Στάση... Ρέντη

Ομως, τα αποτελέσματα και η πραγματικότητα είναι αυτά που γράφουν την ιστορία και όχι τα προγνωστικά.

Το σημερινό ντέρμπι στου Ρέντη δεν θα έχει δημοσιογραφική κάλυψη λόγω της απεργίας που έχει κηρύξει η ΕΣΗΕΑ και είναι η πρώτη φορά που θα μπορώ να δω τον αγώνα ως απλός... θεατής. Θα τελειώσει το ματς και δεν θα υπάρχει η τρέλα του να γράψεις και να πεις. Πρωτόγνωρο συναίσθημα.

Η ουσία δεν είναι το τι θα πούμε εμείς αλλά το τι θα δείξουν οι δύο ομάδες και κυρίως οι αθλητές τους και οι προπονητές τους που έχουν την δική τους ιστορία.

Για πρώτη φορά θα αναμετρηθούν τα αδέλφια Καζάζη από τη θέση των πάγκων, 20 χρόνια μετά τις μονομαχίες τους στο γήπεδο ως αθλητές. Ακόμη και τότε τα τετ α τετ τους ήταν σπάνια καθώς ο Δημήτρης Καζάζης επέμεινε για πολλά χρόνια να βρίσκεται στη σκιά του Σάκη Μουστακίδη και συνήθως ήταν στον πάγκο. Ήταν η σιγουριά του Ολυμπιακού, ήταν η συνήθεια, πάντως, ο Δημήτρης Καζάζης θα μπορούσε να είχε κάνει ακόμα καλύτερη καριέρα εάν ήταν βασικός πασαδόρος σε μια άλλη πιο «μικρή» ομάδα. Μπορεί να μην είχε πάρει τους τίτλους που πήρε με τον Ολυμπιακό αλλά σίγουρα θα ήταν πιο γεμάτος αγωνιστικά.

Ο Στέλιος Καζάζης ήταν πάντα ταυτισμένος με τον Παναθηναϊκό και η είδηση ότι θα πάει στον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 1993 έμοιαζε σαν... ψέμα. Μην κοιτάτε πως έγιναν τα πράγματα σήμερα που οι 7 από τους 24 παίκτες των δύο σημερινών ομάδων έχουν αλλάξει στρατόπεδα.

Οι Χριστοφιδέλης, Σμαραγδής, Ιορντάνοφ, Φιλίποφ, Στεφάνου πέρασαν τα τελευταία χρόνια από τον Παναθηναϊκό ενώ από τον Παναθηναϊκό οι Λιβαθηνός, Ιωάννου μέχρι τον Μάιο φορούσαν την «ερυθρόλευκη» φανέλα.

Κι ο Δημήτρης Καζάζης από τον Δεκέμβριο του 2011 μέχρι τον Απρίλιο ήταν προπονητής του Παναθηναϊκού, ενώ ο Στέλιος επέστρεψε προπονητής του τριφυλλιού για τρίτη φορά στην προπονητική του καριέρα και ενάμιση χρόνο μετά την τελευταία του παραίτηση η οποία λέγεται πως έγινε μετά από την κριτική που δέχτηκε μέσα στα αποδυτήρια από παίκτες του μεταξύ των οποίων και ο Χριστοφιδέλης ο οποίος σήμερα θα είναι αντίπαλος του.

Έτσι, που λέτε. Μην κοιτάτε που τα τελευταία χρόνια η διαδρομή Αθήνα – Πειραιάς έχει εκμηδενιστεί και φτάνεις σε... 5΄. Πριν 20 χρόνια δύσκολα έμπαινε κανείς στην Πειραιώς και δεν υπήρχε καν η στάση του... Ρέντη.

Πολύ περισσότερο πριν από 45 χρόνια όταν η μεταγραφή του Πέρρου από τον Παναθηναϊκό στον Ολυμπιακό είχε διχάσει ακόμα και την τότε αθλητική ηγεσία. Τα ίδια έγιναν αργότερα και με τον Γαλάκο (τον Βασίλη τον βολεϊκό, όχι τον Μάικ) αλλά και τον Ηλιόπουλο αλλά και με τη μετακίνηση του Τριανταφυλλίδη ο οποίος έγραψε τη δική του ιστορία. Μετά από 10 συνεχόμενα πρωταθλήματα με τον Ολυμπιακό πήγε στον Παναθηναϊκό όπου κατέκτησε άλλους δύο τίτλους. Όλα αυτά βέβαια, ανήκουν σε άλλες εποχές...

Φρέσκα κουλούρια. Αγωνιστικά οι διαφορές των ομάδων είναι σε δύο σημεία. Το βασικό είναι ότι ο Ολυμπιακός έχει αποκτήσει ρυθμό και ομοιογένεια και έχει γίνει παιδί της... παντρειάς με τον τίτλο και ο Παναθηναϊκός ακόμα βγάζει δόντια. Από τη μια η εμπειρία και από την άλλη η απειρία που έχει και το θετικό της άγνοιας κινδύνου.

Ο Ολυμπιακός με μια απλά καλή υποδοχή έχει πολλές επιλογές απέναντι στον «κοντό» και χωρίς μπλοκ Παναθηναϊκό που θα περιοριστεί στις άμυνες αλλά και στις «κόντρα» επιθέσεις. Το μεγάλο ερωτηματικό είναι ποιος θα κόψει τον Ιορντάνοφ. Εάν ο Βούλγαρος βρεθεί σε μέρα μπορεί να παίξει μόνος του εφόσον νωρίτερα δουλέψει όλο το σύστημα με υποδοχή και ανάπτυξη.

Το μεγάλο ρίσκο του Παναθηναϊκού θα είναι στο σερβίς αλλά και στην άμυνα πέρα βέβαια από την καθιερωμένη υποχρέωση της υποδοχής. Οσο για τον Μορέιρα τελείωσε οριστικά. Ο Παναθηναϊκός αναζητά τον αντικαταστάτη του βραζιλιάνου κεντρικού που κάνει χειρουργείο στον έξω μηνίσκο.

Το σημερινό ντέρμπι έχει κι άλλο ένα ξεχωριστό στοιχείο. Ο Ολυμπιακός μετράει 11 σερί νίκες στις «αιώνιες» αναμετρήσεις. Αν μάλιστα προσπέσουν Κύπελλο και Σούπερ Καπ φτάνει στο 13-0. Ομως, αν καταφέρει να νικήσει και σήμερα θα ισοφαρίσει το ρεκόρ του που έχει στο πρωτάθλημα με 12 σερί νίκες από το 1990 έως το 1994.

Στα υπόλοιπα ματς του σαββατοκύριακου ξεχώρισαν οι νίκες των ομάδων της Θεσσαλονίκης και της Λαμίας. Ειδική η νίκη του Ηρακλή ήταν κάτι παραπάνω από ένα τρίποντο. Εχουμε ξαναπεί πως ο Ηρακλής δεν έχει κακή ομάδα ή τουλάχιστον δεν έχει τόσο μεγάλες διαφορές από τις μικρομεσαίες ομάδες της κατηγορίας. Το μεγάλο σφάλμα που κάνουν στον «γηραιό» είναι γιατί δεν κατεβάζουν διαγώνιο τον Γιώργο Τζιουμάκα. Πραγματικά είναι απορείς...

Ήταν βάλσαμο το 3-0 επί του Εθνικού όχι μόνο για την ομάδα αλλά και για τον Κράβαρικ ο οποίος προσπαθεί να αποτινάξει το ρόλο του αθλητή και να αποκτήσει προπονητική ταυτότητα.