Αντέχει 18 ομάδες η Superleague;

Διαβάζω ότι η Σούπερ Λίγκα ουσιαστικά δηλώνει έτοιμη για να διοργανώσει προσεχώς πρωτάθλημα 18 ομάδων. Αρκεί να υπάρξουν, λέει, τα ανάλογα οικονομικά ανταλλάγματα κι εγγυήσεις από το κράτος. Αυτό, όμως, είναι το μόνο πρόβλημα;

Ξεκαθαρίζω εξ’ αρχής ότι στέκομαι μόνο σ’ αυτόν τον αριθμό, στο «18». Και δεν πιάνω αν αδικήθηκαν ο Ηρακλής, ο Ολυμπιακός Βόλου, η Καβάλα και τώρα θεωρήθηκε ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα γίνει απόπειρα να αποκατασταθεί η αδικία.

Προφανώς κι αν αδικήθηκαν οι τρείς συμπαθείς σύλλογοι, πρέπει να γίνει κάτι. Δεν το συζητάμε αυτό. Και ειδικά για τον Ηρακλή με την μακρά ιστορία του και τους παικταράδες σαν τον Χατζηπαναγή (κι όχι μόνο) που έχει βγάλει.

Το αντέχει;

Απλά θέλω να σταθώ λίγο στην ουσία αυτή καθαυτή:

1. Αντέχει το ελληνικό πρωτάθλημα 18 ομάδες; Αυτό είναι το θέμα.

2. Μήπως, μάλιστα, δεν μπορεί να σηκώσει ούτε καν τις 16 ομάδες που έχει τώρα; Να κι άλλο ένα ζήτημα… Το οποίο έχει συζητηθεί κι άλλες φορές όλα αυτά τα χρόνια, δηλαδή μήπως θα έπρεπε να γίνεται πρωτάθλημα με π.χ. 12 – 14 ομάδες ή και ακόμα λιγότερες, όμως τώρα μοιάζει πια να είναι υπαρξιακό για το ελληνικό ποδόσφαιρο στην εποχή της οικονομικής κρίσης.

Τα αγκάθια!

Η πραγματικότητα σήμερα στην Ελλάδα είναι αμείλικτη. Ας πάρουμε μια μικρή, αλλά ενδεικτική γεύση (σίγουρα θα μπορούσαν να αναφερθούν κι άλλα):

• Οι βαριές φανέλες του ελληνικού πρωταθλήματος έφτασαν πια να πανηγυρίζουν ακόμα και όταν – και αν - ξεπεράσουν τα 10.000 εισιτήρια διαρκείας. Τα σαφώς πιο φτηνά εισιτήρια συγκριτικά με το παρελθόν, στις περισσότερες περιπτώσεις.

• Οι μισές ΠΑΕ δεν πήραν ουσιαστικά απευθείας άδεια συμμετοχής στο πρωτάθλημα κι ας πάλευαν μέχρι την παραμονή έναρξης.

• Τα εισιτήρια που κόβονται στα γήπεδα είναι πια λιγότερα από ποτέ.

• Η αξιοπιστία του «προϊόντος» βάλλεται από παντού κι έχει φτάσει στο ναδίρ.

• Ο ανταγωνισμός είναι αμείλικτος. Όλο και περισσότεροι ποδοσφαιρόφιλοι στρέφονται στα ξένα πρωταθλήματα, θέλοντας να δούνε «πραγματική» μπάλα.

Η ψαλίδα ανοίγει

Η σωστή προσέγγιση, λοιπόν, θα ήταν να βρεθούν τρόποι ώστε, ειδικά στην συγκεκριμένη συγκυρία της οικονομικής κρίσης, να γίνει το πρωτάθλημα πιο ανταγωνιστικό, αφού με 16 ομάδες η Superleague είναι διοργάνωση τριών και τεσσάρων ταχυτήτων. Και η ψαλίδα κάθε χρόνο μεγαλώνει αντί να κλείνει. Άρα η λογική θα έλεγε να υπάρξει μείωση ομάδων κάποια στιγμή, όχι αύξηση.

Στα ίσια!

Ας θυμηθούμε λίγο το σχετικά πρόσφατο παρελθόν. Κάποτε, λοιπόν, πάλευαν στα ίσια για το πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ, στο κόλπο ήταν και ο δυνατός ΠΑΟΚ, ενώ μια χρονιά σήκωσε κούπα πρωταθλήματος και η Λάρισα.

Παράλληλα ο Άρης ήταν ισχυρός, με εξαιρετικούς παίκτες κι όποιος πήγαινε στου Χαριλάου ήξερε ότι θα περάσει δύσκολα, ο Ηρακλής έβγαζε παίκτες κι έπαιζε ωραία μπάλα, ο Πανιώνιος γεννούσε ταλέντα κι έκανε πλάκες στα θεωρητικά φαβορί κλπ.

Για την οικονομία της κουβέντας, μιλάμε πάνω – κάτω για περίπου 10 ομάδες ζωντανές, ισχυρές που είχαν φανέλα με κυβικά και βαρύτητα Α’ εθνικής. Και δημιουργούσαν πρωταθλήματα με μεγαλύτερο ανταγωνισμό απ’ ό,τι σήμερα. Παράλληλα, όλο και ξεπετάγονταν κατά καιρούς ομάδες που κάνανε εκπλήξεις.

Πόσες;

Σήμερα που μιλάμε, πόσες ομάδες έχουν απομείνει που να μπορούν να είναι οικονομικά αυτάρκεις, με σωστές υποδομές και αγωνιστικά δυνατές, έτσι ώστε να συγκροτήσουν ένα δυνατό πρωτάθλημα; Πόσες θεωρούνται υγιείς οικονομικά – διοικητικά - αγωνιστικά;

Ο πήχης και η Ευρώπη

Αυτό είναι το σωστό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί πριν παρθεί η όποια απόφαση για τις ομάδες που θα παίζουν του χρόνου ή του παραχρόνου στην Superleague. Με γνώμονα όχι κάθε σεζόν να κατεβαίνει κι άλλο ο πήχης, αλλά κάποτε να ξεκινήσει να ανεβαίνει.

Ας δούμε, μάλιστα, ότι όσο περνάνε τα χρόνια οι ελληνικές ομάδες στην Ευρώπη γίνονται όλο και λιγότερο ανταγωνιστικές σαν γενική εικόνα. Φτύνουν αίμα πια για μια νίκη. Ένας από τους λόγους είναι και ότι το πρωτάθλημα που έχουμε μετατρέπεται σε λαπά!

Για να μην πιάσουμε τώρα και το θέμα επενδυτών, διαφημίσεων, χορηγιών κλπ., που όλο και λιγοστεύουν ή για το ότι ιστορικοί και μεγάλοι σύλλογοι δεν έχουν γήπεδο δικό τους για έδρα.

Και, βέβαια, θα πρέπει να φτάσουμε κάποια στιγμή να μιλάμε για ένα πρωτάθλημα που δεν θα βασίζεται ούτε στην καχυποψία, ούτε στα όργια της διαιτησίας και του παρασκηνίου, όπως και της βίας. Τα οποία κατατρώνε με τα χρόνια όλο και πιο πολύ κάθε έννοια αξιοπιστίας…

Ένα τολμηρό βήμα μπροστά, όχι πίσω

Με όλο και περισσότερες ΠΑΕ να είναι στην εντατική, αφού ματώνουν οικονομικά δημιουργώντας καθημερινά νέα χρέη, με όλο και πιο πολλές κρατικές παρεμβάσεις απλά για να ξεκινήσει το πρωτάθλημα, με ρόστερ που γίνονται πλέον πιο «ελαφριά» λόγω κρίσης, με υποδομές που υπολειτουργούν και δεν βγάζουν ταλέντα υψηλών προδιαγραφών, με το περιβόητο και νοσηρό παρασκήνιο να ξεσαλώνει όλο και πιο πολύ και με τον κόσμο, ακόμα και τον πιο φανατισμένο, στην πλειοψηφία του εντελώς ξενερωμένο, ίσως θα έπρεπε να γίνει ΚΑΠΟΤΕ ένα – τολμηρό - βήμα προς τα εμπρός. Κι όχι ένα ακόμα προς τα πίσω…

Ο παλαιοκομματισμός, όμως, είναι βαθιά ριζωμένος εδώ και δεκαετίες στο ελληνικό ποδόσφαιρο! Και δύσκολα θα γλιτώσει ΚΑΠΟΤΕ απ’ αυτόν…