Πεκίνο, 11 χρόνια μετά! (pics)

Πεκίνο, 11 χρόνια μετά! (pics)

Πεκίνο, 11 χρόνια μετά! (pics)

Ο Αντώνης Καλκαβούρας έφτασε στην «χώρα των δράκων» και περιμένοντας την μάχη της Εθνικής ομάδας με τη Νέα Ζηλανδία, ανασύρει τις αναμνήσεις ζωής από την παρθενική του επίσκεψη στην κινεζική πρωτεύουσα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008.  

Η Ασία, ως ήπειρος, αποπνέει μία μυσταγωγία. Ίσως γιατί εκεί ανατέλλει για πρώτη φορά ο ήλιος στον πλανήτη μας και από αρχίζει να κινεί τους δείκτες του παγκόσμιο ρολόι, βάσει αρχίζει και τελειώνει η καθημερινότητα του 24ώρου! Και τις δύο φορές που την επισκέφτηκα στο παρελθόν για αθλητικές διοργανώσεις, η εμπειρία ήταν μοναδική και ο λόγος έχει να κάνει κυρίως με την απόλυτη διαφορετικότητα που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους που την κατοικούν. Οι άνθρωποι, άλλωστε, είναι αυτοί που καθορίζουν τις εκάστοτε κουλτούρες και διαμορφώνουν τον τρόπο ζωής τους.

Το πρώτο πράγμα που διαπιστώνει κανείς όταν φτάνει στο διεθνές αεροδρόμιο του Πεκίνου και βγαίνει από το αεροπλάνο, είναι η ασύλληπτη, η αδιανόητη λαοθάλασσα ανθρώπων που βηματίζουν γοργά και σιωπηλά. Ανθρώπων, που στα μάτια ενός Ευρωπαίου μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους, που ειδικότερα αν φτάσει ξημερώματα και είναι νυσταγμένος θα νομίσει προς στιγμήν ότι ένας είναι κλώνος του άλλου.

Καλώς ήλθαμε, λοιπόν, στην πρωτεύουσα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, μία πόλη που τυγχάνει να είναι η 2η μεγαλύτερη της υφηλίου σε πληθυσμό, φιλοξενώντας περίπου 24 εκατομμύρια κατοίκους.

Η πρώτη εντύπωση, καθώς παραλάβαμε τις αποσκευές μας και κατευθυνθήκαμε στις αναχωρήσεις για να κάνουμε check-in για Σενζέν, δεν παραπέμπει σε τόπο που έχει βάλει τα γιορτινά του, όπως 11 χρόνια νωρίτερα, όταν ο υπογράφων αφίχθη για πρώτη φορά στο ίδιο αεροδρόμιο για να εκπληρώσει ένα παιδικό όνειρο: την δημοσιογραφική κάλυψη του κορυφαίου αθλητικού γεγονότος στον κόσμο!

Εδώ που το 2008, ζήσαμε τα ολυμπιακά μετάλλια της Δεβετζή, του Νικολαϊδη και των Μούγιου-Πολύμερου, είδαμε ζωντανά το παγκόσμιο ρεκόρ του Γιουσέϊν Μπολτ (9.69!) στην «Φωλιά του Πουλιού», κλάψαμε με την αδικία εις βάρος του Σπύρου Γιαννιώτη, θαυμάσαμε με δέος το Σινικό Τείχος την Κόκκινη Πλατεία και την «Απαγορευμένη Πόλη».

Εδώ που βιώσαμε ένα κάρο αναποδιές, χάσαμε σχεδόν 6 κιλά από το ατελείωτο περπάτημα και μετά από 13 χρόνια στο επάγγελμα (τότε), χρειάστηκε να πέσει η αυλαία της διοργάνωσης, για να συνειδητοποιήσουμε ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες, είναι ίσως το πραγματικό «βάπτισμα του πυρός» στην αθλητική δημοσιογραφία!    

Τους θυμάμαι πολύ έντονα τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο! Ίσως γιατί είχαν τις αρτιότερες εγκαταστάσεις των τελευταίων δεκαετιών και μακράν το πιο όμορφο και πολύχρωμο Ολυμπιακό χωριό, που ήταν πραγματικά η χαρά του αθλητών! Σαν χθες, μου φαίνεται όταν έφτασα έξω από το κτίριο της ελληνικής αποστολής και φωτογράφισα τον Διαμαντίδη να αγναντεύει στο μπαλκόνι.

Ήμουν τυχερός τότε, γιατί στην είσοδο με «τσίμπησε» ο Μπουρούσης και με ανέβασε στον όροφο της Εθνικής ομάδας, χαρίζοντάς μου το σπάνιο προνόμιο να εισχωρήσω στα ενδότερα της «επίσημης αγαπημένης» και να βιώσω από κοντά πως οι Έλληνες διεθνείς «σκότωναν» τον ελεύθερό τους χρόνο! Είχαμε ομαδάρα τότε, στο «κύκνειο άσμα» του Θοδωρή Παπαλουκά με τη «γαλανόλευκη» και στον προημιτελικό με την Αργεντινή, χάσαμε για ένα σουτ (του Σπανούλη) την είσοδο στην τετράδα, κατακτώντας τελικά την 5η θέση!

Ο αρχηγός «Μπούρου», μαζί με τον υπαρχηγό Παναγιώτη Βασιλόπουλο και τον Γιώργο Πρίντεζη, είναι οι μοναδικοί συνδετικοί κρίκοι εκείνης της ομάδας με την σημερινή, που συμμετέχει στο 18ο Παγκόσμιο Κύπελλο. Η ανώμαλη προσγείωση από την Βραζιλία των πέντε 35άρηδων (και βάλε) έσπειρε «αγκάθια» στον δρόμο της Εθνικής στο τουρνουά, ωστόσο, η διαδρομή στην «λεωφόρο της διάκρισης» εξακολουθεί να είναι προσβάσιμη.

Σε τελική ανάλυση, καλύτερα να την πάθεις νωρίς, να ταρακουνηθείς και να ανασυγκροτηθείς, παρά να πας αήττητος μέχρι το ματς της Δευτέρας (09/09) και να χάσεις για πρώτη φορά και… τελευταία! Το παρήγορο ότι όλοι οι αντίπαλοι είναι στα μέτρα μας. Μία νίκη με καλή εμφάνιση κόντρα στη Νέα Ζηλανδία, πέραν της απαραίτητης πρόκρισης στους “16”, θα αποτελέσει μία τονωτική ένεση ενόψει των δύο τελικών που θα δώσουμε στην 2η φάση.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, με τον Βασίλη Τσίγκα ετοιμαζόμαστε για επιβίβαση με προορισμό τη Σενζέν, που είναι μακράν η πιο αναπτυσσόμενη πόλη της Κίνας και η οικονομία της έχει ξεπεράσει ήδη εκείνη του γειτονικού Χονγκ-Κονγκ. Εκεί θα παρακολουθήσουμε από την τηλεόραση την μάχη με τους “Tall Blacks” και αύριο με το καλό θα υποδεχθούμε την αποστολή του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος στο αεροδρόμιο.

Σύμφωνα με τα όσα έχουμε αλιεύσει από το διαδίκτυο η πόλη που θα μας φιλοξενήσει διαθέτει τους περισσότερους ουρανοξύστες στον κόσμο και το δεύτερο υψηλότερο κτίριο της χώρας! Μακάρι να φέρει γούρι και στην Εθνική και να την ανεβάσει ψηλότερα, στέλνοντάς την στις 8 καλύτερες ομάδες του κόσμου! Τα λέμε όταν προσγειωθούμε πάλι…

Υγ.1: Προς μεγάλη τύχη μας, φτάσαμε στο Πεκίνο στις 5 τα ξημερώματα κι έτσι αποφύγαμε τις ώρες αιχμής και τις ατελείωτες ουρές στον έλεγχο των διαβατηρίων και των χειραποσκευών. Μόνο ο δυστυχής αλλά τίμιος Βασίλης Τσίγκας την πλήρωσε, που αναγκάστηκε να αδειάσει ένα γεμάτο με τεχνολογικό εξοπλισμό back pack και ίδρωσε μέχρι να ξαναβάλει την πραμάτεια του στην θέση της.

Yγ.2: Ο γλυκύτατος πιτσιρικάς που βλέπετε καθόταν στην μπροστινή σειρά μας στην διάρκεια της πτήσης Αθήνα-Πεκίνο (8 ώρες και 50 λεπτά) και το αρχικά τσιριχτό του κλάμα, τρόμαξε όλη την καμπίνα για το τι θα επακολουθούσε! Τελικά όμως αποδείχτηκε μεγάλος λεβέντης, γι’ αυτό και τόσο το πλήρωμα όσο και οι επιβάτες τον τρέλαναν στις αγκαλιές και τα κεράσματα!

Best of internet