Ένα έθνος λαϊκής βάσης!

Πρώτα απ 'όλα να καταθέσω (όχι απλώς την εντύπωση, αλλά) την πεποίθησή μου ότι οι εκλογές που έγιναν χθες (και προφανώς θα έχουν συνέχεια) είναι οι πιο ενδιαφέρουσες, οι πιο αξιοπερίεργες και κυρίως οι πιο ιντρογκαδόρικες, που θυμάμαι σε ολόκληρη την εποχή της Μεταπολίτευσης. Υστερούν βεβαίως με το μπαράζ των τριών εκλογικών αναμετρήσεων, που έγιναν (μεσούντος του "βρώμικου 89", του Ειδικού δικαστηρίου, του σκανδάλου Κοσκωτά, της δολοφονίας του Μπακογιάννη κοκ.) από τον Ιούνιο του 1989 έως τον Απρίλιο του 1990, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για να τις ξεπεράσουμε!

Α, για να μην το ξεχάσω: το ιδιότυπο χατ τρικ εκείνης της εποχής επιφύλαξε μια κυβέρνηση συνεργασίας, μια οικουμενική και μία της Νέας Δημοκρατίας, τρεις διαφορετικούς πρωθυπουργούς (Τζανετάκης, Ζολώτας, Μητσοτάκης), δυο αδέσποτες αλλά καθοριστικές ψήφους (του Σαδίκ και του Κατσίκη), τα τρυφερά τετ-α-τετ και τις προσφωνήσεις "Αντρέα μου, Κώστα μου" του Μητσοτάκη με τον Παπανδρέου και το σπουδαιότερο: την Αριστερά στην εξουσία!

Είκοσι τρία χρόνια αργότερα αυτό που τότε συνέβη από αναγκαστική εξωσωματική γονιμοποίηση τώρα μοιάζει με φυσιολογικό τοκετό, ούτε καν με καισαρική τομή! Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ βγήκε δεύτερος σε αυτή την ιδιότυπη κούρσα, ο δικομματισμός και ο παλαιοκομματισμός μπήκαν στο ράφι και σε συνδυασμό με όλα τα απίστευτα και όμως αληθινά συμβάντα της χθεσινής ημέρας, αποδεικνύεται πόσο δίκιο είχαν και ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, αλλά και ο Χαρίλαος Φλωράκης, που σε διαφορετικούς ρόλους είπαν κάποτε ο μεν ότι "οι εκλογές αυτές είναι μουγκές", ο δε ότι "οι ώρες τούτες είναι γκαστρωμένες"!

Θα αργήσει βεβαίως το ελληνικό έθνος να μεταλλαχθεί (εάν όντως συμβεί τούτο) σε "εταιρεία λαϊκής βάσης", αλλά τουλάχιστον θα είναι αξιοθέατον και θα έχει προέλθει από μια πολύ περίεργη διαδικασία και έναν πρωτοφανή στα χρονικά επιμερισμό των ποσοστών: το εννοώ αυτό, διότι βλέποντας κάποιος τα νούμερα που εντέλει αποτυπώθηκαν διαπιστώνει ότι πρώτο κόμμα βγήκε η αποχή (με 35%), δεύτερο οι εκτός Βουλής (19%), τρίτο η Νέα Δημοκρατία (18.8%), τέταρτο ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ (16.8( και πέμπτο ποιο λέτε; Όχι το καταποντισμένο ΠΑΣΟΚ, αλλά το... bonus των 50 εδρών, που χαρίζονται στο πρώτο κόμμα!

Συμφωνώ, είναι καλπονοθευτικό αυτό το σύστημα, όπως διατυμπάνιζαν προχθές το βράδυ τα στελέχη του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ, αλλά (για να θυμηθώ μια ευκρινέστατη ταμπέλα, στα παλιά μαγαζιά) "ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνσιν εκ του ταμείου"! Τον ψήφισαν τα κόμματα αυτόν τον εκλογικό νόμο, οπότε δεν δικαιούνται δια να ομιλούν, όπως έλεγε και μια ψυχή στο Κοινοβούλιο!

Είναι όντως πλούσια τα ελέη της χθεσινής εκλογικής αναμέτρησης σε όλα τα επίπεδα: από εκπλήξεις, από ανατροπές, από εικόνες, από συναισθήματα, από πλουραλισμό (επτά κομμάτων, που θα μπορούσαν να είναι ακόμη και δέκα), ακόμη κι από φραστικούς σολοικισμούς, όπως αυτή η αδιευκρίνιστης εκφοράς προστακτική αορίστου της παθητικής φωνής του ρήματος "εγείρω" που ακούγεται στη συνέντευξη Τύπου της Χρυσής Αυγής" και σε κάθε περίπτωση υπήρξε λανθασμένη: το εγέρθητι χρησιμοποιείται μονάχα προς ένα άτομο, άρα η ορθή διατύπωση στην προκειμένη περίπτωση είναι "εγέρθητε".Αυτό δηλαδή που μας φώναζαν από το μεγάφωνο αξημέρωτα στο στρατό για να σηκωθούμε και να πάμε είτε για ασκήσεις, είτε για αγγαρείες, είτε για... λούφα!

Λεπτομέρειες θα μου πείτε και με το δίκιο σας, διότι όπως είπε κάποτε και ο Οτο φον Μπίσμαρκ, "πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού": του εφικτού είπε ο άνθρωπος, όχι της γραμματικής και του συντακτικού!

Μιας και το 'φερε η κουβέντα στις ατάκες μεγάλων ανδρών, ο άλλοτε πρωθυπουργός και πρόεδρος της Γαλλίας Ζορζ Πομπιντού είχε πει ότι "εθνικό κεφάλαιο είναι ένας πολιτικός που θέτει τον εαυτό του στην υπηρεσία του έθνους, ενώ πολιτικός είναι ένα εθνικό κεφάλαιο, που θέτει το έθνος στη δική του υπηρεσία" κι αυτή η κουβέντα (θαρρώ πως) θα 'χει μεγάλη πέραση τις επόμενες ώρες και μέρες...

Μεγάλη πέραση είχαν κάμποσοι πολιτικοί σχηματισμοί στις χθεσινές εκλογές: έμειναν βεβαίως μετεξεταστέοι και καλούνται εν ευθέτω χρόνω με τον κηδεμόνα τους η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, έμεινε επίσης στάσιμο το ΚΚΕ (νικημένο, νομίζω, από τις αγκυλώσεις και την αρτηριοσκλήρυνση του), την πάτησαν ο Καρατζαφέρης και η Ντόρα, αλλά για καθέναν από αυτούς, υπάρχει ένας Τσίπρας, ένας Καμμένος, ένας Κουβέλης και (θού Κύριε φυλακήν τω στόματι μου) ένας Μιχαλολιάκος, για να παραφράζει τον... Μαχάτμα Γκάντι που είπε κάποτε ότι "πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, ύστερα σε πολεμούν και στο τέλος τους νικάς"!

Αυτό προφανώς εννοούσε ο λεγάμενος, όταν χθες το βράδυ απευθυνόμενος με αυτάρεσκο και ειρωνικό ύψος προς τους; εκπροσώπους των ΜΜΕ, είπε "με συκοφαντήσατε, με θυμώσατε, σας νίκησα" ή κάτι τέτοιο.. Αυτό βεβαίως δεν είναι τόσο κακό, διότι απλούστατα ακολούθηση μια πολύ χειρότερη τοποθέτηση, του τύπου "όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας". Πλάκα πλάκα διαβασμένος πήγε στη συνέντευξη Τύπου ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής, διότι (μετά την αναφορά στον Γκάντι) επικαλέσθηκε και το τσιτάτο του Μπους στην κήρυξη του πολέμου κατά του Μπιν Λάντεν και της Αλ Κάιντα!

Την ώρα που γράφω αυτές τις λέξεις, ακούω ότι ο Σαμαράς επέστρεψε πίσω την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, καθώς οι διερευνητικές επαφές του με τον Βενιζέλο, τον Τσίπρα και τον Κουβέλη απέβησαν άκαρπες. Αύριο θα πάρει τη σκυτάλη ο Αλέξης (που κρύβεται πίσω όχι από τις λέξεις, όπως στο τραγούδι του Πασχάλη, αλλά από τη μεγαλύτερη έκπληξη στα χρονικά των εκλογικών αναμετρήσεων της Μεταπολίτευσης), μετά ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και εάν δεν βγει καμιά άκρη και οι ατελέσφορες εντολές μένουν αμανάτι στα χέρια του Παπούλια, τότε χαιρέτα μου τον πλάτανο!

Πέρα από την πλάκα, που δεν δικαιολογείται κιόλας, διότι η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή, η ακυβερνησία είναι ακόμη σοβαρότερη. Εάν όντως δεν βρεθεί άμεση βιώσιμη λύση σε μια κυβέρνηση οικουμενικού χαρακτήρα, εθνικής ενότητος, ειδικού σκοπού ή όπως αλλιώς μπορεί να ονομάζεται, φοβάμαι πως οι σαράντα μέρες μέχρι τις 17 Ιουνίου (ημερομηνία που προκρίνεται ως η επικρατέστερη της επαναληπτικής διαδικασίας), η τρομοκρατία και η προπαγάνδα εκ των έσω και εκ των έξω, θα πάνε σύννεφο...

Το σίγουρο είναι ότι στην (χαμένη ή... Καμμένη) Ελλάδα βρήκαμε πάλι τους δυο πόλους μιας νέας εμφύλιας αντιπαράθεσης: κάποτε ήταν οι Βενιζελικοί και οι Βασιλικοί, ύστερα πήραν τη σκυτάλη οι Δεξιοί και οι (εκτός νόμου) Αριστεροί, ζήσαμε έναν εμφύλιο πόλεμο (που κάποιοι τον αποκαλούσαν συμμοριτοπόλεμο), εκτελέσαμε προδότες, βιώσαμε το παρακράτος, ψηφίσαμε σε καθεστώς βίας και νοθείας, βάλαμε στη φυλακή χουντικούς, κατά καιρούς άνοιξαν διάφορα άλλα μέτωπα ήσσονος σημασίας ή χρονικής διάρκειας και τώρα σκοτώνονται στα μαρμαρένια αλώνια οι μνημονιακοί και οι αντιμνημονιακοί!

Κάποτε επίσης βγήκε ο Μίκης Θεοδωράκης και είπε ¨"Καραμανλής η τανκς", αλλά τώρα κανείς δεν παίρνει την ευθύνη μιας τέτοιας οριακής διάζευξης και ενός τέτοιου απόλυτου διλήμματος.

Κατόπιν αυτού, εγώ μένω σε μια από τις τελευταίες αποστροφές του (τρόπον τινά επικήδειου) λόγου τον οποίο εκφώνησε χθες στις δέκα το βράδυ ο Βενιζέλος και επειδή κανείς Καραμανλής ή Παπανδρέου δεν είναι διαθέσιμος, στοίχισε τα... τανκς στον ουρανό ή για να μείνω προσγειωμένος στο... Καλλιμάρμαρο! Η δήλωση του "ο θεός της Ελλάδας ας μας βοηθήσει" πέραν του ότι εκφράζει ευχή και παραπέμπει ευθέως στον εθνικό ύμνο της Μεγάλης Βρετανίας ("God save the Queen") είναι κιόλας βγαλμένη από τις αλησμόνητες ατάκες του Βασίλη Γεωργίου στη μετάδοση του τελικού ΑΕΚ-Σλάβια Πράγας, στις 4 Απριλίου του 1968.

Απλώς η "Βέμπο του ελληνικού μπάσκετ" το εμπλούτιζε, λέγοντας "ο θεός της Ελλάδος, ο θεός της ΑΕΚ"!

Εμείς πάλι δεν τρέφουμε αυταπάτες, ούτε έχουμε την αξίωση να μας στέρξει ο ίδιος ο θεός, αλλά με όλα όσα συμβαίνουν (και όταν κάποια στιγμή δεήσει να βγει πρωθυπουργός) θα είναι η πρώτη φορά στη σύγχρονη εποχή, που ένα ολόκληρο έθνος θα τον υποδεχθεί μ ε τον ενθουσιασμό που κυριεύει το Βατικανό, στην αναγόρευση του εκάστοτε Ποντίφικα...

Habemus Papam, όπως κι αν λέγεται και εφόσον το απαιτήσει, θα εγερθούμε κιόλας άμα τη εμφανίσει του!