Enough is enough! (gTV)

Enough is enough! (gTV)

Enough is enough! (gTV)

Ο Βασίλης Τσίγκας χαίρεται για την επιτυχία του Γιάννη Αντετοκούνμπο, όμως δεν ξεχνάει τα δεκάδες χιλιάδες παιδιά, που βρίσκονται εγκλωβισμένα στο τέρας της ελληνικής γραφειοκρατίας, γιατί είχαν την ατυχία να μην διαθέτουν το ταλέντο του Greek Freak!

Η ανάγνωση της ανακήρυξης του Γιάννη Αντετοκούνμπο σε MVP της κανονικής περιόδου στο ΝΒΑ έχει ξεκάθαρα αγωνιστικά κριτήρια. Τα λεπτά που ακολούθησαν την ανακοίνωση του επίτροπου Σίλβερ, όμως, ξεφεύγουν από τα στενά όρια των τεσσάρων γραμμών των παρκέ: τότε, ο Greak Freek δεν μίλησε μόνο ως ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας του κορυφαίου πρωταθλήματος στον κόσμο, αλλά ως ένας πρεσβευτής αξιών.

Η εργατικότητά του, η αγάπη του για την οικογένειά του, ο σεβασμός στους ανθρώπους που του έδωσαν την μία ευκαιρία που χρειαζόταν, είναι στοιχεία που δεν επιδέχονται πλέον αμφισβήτηση. Είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι του χαρακτήρα ενός παγκόσμιου σούπερ σταρ, που λάμπει ως φωτεινός αστέρας στις τέσσερις άκρες του χάρτη και διαφημίζει την Ελλάδα όσο κανένας άλλος αυτή τη στιγμή στον κόσμο.

Η ιστορία του Γιάννη είναι γνωστή, χιλιοειπωμένη και όταν γίνει και ταινία, τότε θα την μάθουν ακόμα κι αυτοί που δεν ασχολούνται με τα αθλητικά δρώμενα. Το θέμα, όμως, είναι πώς θα μας γράψει όλους εμάς, ως χώρα, η ιστορία. Γιατί όσο λαμπρή κι αν είναι η ιστορία του Αντετοκούνμπο, είναι μόνο μία από τις εκατοντάδες χιλιάδες που εκτυλίσσονται καθημερινά γύρω μας.

Επειδή ίσως το ξεχνάμε, ο Γιάννης μέχρι τα 18 του δεν είχε -επίσημα, γραφειοκρατικά- πατρίδα! Κι αυτό γιατί υπάρχει ακόμα και σήμερα νόμος στην Ελλάδα, που δεν αποδίδει αυτόματα την ελληνική υπηκοότητα σε ένα παιδί (ακόμα κι αν έχει γεννηθεί κι έχει πάει σχολείο εδώ), αν και οι δύο γονείς του δεν έχουν ελληνικό διαβατήριο.

Ο Γιάννης ξεπέρασε αυτό το νομικό εμπόδιο, επειδή είχε ταλέντο στο μπάσκετ. Εκεί έξω, όμως, υπάρχουν αμέτρητα παιδιά, που έχουν γεννηθεί εδώ, μεγάλωσαν μιλώντας ελληνικά, πήγαν σε ελληνικό σχολείο και δεν είναι Έλληνες. Και είναι αναγκασμένα να πρέπει να περιηγηθούν ανάμεσα στα σκοτεινά μονοπάτια της ελληνικής γραφειοκρατίας για χρόνια ολόκληρα (κυριολεκτικά) με κίνδυνο να μην τα καταφέρουν κιόλας.

Μια βόλτα στις αντίστοιχες υπηρεσίες, όπου χειρίζονται αυτές οι υποθέσεις, θα σας πείσει. Εγώ την έχω κάνει αυτή τη βόλτα για προσωπικούς λόγους. Μια βόλτα, στην οποία ανακαλύπτεις πως φάκελοι με υπερπολύτιμα έγγραφα χάνονται (γιατί φυσικά δεν περνιούνται ηλεκτρονικά τα στοιχεία στην Ελλάδα του 2019) και άνθρωποι εγκλωβίζονται στο τέρας της γραφειοκρατίας για 4-5 χρόνια, ψάχνοντας να βρουν το δίκιο τους.

Άνθρωποι που -επαναλαμβάνω- έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα, έχουν πάει σε ελληνικά σχολεία, μιλούν την ελληνική γλώσσα, όμως έχουν την ατυχία οι γονείς τους να μην διαθέτουν ελληνικό διαβατήριο. Άνθρωποι, που βλέπουν αρχηγούς κομμάτων να συγχαίρουν τον Αντετοκούνμπο για τις επιτυχίες του, ενώ ταυτόχρονα έχουν καταψηφίσει στην Βουλή τροπολογίες, που θα έλυναν αυτό το πρόβλημα.

Οπότε ναι, πρέπει να είμαστε χαρούμενοι, που ένας Έλληνας είναι κι επίσημα ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας του κόσμου φέτος. Υπερήφανοι, όμως, όχι. Όχι, γιατί στη Βουλή μας υπάρχει ένα κόμμα εγκληματιών, που κυνηγούν ανθρώπους σαν τον Γιάννη και την οικογένειά του. Όχι, γιατί η βοήθεια που έλαβαν οι Αντετοκούνμπο ήταν από απλούς ανθρώπους και όχι την συντεταγμένη Πολιτεία, που ασχολήθηκε, μόνο και μόνο επειδή έτυχε το ένα παιδί να έχει ταλέντο στο μπάσκετ.

Υπερήφανοι ως χώρα θα πρέπει να νιώθουμε, μόνο όταν λυθεί μια και καλή αυτό το πρόβλημα. Όταν τα παιδιά που θα γεννιούνται στην Ελλάδα, θα είναι αυτόματα Έλληνες. Όταν αυτά τα παιδιά θα δικαιούνται ίσες ευκαιρίες, όχι επειδή έτυχε να ντριμπλάρουν καλά μια μπάλα, αλλά επειδή αυτό είναι το αναφαίρετο δικαίωμά τους! Όταν το σύνολο της κοινωνίας μας μάθει να αγκαλιάζει και να υποδέχεται μετανάστες και πρόσφυγες. Τότε, θα μπορούμε να είμαστε εθνικά υπερήφανοι για τις επιτυχίες τους!

Τώρα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πούμε ένα «Enough is enough» σε όλο αυτό το ναρκοπέδιο ηλιθιότητας που βρίσκεται γύρω μας, να απολαύσουμε τον Γιάννη και την οικογένειά του, να πούμε ένα ευχαριστώ κι ένα συγγνώμη για όσα έπρεπε να ζήσει, μέχρι να ανακαλύψουμε ότι ξέρει να παίζει μπάσκετ και να ευχαριστηθούμε τη συνέχεια. Έρχεται και ο Σεπτέμβριος…

Best of internet