Όπως έλεγε και ο Γιαννάκης «μην κοιτάτε το ταμπλό»

Όπως έλεγε και ο Γιαννάκης «μην κοιτάτε το ταμπλό»

Όπως έλεγε και ο Γιαννάκης «μην κοιτάτε το ταμπλό»

Ο Γιώργος Κούβαρης γράφει για την ήττα της Εθνικής μας ομάδα από τις ΗΠΑ και καθώς στέκεται στο πιο κρίσιμο ματς του Παγκοσμίου Κυπέλλου κόντρα στην Τσεχία, θυμήθηκε μια ατάκα του Παναγιώτη Γιαννάκη σε ένα τάιμ άουτ του ημιτελικού της Σαϊτάμα.

Τον Σεπτέμβριο του 2016, όταν είχαν συμπληρωθεί 10 χρόνια από την μεγάλη νίκη της Εθνικής μας στην Ιαπωνία κόντρα στις ΗΠΑ του ΛεΜπρόν, του Ουέιντ, του Καρμέλο, του Μπος και των υπολοίπων -τότε- αστεριών του ΝΒΑ, ο Παναγιώτης Γιαννάκης είχε παραχωρήσει συνέντευξη στον υπογράφoντα και είχε πολλά και ενδιαφέροντα να πει για το πώς είχε ζήσει εκείνο το ευλογημένο μεσημέρι του ελληνικού μπάσκετ.

Μεταξύ πολλών άλλων, τον είχα ρωτήσει για το αλήστου μνήμης «μην κοιτάτε το ταμπλό» που είχε πει στους παίκτες του κατά τη διάρκεια ενός τάιμ άουτ στον ημιτελικό και ενώ η ομάδα μας ήταν πίσω στο σκορ: «Όντως αυτό έλεγα. Το πρώτο πράγμα που προσπαθώ να περάσω στα παιδιά είναι ότι δεν υπάρχει λόγος να κοιτάνε το σκορ και πόσο είναι το παιχνίδι» είχε πει χαρακτηριστικά ο «δράκος». Ε, αυτή η συγκεκριμένη ατάκα δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερη εφαρμογή ενόψει του μεγάλου ματς που ακολουθεί με την Τσεχία το πρωί της Δευτέρας (9/9, 11:30).

Ένα ματς που θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό, αλλά όχι και οριστικά, το μέλλον μας στη διοργάνωση. Όπως θα έχετε διαβάσει από χθες στο gazzetta.gr, η Ελλάδα χρειάζεται νίκη με 12 ή περισσότερους πόντους διαφορά κόντρα στην παρέα του Σατοράνσκι προκειμένου να διατηρήσει «ζωντανές» τις ελπίδες πρόκρισης. Η... δουλειά θα γίνει ολοκληρωτικά εάν και εφόσον και οι ΗΠΑ κάνουν το... λογικό λίγες ώρες αργότερα και επιβληθούν και της Βραζιλίας. Ας νικήσουμε εμείς με +12 πόντους πρώτα και στη συνέχεια, θα ασχοληθούμε και με το άλλο ματς.

Σίγουρα ο Θανάσης Σκουρτόπουλος και το προπονητικό επιτελείο της Εθνικής γνωρίζουν πολύ καλύτερα τι πρέπει να πουν στους παίκτες (σ.σ. άλλωστε έχουμε πει πάμπολλες φορές, ότι όσα γνωρίζει ένας προπονητής μέσα σε μια ομάδα, δεν τα γνωρίζει ούτε στο 1/100 ο οποιοσδήποτε δημοσιογράφος ή φίλαθλος) και πώς πρέπει να προετοιμάσουν την ομάδα, ψυχολογικά και αγωνιστικά. Παρόλα αυτά, η συμβουλή του «δράκου» σε εκείνον τον ημιτελικό, έμελλε να αποδειχθεί ευεργετική για τη συνέχεια. Ενδεχομένως αυτό θα πρέπει να κάνουν και οι παίκτες μας στο παιχνίδι με τους Τσέχους.

Να κοιτάξουν να κάνουν -επιτέλους!- ένα καλό παιχνίδι, να έχουν διάρκεια στο ματς, να μπουν έτοιμοι και διαβασμένοι στο παρκέ και στο τέλος της ημέρας το ταμπλό (κατά πάσα πιθανότητα) θα γράφει το πολυπόθητο +12. Αντίθετα, εάν και εφόσον υπάρχει από το 1ο λεπτό το άγχος της διαφοράς, με αποτέλεσμα οι επιθέσεις να είναι επιπόλαιες και βιαστικές και την ίδια ώρα να υπάρξει εκνευρισμός στην άμυνα (άλλωστε το ένα φέρνει το άλλο συνήθως, είτε από την καλή, είτε από την ανάποδη), πολύ φοβάμαι ότι η ελληνική αποστολή δεν θα χρειαστεί να περιμένει τα τεκταινόμενα στο παιχνίδι της Αμερικής με την Βραζιλία...

Μπορεί να ακούγεται «κλισέ» στις περισσότερες δηλώσεις των πρωταγωνιστών, αλλά το «κατοχή-κατοχή» είναι πάρα πολύ σημαντικό σε αυτό το παιχνίδι. Αυτή τη φορά οι διεθνείς μας δεν θα έχουν να αντιμετωπίσουν μια πλειάδα παικτών με ατομικό ταλέντο όπως είναι οι ΗΠΑ, αλλά θα κληθούν να αφοπλίσουν έναν παίκτη. Τον Τόμας Σατοράνσκι. Από τα χέρια του αρχίζουν και τελειώνουν τα πάντα για λογαριασμό των Τσέχων. Πραγματικός ηγέτης. Παίκτης... πολυεργαλείο. Τυχαία του πρόσφεραν οι Σικάγο Μπουλς 30 εκατομμύρια δολάρια για τρία χρόνια στη φετινή free agency του ΝΒΑ; Αν καταφέρουμε και τον βγάλουμε εκτός αγώνα και του περιορίσουμε τη δράση (είτε σε εκτέλεση, είτε περισσότερο σε δημιουργία), τότε θα έχουμε πολλές ελπίδες για το +12. Αν όχι, τα πράγματα θα γίνουν πολύ δύσκολα.

Το άσχημο νέο έχει να κάνει με τον Θανάση Αντετοκούνμπο, ο οποίος χτύπησε στα πλευρά και μένει να φανεί αν θα μπορέσει να αγωνιστεί σε αυτό το παιχνίδι. Η αλήθεια είναι ότι περιμένω να έχει ρόλο σε αυτό το ματς όσον αφορά την αναχαίτισή του! Το έχει κάνει και στο παρελθόν μαρκάροντας και βγάζοντας εκτός ρυθμού το βασικό όπλο της αντίπαλης ομάδας. Κάλλιστα θα μπορούσε να γίνει «σκιά» του Σατοράνσκι από το ξεκίνημα του αγώνα. Βέβαια υπάρχουν παίκτες για να τον αντιμετωπίσουν. Το θέμα είναι να υπάρχει αποτέλεσμα. Από εκεί και πέρα η Τσεχία, ναι μεν έχει καλή και στιβαρή ομάδα (θυμάστε που είχα ποντάρει σε νίκη της απέναντι στη Βραζιλία;) αλλά από την άλλη ούτε οι παίκτες της έχουν ιδιαίτερες εμπειρίες από μεγάλες διοργανώσεις, ούτε μπορούν να κουβαλήσουν μια ομάδα, ούτε να κάνουν την διαφορά.

Βέβαια το παρελθόν άλλα μας έχει δείξει με τους Τσέχους (σ.σ. τότε Τσεχοσλοβάκους) και γι' αυτό καλύτερα να... προσέχουμε. Μήπως έχει ξεχάσει κανείς τον απίθανο Γιαν Σβόμποντα, ο οποίος είχε μπει την τελευταία στιγμή στην τελική 12άδα των Τσεχοσλοβάκων για το Eurobasket της Ρώμης το 1991 και στο κρίσιμο ματς με την Εθνική μας είχε 32 πόντους; Αποτέλεσμα; Ήττα της Ελλάδας με 123-113 στην παράταση και... μισός αποκλεισμός από τη συνέχεια! Υπάρχει και άλλος! Ο Λούμπος Μπάρτον στο Eurobasket της Ντιζόν το 1999. Στο δεύτερο ματς των ομίλων η... σίγουρη νίκη, έγινε ήττα και ο Τσέχος είχε πετύχει 26 πόντους με 5/8 τρίποντα. Τι επακολούθησε; Το «ναυάγιο της Ντιζόν» με 0/3 νίκες και τελευταία θέση στην κατάταξη. Ε, να μην... τριτώσει το κακό και κάνουμε και άλλον Τσέχο «υπερήρωα» σε βάρος της Εθνικής μας!

Φυσικά σε αυτό το ματς δεν θα χρειαστεί μόνο ο Αντετοκούνμπο. Λίγο-πολύ όλες οι ομάδες τον αντιμετωπίζουν με τον ίδιο τρόπο. Κλείνουν τους χώρους, η άμυνα τραβιέται στη ρακέτα με αποτέλεσμα να περιοριστεί το πεδίο δράσης του. Τι χρειάζεται; Καλό και άμεσο διάβασμα στη «ζώνη» που θα μας παίξουν οι Τσέχοι (σ.σ. μην δούμε και 40 λεπτά ζώνη), καλή κυκλοφορία της μπάλας, σίγουρες πάσες και ταχύτητα εκτέλεσης. Και το κυριότερο; Καλό ή έστω ικανοποιητικό ποσοστό στα τρίποντα (+35%). Η Εθνική μας ακόμα δεν έχει παίξει ένα καλό ματς στο Παγκόσμιο. Ένα καλό, μπασκετικό, ματς. Δεν μπορεί; Προσπαθεί αλλά δεν της βγαίνει; Υπάρχει άγχος; Δεν υπάρχει βοήθεια από τον πάγκο; Σίγουρα οι παίκτες το θέλουν. Και το θέλουν πολύ!

Βέβαια απέναντι στις ΗΠΑ, δυστυχώς, υπήρχε ίσως περισσότερος φόβος και λιγότερη ελευθερία. Παρακολουθώντας το παιχνίδι και παραφράζοντας το μότο της κινηματογραφικής ταινία για την ΑΕΚ του 1968 «νίκησε γιατί δεν μπορούσε να χάσει», η Εθνική μας απέναντι στην Team USA «έχασε γιατί πολύ απλά δεν μπορούσε να νικήσει». Με 31,8% στα σουτ εντός παιδιάς (21/66), μόλις δύο καλάθια στο ανοικτό γήπεδο, 20 χαμένα τρίποντα (πολλά εκ των οποίων ελεύθερα) και 6 άστοχες βολές (4/10) δεν θα μπορούσαμε με τίποτα να νικήσουμε. Και φανταστείτε. Να λέμε ότι κρατήσαμε την Αμερική των 93 πόντων κατά μέσο όρο στην διοργάνωση στους 69 πόντους, αλλά ότι χάσαμε με 16 πόντους διαφορά. Καλή η άμυνα, αλλά παράλληλα και η μπάλα πρέπει να μπαίνει στο καλάθι. Βέβαια για να τα λέμε όλα, σε αυτό οφείλεται η εξαιρετικά διαβασμένη Αμερική και η... ευρωπαϊκή άμυνα (συνδυασμός τακτικής και φυσικά των αθλητικών προσόντων όλων των παικτών) του Γκρεγκ Πόποβιτς.

Άραγε η Εθνική έχει κρατήσει τα καλύτερα για τα πιο κρίσιμα; Μακάρι! Το βέβαιο είναι ότι χρωστάει ένα καλό και πειστικό ματς. Όχι σε εμάς. Σε κανέναν. Το χρωστάνε στους ίδιους τους, τους εαυτούς. Γιατί ξέρουν ότι ΚΑΙ θέλουν, αλλά ΚΑΙ μπορούν.

ΥΓ: Κρίμα, χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία για να νικήσουμε τους Αμερικανούς.

ΥΓ2: Ο Σλούκας τα είπε όλα με μια ατάκα: «Πληρώνουμε το λάθος που έγινε με την Βραζιλία». Ας ελπίσουμε να μην μας κυνηγάει για μια ζωή αυτή η ήττα...