σάμπως ο Παναθηναϊκός δεν είναι; Με εξαιρέσεις τον «Μπουμ», τον Βύντρα και τον Σπυρόπουλο (άντε και τον Βιτόλο που είχε πάρει παραστάσεις με τον ΠΑΟΚ, πέρυσι απουσίαζε στα ευρωπαϊκά του Παναθηναϊκού λόγω τραυματισμού) λίγοι ξέρουν τι εστί Ευρώπη. Ακούγεται «θεωρητικό» έτσι δεν είναι; Κι όμως!

Ρωτήστε ποδοσφαιριστές που έχουν παίξει είτε με την Εθνική είτε με τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ δίπλα σε Καραγκούνη και Κατσουράνη, σε Μέλμπεργκ και Ιμπαγάσα, σε Δέλλα και Λύμπε, σε Πάμπλο Γκαρσία και Κοντρέρας και θα δείτε τι θα σας πουν για την «αόρατη» σε εμάς τους πολλούς προσφορά τους σε τέτοιου είδους ματς, ακόμη κι όταν τα πνευμόνια δεν είναι πια 18χρονων.

Αυτός είναι ένας κίνδυνος που ελλοχεύει απόψε για τον Παναθηναϊκό: να τον «πάρει από κάτω» μετά από ένα πιθανό 1-0 των Σκωτσέζων που θα μπουν για να παίξουν σαν διαμονισμένοι (για να καταλάβετε τη διαφορά στα μεγέθη των ομάδων αρκεί να αναφερθεί ότι ο νεοαποκτηθείς Σάιμον Ράμσντεν δήλωσε ότι είναι το… ματς της ζωής του!). Ο δεύτερος κίνδυνος είναι να συμβιβαστεί σε ένα… ήσυχο και φαινομενικά βολικό 0-0, μέσα από ένα ματς αργού ρυθμού που θα ελέγχει στο μεγαλύτερο μέρος του με ικανοποιητικό passing game: διότι η αλήθεια είναι ότι από όλη την ομάδα αναδύεται αυτή η αίσθηση του «πάμε για το μηδέν».

Ευρωπαϊκό ματς σημαίνει ένταση. Σημαίνει τρέξιμο. Σημαίνει κάλυψη, σημαίνει «στηρίγματα» στην πάσα, σημαίνει τακτική και μυαλό, σημαίνει «σκοπιμότητα», σημαίνει αυτοσυγκέντρωση σε κάθε στιγμή. Σε κάθε «στημένο», σε κάθε «λόμπα», σε κάθε αντεπίθεση αντιπάλου από υπέρ σου κόρνερ, σε κάθε ευκαιρία που μπορείς να εκμεταλλευτείς από μια κάθετη, από ένα φάουλ, από ένα αμυντικό σφάλμα του αντιπάλου.

Ταχύτητα δεν διαθέτει αυτός ο Παναθηναϊκός. Μόνο έναν γρήγορο παίκτη έχει: τον Σισοκό. Και από τους υπόλοιπους, τον… Βύντρα! Σε «σετ» παιχνίδι θα πάει, με πίεση για κλεψίματα στη μεσαία γραμμή (Βιτόλο- Ζέκα- Μαρίνος), με προσεκτικά ανεβάσματα Βύντρα – Σπυρόπουλου και με αναζήτηση των Λάζαρου, Σισοκό, οι οποίοι όμως έχουν ένα βασικό για το μοντέρνο ποδόσφαιρο μειονέκτημα: θέλουν τη μπάλα στα πόδια! Ούτε «κρυφούς» χαφ μπορεί να βγάλει στην αντίπαλη περιοχή, ίσως με εξαίρεση τον θαυματουργό Ζέκα (θυμηθείτε το 0-1 στο Φάληρο πέρυσι). Ούτε οι στόπερ του παίρνουν μέτρα προς την αντίπαλη περιοχή για να «ανεβάζουν» όλη την ομάδα.

Συνεπώς, πάμε λογικά για ματς κλειστό, με λίγες ευκαιρίες από τις δύο πλευρές, που θα κριθεί στις λεπτομέρειες, με μεγάλο φαβορί το «under». Και έναν Παναθηναϊκό που θα κληθεί να αξιοποιήσει τον πλουσιότατο (όχι συγκριτικά με το… δικό του παρελθόν, αλλά με αυτόν της Μάδεργουελ) πάγκο του: Φορναρόλι, «Πετρό», Μαυρίας και Κατσουράνης μπορούν να δώσουν το 20λεπτο που θέλει ο Φερέιρα…

Follow me on Twitter: Seretinio