Το δάγκωμα της TV!

Θα μου επιτρέψετε να σας μιλήσω αυτή τη φορά σας ένας άνθρωπος που έχω κάτσει ατέλειωτες ώρες –ως δημοσιογράφος- σε control room της τηλεόρασης και αρκετές on camera.
Θα ξεκινήσω από μία απαράβατη αρχή:
Κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από την camera. Κανείς… ακόμα και οι πιο έμπειροι… απλώς οι έμπειροι μπορούν να «κρυφτούν» για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα… ποτέ όμως για πάντα. Το γιατί είναι απλό:
Ο φακός δεν έχει συναίσθημα. Είναι μια μηχανή που καταγράφει. Συνεχώς. Ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή… έχει συναισθήματα… κι αυτά αργά ή γρήγορα, για μεγάλο ή μικρό χρονικό διάστημα θα βγούν από μέσα του και θα καταγραφούν με τον πιο πολύχρωμο τρόπο από τη μηχανή. Ένα τρέμουλο, ένας αιφνιδιασμός, το μικρό ψέμα, η αγνοια κ.λ.π. Για να μη σας μιλήσω για την περίφημη «γλώσσα του σώματος».
Ταυτόχρονα η camera διαθέτει και ένα άλλο εντελώς ανίκητο όπλο:
Την γοητεία που χαρίζει απλόχερα σ’ αυτόν που στέκεται μπροστά της. Η γοητεία αυτή εξαιρετικά γρήγορα μετατρέπεται σε εξάρτηση. Και ένα άλλο: εξίσου γρήγορα σε ψήνει ότι μπορείς να την ελέγχεις. Η τέλεια παγίδα.
Όταν πρωτοεμφανίστηκε στην τηλεόραση ο Ηλίας Κασιδιάρης το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν το συνεχές τικ που’χε στα μάτια, αλλά και ο τρόπος που καθόταν… Ηταν σαν να έβλεπα έναν αθλητή ταχύτήτων που περίμενει το μπαμ του αφέτη.
Βάλτε στο μυαλό σας την εικόνα. «Δείτε» το σώμα που είναι έτοιμο να εκτιναχθεί προς τα μπροστά.
Προφανώς και δεν γνώριζα αν το τικ ήταν μόνιμο ή αν παρουσιαζόταν κάθε φορά που ήταν υπό πίεση… στην προκειμένη περίπτωση λέγεται «τρακ»… ή αγνοια του καινούργιου.
Τον είδα μία, δυό, τρείς, πέντε, δέκα… κάθε μέρα… και πρόσεξα ότι μετά τις πρώτες φορές το τικ ελαττώθηκε μέχρι που (σχεδόν) εξαφανίστηκε. Τότε βεβαιώθηκα ότι είχε αρχίσει να συνηθίζει τον (τηλεοπτικό) περιβάλλοντα χώρο. Αρχισε να πιστεύει ότι ένιωθε άνετα… Η camera γουργουριζε ευχαριστημένη… μόνο που εκείνος δεν την άκουγε. Αρχισε μάλιστα να την αγνοεί.
Το μόνο που απέμενε ήταν να δούμε πότε θα εκτινασσόταν μπροστά και το κορμί.Αφού είχε (έτσι νόμιζε τουλάχιστον) ξεπεράσει το στάδιο του τρακ… ήταν εντελώς έτοιμος να αφήσει τον πραγματικό του εαυτό να ξεπηδήσει από μέσα του. Ηταν θέμα χρόνου… Μια κλεψύδρα που άδειαζε τάχιστα.
Και ξαφνικά πετάχτηκε. Σήμερα το πρωί στην εκπομπή του Γιώργου Παπάδακη. Πρώτα έφυγε ο χαρακτηρισμός, μετά έφυγε το περιεχόμενο ενός ποτηριού προς την κ. Δούρου και ΑΜΕΣΩΣ μετά το ίδιο το κορμί και ένα από τα άκρα του (το χέρι) προς το μάγουλο της κ. Κανέλλη.
Με άλλα λόγια:
Εκανε το ΜΕΓΑΛΟ λάθος… Πίστεψε ότι κατείχε το μέσον.
Αν η camera μπρούσε θα είχε ξεσπάσει σε γέλια.
Αυτό που ξέρει καλύτερα (ενδεχομένως να έχει εκπαιδευθεί πολύ)… δλδ η βίαιη σωματική επίθεση, κατάπιε με μια μπουκιά αυτό που ΝΟΜΙΖΕ ότι είχε μάθει. Του ήταν εντελώς αδύνατο να υποταχθεί στην σύμβαση που επιβάλει μια δημόσια κουβέντα σε ένα studio.
Eίναι αυτό που λέμε: Τίποτα, μα τίποτα δεν τον σταματά.
Ο πραγματικός (αληθινός) του εαυτός… πετάχτηκε σαν τη βυθισμένη σημαδούρα στην επιφάνεια.
Όταν «συνήλθε» ήρθε το δεύτερο που ξέρει καλά: Να δραπετεύσει.
Στο θολωμένο του μυαλό το studio του ANT1 είχε μετατραπεί στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα.
To κόμμα του Ηλία Κασιδιάρη έπεσε στην παγίδα των media. Και ειδικά της τηλεόρασης. Ξέχασαν ότι μπήκαν στην περασμένη Βουλή ΧΩΡΙΣ να έχουν εμφανισθεί on camera.
Ξέχασαν ότι η «επιτυχία» τους ήρθε επειδή ακριβώς είχαν παρακάμψει τον δρόμο της έκθεσης. Όταν πίστεψαν ότι τώρα που έχουν το δικαίωμα της τηλεοπτικής εμφάνισης ότι το ελέγχουν πλήρως και θα το χρησιμοποιήσουν υπέρ τους, η camera –όπως σας είπα και στον πρόλογο- έκανε αυτό που ξέρει να κάνει άριστα:
Εδειξε το πραγματικό τους πρόσωπο.
Επαθαν ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που παθαίνουν οι νεόκοποι κερδισμένοι παίκτες στο καζίνο. Ξαναπάνε και την επόμενη μέρα… 10 στις 10 φορές φεύγουν έχοντας χάσει τα κερδισμένα της προηγούμενης μέρας , αλλά και το παντελόνι τους…
Ξέρετε γιατί;
Επειδή το καζίνο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΚΤΗΣ. Είναι σύστημα.
Η camera κ. Κασιδιάρη μου…είναι απλώς ένα μηχάνημα… που περίμενε υπομονετικά να καταγράψει τον πραγματικό εαυτό σας.
Η αλήθεια είναι ότι ΔΕΝ την απογοητεύσατε.
(Διαφημίσεις).