Ενας ζητιάνος που αργοσβήνει

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ

Ο κρατικός αθλητισμός πεθαίνει...

Αυτή η ιστορία με τα τηλεοπτικά και την απειλή του λοκ άουτ, στερείται δυστυχώς σοβαρότητας... Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια, κάπου στον Οκτώβρη ο ΕΣΑΚΕ και οι ομάδες αποφασίζουν να ασχοληθούν με τα χρήματα που θα πάρουν από την τηλεόραση και κανείς δεν ασχολείται μαζί τους.

Το μόνο σωστό είναι ότι στο ποδόσφαιρο δίνονται κρατικά χρήματα και στο μπάσκετ... ψίχουλα. Στο ποδόσφαιρο ομάδες ανεβαίνουν και κατεβαίνουν με πολιτικές αποφάσεις, πρωταθλήματα διεξάγονται με 21 ομάδες, οι φήμες δίνουν και παίρνουν. Στο μπάσκετ η κατάσταση είναι σαφώς πιο οργανωμένη, αλλά ανταπόκριση δεν υπάρχει από την Πολιτεία.

Πέρα από την τελική εξέλιξη της υπόθεσης, που φυσικά και θα είναι θετική για την Α1 και το πρωτάθλημα θα γίνει κανονικά, είναι σαφές ότι πέρα από κάποιες χιλιάδες ευρώ, το μπάσκετ δεν κερδίζει απολύτως τίποτα. Η ΕΡΤ κάνει χάρη στην Α1 που δίνει χρήματα για να μεταδίδει το πρωτάθλημα, δεν γίνεται να κατηγορείται κιόλας η κρατική τηλεόραση. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει άλλη πρόταση στις ομάδες, πώς γίνεται να υπάρχουν απαιτήσεις; Ποιος νόμος της αγοράς λέει κάτι τέτοιο;

Η ουσία είναι ότι οι ομάδες δεν μπορούν να συνεχίσουν να κάνουν κρατικό αθλητισμό. Το ότι πρόκειται για ένα κακό που γίνεται στο ποδόσφαιρο λόγω ΟΠΑΠ, δεν σημαίνει ότι είναι και ο σωστός δρόμος. Αν το δείτε και διαφορετικά και στο ποδόσφαιρο κάθε χρόνο τα κρατικά χρήματα γίνονται και λιγότερα.

Ποιες είναι οι άλλες πηγές εσόδων; Είναι ελάχιστες. Οσες ομάδες έχουν προέδρους που βάζουν χρήματα, μπορούν να επιζήσουν. Οσες έχουν άλλες πηγές εσόδων, έχουν ελπίδα. Ομως σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να τα περιμένουν μια ζωή όλα από την τηλεόραση και τον ΟΠΑΠ.

Και κάτι τελευταίο. Οσο πιο γρήγορα αντιληφθούμε πως το επαγγελματικό μπάσκετ και η Α1 πρέπει να αλλάξουν δομή και τρόπο διεξαγωγής, τόσο πιο ανώδυνη θα είναι η μετάβαση στην επόμενη μέρα. Δυστυχώς η πιο έξυπνη ιδέα που έπεσε τα τελευταία χρόνια στο τραπέζι, το υπερεθνικό πρωτάθλημα που θα έχει σύνδεση με το ελληνικό πρωτάθλημα, δεν προχώρησε. Για τα μικροσυμφέροντα, για τις αιώνιες κόντρες για όλα αυτά που τελικά χωρίζουν το μπάσκετ και του κάνουν κακό.

Δυστυχώς για την απαξίωση και ό,τι συμβαίνει, δεν φταίει μόνο το κράτος ή το ποδόσφαιρο. Χρειάζεται όρεξη, πολλή δουλειά. Εχουμε παραδείγματα ομάδων που ήδη έχουν αρχίσει να κινούνται στο σωστό δρόμο. Ο ΠΑΟΚ και ο Αρης κερδίζουν καθημερινά μάχες και εκτίμηση. Γι αυτό δεν πρέπει και να αναλώνονται σε δηλώσεις σε βάρος άλλων ομάδων ή της κρατικής τηλεόρασης. Στο κάτω, κάτω, όταν κι αυτοί ήταν παντοδύναμοι, δεν σκέφτονταν τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό και τους υπόλοιπους...

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ

Επαίτες του δημόσιου χρήματος

Οχι, η Αίγλη του Ζαππείου, τόσο ως χώρος, αλλά κι ως brand name δεν ταίριαζε σε αυτό το ελληνικό πρωτάθλημα. Τουλάχιστον όχι σε αυτό που (δεν) θα ξεκινήσει το Σάββατο. Η αίγλη από την Α1 έχει χαθεί προ πολλού κι ενώ ο ΕΣΑΚΕ όφειλε, υπό την απειλή του λοκ άουτ, ή να ενεργήσει πιο γρήγορα καλώντας σε διοικητικό συμβούλιο τα μέλη του σήμερα πριν την εκδήλωση, ή να την αναβάλλει τελείως, αποφάσισε να μην πράξει τίποτα. Και να επιτρέψει την τέλεση ενός (υπό άλλες συνθήκες) σπουδαίου ραντεβού, από το οποίο ο ΚΑΟΔ αποφάσισε ετσιθελικά να απουσιάσει, οι πρωταγωνιστές να εμφανιστούν σαν να πήγαιναν βόλτα με τους φίλους τους για καφέ, χωρίς κανένα ενδυματολογικό σεβασμό απέναντι στη σημασία μίας τέτοιας συνάντησης. Ο Δημήτρης Παπανικολάου, επανέλαβε ως προπονητής πια, αυτά που είχε πει ως παίκτες πριν από δύο χρόνια στον ίδιο χώρο, ο Βασίλης Σπανούλης κατήγγειλε και καλά έκανε την αθλιότητα του πράγματος και στο τέλος, όλοι έφυγαν περιμένοντας το τζάμπολ της Α1. Ενός πρωταθλήματος, που ξεκινά σχεδόν με τον ίδιο τρόπο, όπως πολλά από τα προηγούμενα, με τον ΕΣΑΚΕ να επαιτεί από την ΕΡΤ και τον ΟΠΑΠ ένα κομμάτι ψωμί περισσότερο, ώστε, όπως σωστά λέει ο νέος πρόεδρος του ΕΣΑΚΕ... "Να μη σκάσουν οι ομάδες στη μέση της διαδρομής και το πρωτάθλημα τελειώσει με 10 ομάδες". Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο νυν ηγέτης του ΕΣΑΚΕ, ο Γιώργος Χαλβατζάκης, δεν έχει την παραμικρή ευθύνη για αυτό το χάλι. Εχει κι αυτός όμως, όπως όλοι, διότι βρίσκετε στον Σύνδεσμο από το 1992, ως εκπρόσωπος ομάδων και γενικός γραμματέας επί πολλά χρόνια. Αναλαμβάνοντας λοιπόν, όφειλε να γνωρίζει. Η μάλλον να προβλέψει. Είναι φαιδρό, για ακόμα μία φορά, το μπάσκετ να σέρνεται στα γόνατα, σαν ικέτης στην Παναγία της Τήνου, της ελεημοσύνης του δημόσιου χρήματος. Πράγματι, αν συλλάβουμε την κατάσταση με κοντό χρονικό ορίζοντας, είναι εύκολο να ισχυριστεί ο οποιοσδήποτε, ότι με τη δεδομένη οικονομική συγκαιρία, το μπάσκετ χρειάζεται στήριξη. Ωστόσο, το μπάσκετ δε γεννήθηκε το φετινό καλοκαίρι. Κουβαλάει πληγές, που δεν κλείνουν, αλλά γίνονται μεγαλύτερες, εδώ και πολλά χρόνια. Από το 2003 και το 2004 κιόλας, περιόδοι με τις οποίες η σημερινή κατάσταση μοιάζει με ένα ακλόνητο deja vu. Δε φταίει κανείς στο μπάσκετ που επί μία δεκαετία και πλέον, αποφάσισε να γίνει κολαούζος του εύκολου χρήματος. Του δημόσιου χρήματος. Που δεν αναζήτησε, συλλογικά, ή κάθε ομάδα ξεχωριστά, εναλλακτικές πηγές εισροής κεφαλαίων. Που επέτρεψε την ατιμωρίσια, που ανέχεται την ανοησία και τις εξαρτήσεις της ασόβαρης κι απολύτως εξαρτημένης από άλλα συμφέροντα, επιτροπής επαγγελματικού αθλητισμού. Που δεν έχει τα κότσια, το ειδικό βάρος και την προσωπικότητα, να την πετάξει έξω από την οικογένεια του μπάσκετ. Πως να το κάνει; Τι είναι η ΕΕΑ; Δημόσιος ελεγκτικός μηχανισμός! Που λειτουργεί ανεξάρτητα κι αυτοβούλως. Πως μπορεί το μπάσκετ, όταν είναι απολύτως εξαρτημένο από το Δημόσιο, να στυλώσει τα πόδια και να πάει κόντρα στα δικά του συμφέροντα; Είναι αστείο, έστω και να το σκεφτεί κανείς. Σήμερα, ελάχιστες ημέρες πριν την έναρξη του πρωταθλήματος, δεν ξέρουμε καν αν η Καβάλα και ο Απόλλωνας Πάτρας θα έχουν δικαίωμα να αγωνιστούν στην Α1... Και μετά έχουν το θράσος, όλοι αυτό που διαφεντεύουν την τύχη των ομάδων, αλλά και του μπάσκετ γενικότερα, να ζητούν και να απειλούν; Τι λέτε ωρέ; Για ποιο λόγο; Το επιχείρημα της αντίστοιχης συμπεριφοράς απέναντι στο ποδόσφαιρο, θα μπορούσε να αποτελεί ένα ισχυρό όπλο, αν υπήρχαν άνθρωποι όλα αυτά τα χρόνια να το υποστηρίξουν. Δεν υπήρξαν όταν έπρεπε, το κλωτσκούφι (διότι αυτό που παίζεται στην Ελλάδα δεν μοιάζει πολύ με το ποδόσφαιρο) διαφεντεύει τα πάντα πλέον και το μπάσκετ γιγαντώνει τα συμπλέγματά του, ως ένας μονίμως αδικημένος φτωχός συγγενής.

Υ.Γ. Ο Γιώργος Χαλβατζάκης, υποσχέθηκε σε εμένα και κάποιος άλλους συναδέλφους, ότι άμεσα θα επιβάλει dress code στις εκδηλώσεις του ΕΣΑΚΕ. Μπορεί να μοιάζει, αλλά και να είναι μία πενιχρή λεπτομέρεια, ωστόσο, η νέα διοίκηση του Χαλβατζάκη και ο Σύνδεσμος, από τη στιγμή που δεν έχουν την δυνατότητα να κάνουν σημαντικές αλλαγές χωρίς τη συναίνεση του κράτους, ας αλλάξει αυτά (τα λίγα) που μπορεί. Θα είναι ένα σημαντικό (δευτερεύον) μέτρο, για να αποφευχθεί το χάλι που παρατηρείται και την απόλυτη ασέβεια απέναντι στο προϊόν που λέγεται μπάσκετ, με το καθένα να εμφανίζεται όπως γουστάρει.