Το χέρι και το αλφάδι

Το καλό νέο της ημέρας, «το μοναδικό» θα πει κάποιος, είναι ότι η Εθνική είναι ακόμη ζωντανή και μάλιστα με ουχί αμελητέες πιθανότητες πρόκρισης. Η συντριβή των Βραζιλιάνων άλλαξε τα δεδομένα του Ομίλου και έφερε την ελληνική ομάδα σε απόσταση 12 πόντων από τα προημιτελικά.

Ποιος θα έλεγε «όχι», εάν στην αρχή της διοργάνωσης μας έλεγαν ότι η πρόκριση στους «8» θα έχει κριθεί από ένα +12 απέναντι στους Τσέχους; Όχι μόνο θα το δεχόμασταν ευχαρίστως, αλλά θα κόβαμε μαζί και το χέρι που θα πρόσφερε το δώρο.

Ας το πω κυνικά, για να συνεννοηθούμε. Όποιος δεν μπορεί να νικήσει την Τσεχία με 12 πόντους, δεν έχει θέση στις 8 καλύτερες ομάδες του κόσμου.

Ιδού, λοιπόν, η Σεντζέν, ιδού και το πήδημα. Ο αγώνας της Δευτέρας είναι ο σημαντικότερος των τελευταίων ετών, ενώ ο σημερινός μπορεί να πόνεσε, αλλά -εκτός απροόπτου- δεν είχε την παραμικρή βαθμολογική σημασία.

Η Εθνική τον παράτησε λίγο νωρίτερα από ό,τι θα περίμενε κανείς (6,5 λεπτά πριν το φινάλε, με το σκορ στο -13), αλλά ο ρεαλισμός δεν βλάπτει. Ήταν προτιμότερο να εξοικονομηθούν μερικές ικμάδες δυνάμεων, παρά να σπαταληθούν στο κυνήγι ανεμομύλων.

Το ματς με τους Αμερικανούς ήταν χαμένο. Μόνο με θαύμα μπορούσε να το τουμπάρει αυτή η Ελλάδα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Η φράση «αυτή η Ελλάδα» είναι το κλειδί της παραπάνω πρότασης.

Δεν είναι ντροπή να χάνει κάποιος από ανώτερο αντίπαλο. Η ομάδα των ΗΠΑ είναι ανώτερη και όποιος δεν το βλέπει εθελοτυφλεί.

Μπορούσε, βεβαίως, να το κερδίσει το ματς η Εθνική μας. Όχι η σημερινή, αλλά η πραγματική Εθνική Ελλάδας, που δεν φοβάται κανέναν, πόσο μάλλον τον ίσκιο τον δικό της και των αντιπάλων.

Οι τρεις ελληνικές επιθέσεις που έγιναν στα μισά του β’ ημιχρόνου, με το σκορ στο 50-35, θα μπορούσαν να γίνουν χρονοκάψουλα ώστε να απεικονίσουν, μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, την εικόνα του αγώνα.

Στην πρώτη, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο υποδέχθηκε τη μπάλα χαμηλά και δοκίμασε να πλησιάσει με πλάτη στο καλάθι. Όταν είδε να τον πλησιάζει τρίτος φρουρός, την πάσαρε έξω, όπου περίμεναν τέσσερις ανενόχλητοι συμπαίκτες. Αλλά κανένας δεν ήθελε να σουτάρει. Ο Καλάθης έδωσε στον Παπανικολάου. Ο Παπανικολάου στον Μπουρούση. Ο Μπουρούσης στον Παπαπέτρου. Ωραίο passing game, αλλά τελείως ανούσιο και δηλωτικό ατολμίας. Η κόρνα ακούστηκε. Η μπάλα μάς έμεινε στα χέρια.

Αμέσως μετά, ο Κώστας Παπανικολάου δέχθηκε τη μπάλα στη γωνία, χωρίς αντίπαλο σε ακτίνα 3 μέτρων. Κοίταξε το καλάθι, δίστασε. Το ξανακοίταξε, ξαναδίστασε. Διόρθωσε τη στάση του σώματός του, το αποφάσισε, σούταρε. Αέρος-αέρος. Ο Ιωάννης Παπαπέτρου μάζεψε το επιθετικό ριμπάουντ, αλλά πέταξε τη μπάλα άτσαλα στο ταμπλό. Νέα παράβαση 24 δευτερολέπτων.

Οι Αμερικανοί ξεκίνησαν την επίθεση, αλλά η πάσα του Ντόνοβαν Μίτσελ ήταν τεμπέλικη. Ο Γιάννης έκλεψε τη μπάλα και έφυγε σαν ελάφι στον αιφνιδιασμό, με τον αφρούρητο Νικ Καλάθη στα δεξιά του. «Δεν τη δίνω σε κανέναν», είπε μέσα του. Και σωστά. Ο ΜVP του ΝΒΑ έφτασε ως το καλάθι και κάρφωσε μπροστά σε κάποιον δυστυχή. Ήταν ο μοναδικός Έλληνας που είχε υψηλό ποσοστό ευστοχίας: 7/11 σουτ αυτός, 14/55 οι υπόλοιποι.

Και πού να την έδινε τη μπάλα; Μολονότι μοίρασε ένα τσουβάλι καλές πάσες (ίσως περισσότερες από όσες έπρεπε(, τελείωσε τον αγώνα με 0 ασίστ!

Οι Αμερικανοί χαμογέλασαν ανακουφισμένοι όταν είδαν τον Γιάννη να αποσύρεται στον πάγκο, ωστόσο δεν υπήρξε παίκτης της Εθνικής με συντελεστή χειρότερο από το δικό του -17, σε 26:43 συμμετοχής.

Ο Γιάννης ήταν ο καλύτερος, ο μοναδικός πραγματικά καλός, αλλά η καπριτσιόζα στατιστική τον βγάζει χειρότερο όλων! Στο τέλος, χρειάστηκε η παρέμβαση του σοφού Γκρεγκ Πόποβιτς, για να κατευνάσει τον εκνευρισμό του ενάντια στον Τζέιλεν Μπράουν.

Ο Πρίντεζης εκτέλεσε 10 σουτ και 4 βολές για να βάλει 6 πόντους. Ο Παπανικολάου έμεινε στο 0, με 4 φάουλ. Οι ξεκούραστοι σέντερ Μπουρούσης-Παπαγιάννης είχαν μαζί 1/8 προσπάθειες.

Ο Καλάθης έβαλε τα μοναδικά (δύο) καλάθια του όταν όλα είχαν κριθεί. Ο Σλούκας σούταρε 5/12, αλλά έμεινε άσφαιρος όταν η ομάδα χρειαζόταν απεγνωσμένα σκορ. Ο Παπαπέτρου τελείωσε το ματς με 3/11.

Όλοι μαζί έγραψαν 4/10 βολές και 32% εντός παιδιάς, με 7/27 τρίποντα. Η λιθοβολία μετριάστηκε μόνο στο φινάλε, όταν το 61-42 είχε γράψει τίτλους τέλος.

Μετά το πρώτο δεκάλεπτο, οπότε το νερό έδειχνε να κυλάει ομαλά στο αυλάκι, η Εθνική χρειάστηκε δύο περιόδους για να πετύχει 20 πόντους (8+12), με 8/32 σουτ και 1/5 βολές.

Η εικόνα ήταν αποκαρδιωτική και οι Αμερικανοί διέσχισαν με στενά πόδια μία στενωπό που θα μπορούσε να προκαλέσει αναπνευστική αρρυθμία. Καλά καλά δεν πίστευαν στην τύχη τους, που βρήκαν απέναντί τους μία τόσο κακή Ελλάδα.

Στιγμές στιγμές, οι διεθνείς μας έμοιαζαν να φοβούνται αόρατους εχθρούς και να φυλάγονται από μπλοκέρ που δεν υπήρχαν. Εκτός του Μάιλς Τέρνερ, ουδείς Αμερικανός ήταν σε θέση να τρομάξει έναν παίκτη ύψος 2μ05 ή 2μ10 σε απόσταση επαφής με το καλάθι.

Τι θα κάνουν οι δικοί μας αν βρουν απέναντί τους τον Γκομπέρ; Ναι, ναι, ξέρω. Εχετε δίκιο. Ας φτάσουμε να παίξουμε με τον Γκομπέρ (προημιτελικό δηλαδή) και το ξαναβλέπουμε.

Έγραψα πιο πάνω, ότι η Εθνική ήταν απρόσμενα κακή. Επιτρέψτε μου να ανασκευάσω. Η Εθνική δεν ήταν απελπιστικά κακή, αλλά απελπιστικά άστοχη.

Κάποιοι βιαστικοί θα έσπασαν τις τηλεοράσεις και θα ξανάστησαν τα ικριώματα μετρώντας τα 3/18 σουτ της δεύτερης περιόδου, αλλά το έμπειρο μάτι είδε και ενθαρρυντικά σημάδια. Μη φεύγετε, δεν σας κάνω πλάκα.

Η ελληνική ομάδα εμφανίστηκε στο γήπεδο της Σεντζέν εξοπλισμένη με καλά μελετημένο σχέδιο, το οποίο πέτυχε και τους δύο αρχικούς στόχους της.

Παγίδευσε και κράτησε στα ρηχά (69 π.) μία ομάδα με ξεχωριστό επιθετικό ταλέντο και πολλούς καλούς γκαρντ ή φόργουορντ, ενώ έβγαλε πολλά ελεύθερα σουτ στην επίθεση.

Μολονότι είχαν στον πάγκο έναν ημίθεο της προπονητικής, για να μη πω δύο ή τρεις, οι Αμερικανοί ουδέποτε μπόρεσαν να απεγκλωβιστούν από την ελληνική άμυνα. Υπήρξε πλάνο, υπήρξε συγκέντρωση, υπήρξε προσπάθεια και θέληση.

Αυτό που έλειψε ήταν η εκτέλεση, το execution που λένε στο Αμέρικα. «Μπορώ να σε βοηθήσω να σουτάρεις αφρούρητος, αλλά δεν μπορώ να σου βάλω αλφάδι στο χέρι», έλεγε κάποτε ο Ιωαννίδης στον Σούμποτιτς.

Προπονητικά, η εικόνα του αγώνα δεν προδιαθέτει για νίκη των ΗΠΑ με 16 πόντους. Το γράφω ερασιτεχνικά για να γίνω πιο κατανοητός: σε μία άλλη μέρα, το ίδιο ματς θα ήταν ντέρμπι. Με στοιχειωδώς θετικά ποσοστά ευστοχίας για την Ελλάδα.

Αν δεν το προσέξατε, οι Αμερικανοί κόλλησαν και οι ίδιοι στο 36%, με ακόμα χαμηλότερο ποσοστό από το ελληνικό στα τρίποντα και χωρίς τρεχάλα στον ανοιχτό γήπεδο.

Πήραν όμως 10 πόντους παραπάνω από τη γραμμή και, το σημαντικότερο από τη σκοπιά τους, περιόρισαν τον ελληνικό αιφνιδιασμό στους 5 πόντους.

Η Εθνική έφτασε σε διψήφιο αριθμό λαθών μόλις στα τελευταία δευτερόλεπτα, αλλά το προβληματικό αμυντικό ριμπάουντ και τα ελάχιστα κλεψίματα την υποχρέωσαν να επιτεθεί σε καταστάσεις πέντε εναντίον πέντε.

Και με τον καλύτερο δημιουργό της σε άθλια βραδιά...

Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος είναι ένας από τους ελάχιστους Έλληνες που κέρδισαν κάποιους πόντους από αυτή τη δύσκολη βραδιά. Ιδίως αν θυμηθεί κανείς, ποιον είχε απέναντί του στη σκακιέρα.

Ωστόσο, η κίνηση που άλλαξε τη ροή του αγώνα και έκανε τους Αμερικανούς αφεντικό έχει τη δική του υπογραφή.

Όσο η Εθνική έπαιζε με καθαρό σέντερ οχύρωνε καλύτερα τη ρακέτα της και χρησιμοποιούσε καλύτερα τον ορεξάτο Γιάννη στην επίθεση.

Όταν ο τελευταίος πέρασε στη θέση «5» (μετά τα 2 φάουλ των Μπουρούση, Παπαγιάννη), αποκόπηκε από τους συμπαίκτες του και αναλώθηκε σε ανούσια κορ-α-κορ με τους Αμερικανούς ψηλούς, πολύ μακριά από τη δράση.

Η εικόνα του παιχνιδιού, πριν και μετά, έδινε την εντύπωση ότι ο Γιάννης έπρεπε να πάρει όσο περισσότερες προσπάθειες γινόταν, έστω και εκβιαστικά.

Όσο κλεισμένος και αν είναι, δεν γίνεται να έχει στην τελική στατιστική ίδια σουτ με τον Παπαπέτρου και λιγότερα από τον Σλούκα, ούτε 0 πόντους από βολές.

Απέναντι στην Τσεχία, η Εθνική πρέπει πάση θυσία να ξαναγίνει η ομάδα του Γιάννη Αντετοκούνμπο και όχι η ομάδα των 53 πόντων και του 32 τοις εκατό.

Η αποστολή της μοιάζει δύσκολη, αλλά το στοίχημα μπορεί κάλλιστα να κερδηθεί. Και η ευκαιρία είναι πολύ μεγάλη.