Οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουν

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι, με βάση την απόδοση των δυο ομάδων στο συγκεκριμένο παιχνίδι, η ΑΕΚ νίκησε τον Παναθηναϊκό δίκαια και προκρίθηκε πανάξια στον τελικό του κυπέλλου για πρώτη φορά μετά το 2001. Όπως επίσης είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για την μεγαλύτερη νίκη της στην περίοδο Μάκη Αγγελόπουλου, γιατί ήταν σε παιχνίδι “do or die”. Είναι η πρώτη φορά που πραγματικά κάνει πράξη αυτό που ονειρεύεται και μπαίνει σφήνα στο δίπολο Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού, έστω κι αν μιλάμε για μια διοργάνωση που δεν έχει την βαρύτητα του πρωταθλήματος, που χρειάζεται μεγαλύτερη διάρκεια.

Υπό αυτή την έννοια, οι ξέφρενοι πανηγυρισμοί που ακολούθησαν στο παρκέ του (κοινόχρηστου) ΟΑΚΑ, είχαν πολύ μεγαλύτερη βάση από την περσινή μία και μοναδική νίκη επί των “πρασίνων” στα ημιτελικά των play off της Α1. Δεν είναι λίγο να αφήνεις έξω τον πολυνίκη του θεσμού για πρώτη φορά μετά από 13 σερί παρουσίες σε τελικούς και 6 σερί κατακτήσεις, εκ των οποίων οι δυο τελευταίες θεμελιώθηκαν με νίκες μέσα στο ΣΕΦ επί του Ολυμπιακού.

Η ΑΕΚ επικράτησε για δυο βασικούς λόγους. Ο ένας είναι ότι, για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια, στελέχωσε το ρόστερ της με παίκτες που διαθέτουν αθλητικότητα, το βασικό χαρακτηριστικό του σύγχρονου μπάσκετ. Ειδικά οι μαύροι παίκτες της, μπόρεσαν να κοντραριστούν και να νικήσουν μάχες επί των αντιπάλων τους και οριζόντια και κάθετα. Και στην έκρηξη και στο άλμα. Ειδικά μάλιστα σε ένα ματς που τα ποσοστά ευστοχίας ήταν τραγικά και οι δυο ομάδες ανταγωνίζονταν σε βιασύνη, είχε πολύ μεγάλη σημασία η διεκδίκηση των κατοχών. Με το περίσσευμα ενέργειας που κατέθεσε ο “δικέφαλος” στο παρκέ, υπερκάλυψε ακόμη και το έλλειμμα εμπειρίας σε σχέση με εκείνο των αντιπάλων του. Τό πόσο αγχωμένη έδειξε η ΑΕΚ όσο άρχισε να διαγράφεται η νίκη, φάνηκε από τις επαναφορές των τελευταίων λεπτών, που έμοιαζαν με δώρα. Λίγοι ήθελε να τα αξιοποιήσει ο Κέι Σι Ρίβερς. Τόσο όσο το πόδι του που πάτησε την γραμμή στην πιο κρίσιμη φάση των τελευταίων δευτερολέπτων.

Ο Σωτήρης Μανωλόπουλος, μπορεί να πόναγε στην πρόσφατα χειρουργημένη μέση του, αλλά το μυαλό του δούλεψε ξυράφι, αξιοποιώντας όλο το υλικό με διαχείριση ανάλογα με την περίσταση. Δεν υπήρξε παίκτης που να έριξε στη μάχη και να μην του έδωσε κάτι. Γιατί στη δεδομένη αλτικότητα και τα φυσικά προσόντα των μαύρων παικτών, ήταν απαραίτητο συμπλήρωμα η εξυπνάδα του Ξανθόπουλου να πάρει δυο καθοριστικά, επιθετικά φάουλ, η εκτελεστική δεινότητα του Σάκοτα, η βελτίωση του Λαρεντζάκη, το μάκρος του Μαυροειδή.

Κι από την άλλη, ήταν ο Παναθηναϊκός. Κανείς δεν ξέρει τί ήταν πιο επώδυνο: ο αποκλεισμός, ή τα “μεθεόρτια” με το ποστάρισμα της αφίσας του τσίρκου Μedrano από το αφεντικό και η φανερή αμηχανία του Τσάβι Πασκουάλ, μόλις του το μετέφεραν και τον ρώτησαν σχετικά στην συνέντευξη Τύπου. Οι αναμνήσεις (της Πόλης) ξαναγυρίζουν; Και μη ξεχνάμε ότι ην Παρασκευή ακολουθεί το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ, για την 6η αγωνιστική της Euroleague.

Το σίγουρο είναι ότι η αίσθηση που έβγαλε με την εικόνα του στο γήπεδο ήταν ότι η μισή ζημιά είχε γίνει την περασμένη Πέμπτη στην Βιοτόρια. Ο τρόπος που χάθηκε το παιχνίδι από την Μπασκόνια, έμοιαζε να έχει προκαλέσει μια πνευματική και ψυχολογική καθίζηση. Σε όλους. Γιατί εκτός από την αφλογιστία βασικών παικτών και από την παροιμιώδη πλέον αστοχία από τη γραμμή των ελεύθερων βολών που εξελίσσεται σε μάστιγα, ούτε ο κόουτς έδειξε να είναι σε καλή μέρα. Πέρα από κάποιες καλοκαιρινές επιλογές του που δεν τον έχουν δικαιώσει, δεν μπορεί να αντιληφθεί κανείς, πώς (;), σε ένα ματς με τόσο χαμηλό σκορ, που παίζεται στην ενέργεια και τη δύναμη κι όχι στην τεχνική, την τακτική ή την ποιότητα, ο Θανάσης Αντετοκούνμπο, ο πιο σκληρός (μετά τον Σίνγκλετον) παίκτης του, χρησιμοποιήθηκε μόλις για 13 δευτερόλεπτα. Σε χρόνο συμμετοχής τον πέρασε και ο Μωραϊτης (19 δευτερόλεπτα).