Το ποδαρικό των «μωρών»

Για την ακρίβεια είναι παιδιά που άφησαν τα σχολεία τους και τα μαθήματα τους και τις τελευταίες εβδομάδες αφιερώθηκαν στο βόλεϊ για να πετύχουν κάτι το ξεχωριστό.

Ειδικά από την Εθνική Κορασίδων περιμένουμε πολλά αλλά δεν χρειάζεται άλλη πίεση προς τα παιδιά. Έχουν φορτωθεί ήδη με μεγάλο άγχος από τις ομάδες του και ειδικά τα κορίτσια που αγωνίζονται στην Α1 και Α2 γυναικών. Δεν χρειάζεται περισσότερο διότι θα γυρίσει μπούμερανγκ.

Τα κορίτσια αυτά όπως η Βασιλαντωνάκη και Στράντζαλη πήραν το καλοκαίρι πολλές εμπειρίες με την Εθνική γυναικών ενώ παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στον Παναθηναϊκό και στον Ηρακλή.

Αυτή είναι η καλή πλευρά. Η κακή είναι πως τα κορίτσια αυτά έχουν επιβαρυνθεί σημαντικά με πολλούς αγώνες με ότι αυτό συνεπάγεται για την φυσική τους κατάσταση.

Τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος είναι ουσιαστικά ένα ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και ίσως είναι και πιο δύσκολο για τους ομίλους που έχουν έξι ομάδες. Δεν υπάρχει ρεπό και οι ομάδες πρέπει να δώσουν πέντε αγώνες χωρίς ανάσα. Όσες μπορούν να το διαχειριστούν και έχουν βάθος πάγκου θα κάνουν τη διαφορά. Οι υπόλοιπες δεν θα αντέξουν. Ειδικά σε αυτές τις ηλικίες που τα παιδιά δεν έχουν τελειοποιήσει την τεχνική τους και η απόδοση τους έχει μεγάλες μεταβολές οι προπονητές πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για όλα.

Η ουσία, όμως, για το ελληνικό βόλεϊ είναι πως για μια ακόμα φορά – όπως έγινε και το 2011 – κατεβάζει δύο ομάδες που έχουν πολλές προσδοκίες για να κάνουν κάτι θετικό ειδικά σε μια περίοδο που το άθλημα διψάει για επιτυχίες αλλά και νέες παρουσίες.

Η Εθνική Παίδων βασίζεται πάνω στον Γιώργο Τζιουμάκα, τον διαγώνιο του Ηρακλή που πέρασε τραυματισμό το Φθινόπωρο αλλά κατάφερε να αποθεραπευτεί. Οπως λένε οι προπονητές που είδαν τη νέα φουρνιά του ελληνικού βόλεϊ υπάρχουν περίπου 30 παιδιά που κάνουν τη διαφορά και από τους οποίους περιμένουμε πολλά. Το πρόβλημα είναι το πως θα διαχειριστούμε και πως θα συγκεντρώσουμε σε μια δεξαμενή αυτές τις... 30 πηγές του ελληνικού βόλεϊ. Με ένα παιδί στην Ορεστιάδα, δύο στην Αλεξανδρούπολη, άλλα πέντε στη Θεσσαλονίκη, ένα στα Γιάννενα, δύο στην Πάτρα, πέντε στην Αθήνα και τρία από τα νησιά δεν κάνουμε δουλειά. Τα παιδιά αυτά θα πρέπει να παίζουν σε σχετικά καλό επίπεδο στα εγχώρια πρωταθλήματα εφήβων που στις περιφέρειες έχουν ατονίσει και κυρίως να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον τους για το άθλημα. Πως θα γίνουν όλα αυτά; Πάντως, εξ αποστάσεως δεν γίνεται αθλητισμός. Δεν είναι πτυχίο. Το βόλεϊ θέλει επανάληψη, τεχνική και εξειδίκευση. Κυρίως θέλει καλές και πολλές εμπειρίες για να καταφέρεις να ξεπεράσεις το λάθος και εν τέλει να κάνεις και τη διαφορά. Όλα αυτά έρχονται συνήθως με τα χρόνια και στις μικρές ηλικίες με την προσεκτική και επιστημονική δουλειά που δυστυχώς και λόγω συγκυριών δεν είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει.

Ως σημείο αναφοράς θυμίζω πως το 1997 η Εθνική Παίδων κατάφερε να πάρει το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που είχε γίνει τότε στην Σλοβακία. Τυπικά είναι η καλύτερη κατάταξη που έχει πάρει ποτέ Εθνική ομάδα βόλεϊ σε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, ένα σκαλί πιο ψηλά από την Γάνδη. Κι όμως, αυτή η επιτυχία όχι μόνο δεν αξιοποιήθηκε αλλά δεν πήρε και την έκταση που της άξιζε. Και το σημαντικότερο; Ουδέποτε οι προπονητές και οι παίκτες δεν τιμήθηκαν για εκείνη τους την επιτυχία. Είναι απίστευτο αλλά είναι αληθινό. Ακόμα περιμένουν να πάρουν τι πριμ που δικαιούνταν και που τους είχαν τάξει... Και μετά περιμένεις να κάνεις Ανάπτυξη στο άθλημα. Όταν τη βασική σου επιτυχία δεν την έχεις αξιοποιήσει τότε τι περιμένεις; Πως θα μαζέψεις τις επόμενες γενιές, όταν δεν τιμάς τις προηγούμενες;

Καλή επιτυχία και καλή τύχη στις ομάδες του Σωτήρη Δρίκου και του Τάκη Φλώρου και μακάρι τα παιδιά αυτά να καταφέρουν να προκριθούν στα τελικά του Απριλίου. Το έχει ανάγκη το βόλεϊ όσο τίποτε άλλο...

Μετά την περίοδο των εορτών επιστρέφουμε και πάλι στην δράση. Και όταν λέμε δράση, δεν εννοούμε κατ΄ ανάγκη βόλεϊ. Το Σάββατο έχουμε βέβαια τους αγώνες της 12ης αγωνιστικής στη Βόλεϊ Λιγκ και στην Α1 γυναικών. Στην Βόλεϊ Λιγκ 2-3 ομάδες έχουν ξεπεράσει τα όρια. Δεν πατάνε μόνο κόκκινες γραμμές που λέει και ο Καζάζης αλλά έχουν περάσει και αντίθετο ρεύμα και όποιον πάρει ο Χάρος. Στον Παναθηναϊκό βρήκαν και έναν πρωτότυπο τρόπο για να ξεχνάνε οι παίκτες τα προβλήματα τους και την πείνα τους. Μιας και δεν υπάρχουν λεφτά, τους βάζουν σε ένα πούλμαν από την Παρασκευή το πρωί για να ταξιδέψουν στην Αλεξανδρούπολη.

Τέτοια εκδρομή λίγοι έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν. Τύφλα να έχει η εξαήμερη. Θα ξεκινήσει το πουλμανάκι από Αθήνα, θα πέσει στάση στον Καραβόμυλο, μετά θα πάνε Βόλο για να δουν τον αγώνα των Κορασίδων με το Αζερμπαϊτζάν. Θα τους φιλέψει και κάτι ο κυρ Αχιλλέας Μαυκρόπουλος που θα είναι στα πάτρια εδάφη και μετά θα κινήσουν για τα βόρεια.

Θα περάσουν κι από Αιγίνιο, Θεσσαλονίκη και μετά μια στάση στην Ασπροβάλτα. Εκεί θα κάνει κίνηση ματ ο Ακριτίδης. Θα βγάλει ο Χρόνης τους κιοφτέδες, θα κάνει ρελάνς ο Ρούλης με ένα κεφάλι μυτζήθρα, μια φρατζόλα ψωμί, μία ντομάτα, λίγες ελιές. Σωστό φαγοπότι. Ασθενείς και οδοιπόροι αμαρτίες ουκ έχουν, οπότε και να μείνει και να πέσει η ομάδα θα είναι το ίδιο και το αυτό.

Το πιο ωραίο το είπε ο Ραγκουζόνι: Αν δεν πληρωθώ μέχρι το Σάββατο δεν θα παίξω με τον Εθνικό. Μα αν ταξιδέψει με πούλμαν χωρίς να έχει φάει και να πληρωθεί πάλι δεν θα μπορεί να παίξει.

Το διακωμωδούμε το πράγμα αλλά είναι για κλάματα. Δεν προβλέπεται να δοθεί στους παίκτες του Παναθηναϊκού ούτε σεντς μέχρι το τέλος της χρονιάς. Δύο, τρεις ομάδες κρατιούνται στην καλή θέληση των παικτών που έχουν εγκλωβιστεί και δεν ξέρουν που να πάνε και τι να κάνουν.

Το άλλο πάλι με τον Ηρακλή και τον Τζιουμάκα δεν το κατάλαβα. Κατ΄ αρχήν δεν έπρεπε να γίνει αγωνιστική στις 5 Ιανουαρίου ούτε σε άνδρες, ούτε σε γυναίκες, αλλά από τη στιγμή που γίνεται και υπάρχει έστω και ένας αθλητής στην 12αδα ο αγώνας της ομάδας πρέπει να αναβληθεί.

Σήμερα τελειώνουν και οι μεταγραφές στην Α1 γυναικών. Όποιος πήρε πήρε. Αν η Βραζιλιάνα της ΑΕΚ είναι καλή και δικαιώσει τη φήμη της το πρωτάθλημα έχει κριθεί από σήμερα. Τώρα, γιατί ο Ολυμπιακός δεν κυνήγησε ακραία και πήγε σε αλλαγή κεντρικής πάλι δεν το καταλάβαμε, αλλά όλα θα κριθούν εκ του αποτελέσματος. Μέχρι τότε υπομονή.

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά.