Η ήττα είναι αποδεκτή και αναμενόμενη, η παραίτηση όχι

Ο Ολυμπιακός των φτωχών

O Nίκος Παπαδογιάννης αναρωτιέται αν είναι επαρκής δικαιολογία για τον Ολυμπιακό η απουσία του Σπανούλη.

Ο Ολυμπιακός των φτωχών

Ακόμα πότε ήταν, που ο Ολυμπιακός κατατρόπωσε τη Ρεάλ στη Μαδρίτη με τον Σπανούλη κολλημένο στο μηδέν; Να σας πω εγώ, για να μη ψάχνετε και για να μη νομίζετε ότι συνέβη στην αρχαιότητα.

Φεβρουάριο του 2018 συνέβη αυτό, ένα βράδυ που ήμουν στο Λονδίνο για Τόττεναμ-Άρσεναλ και σχολίαζα το μπάσκετ από το λόμπι μίας πανσιόν στο Μπέισγουοτερ.

Ο Ολυμπιακός δέχθηκε 27 πόντους από τον Λούκα Ντόντσιτς και μολαταύτα κέρδισε, 80-79.  Μοιάζει σαν να πέρασε δεκαετία, αλλά ήταν μόλις προχθές.

Στους μήνες που ακολούθησαν, τα αφεντικά του Ολυμπιακού σήμαναν σάλπισμα αναδόμησης χωρίς να υπάρχει πραγματικός λόγος για κοσμογονία.

Ο προπονητής άλλαξε, η αγωνιστική φιλοσοφία ξεχαρβαλώθηκε, η συνταγή της επιτυχίας έγινε χαρτοπόλεμος, η σελίδα γύρισε, το πρόσω έγινε πίσω ολοταχώς.

Όταν συμπληρωθεί διετία από εκείνο το μεγάλο διπλό, ο Ολυμπιακός θα είναι η ομάδα του 30 τοις εκατό, συμβιβασμένη με τις αξιοπρεπείς ήττες και διαζευγμένη με τις μεγάλες νίκες.

Τι σχέση έχει με τον Ολυμπιακό του παλιού, καλού καιρού το φάντασμα που είδαμε απόψε στη Μαδρίτη;

Ναι, ξέρω, η Μόσχα. Και το ΟΑΚΑ. Η λυπητερή όμως γράφει 5-8 και οι «κόκκινοι» μετρούν απεγνωσμένα τα λιγοστά κουκιά μπας και τα κάνουν να αυγατίσουν.

Απέναντι στη Ρεάλ, που δεν ήταν δα πλήρης ούτε ακαταμάχητη, έφτανε μία απουσία για να προκαλέσει απώλεια στήριξης και να μετατρέψει τον Ολυμπιακό σε κομπάρσο. Χωρίς τον Βασίλη Σπανούλη, δεν υπάρχει δημιουργία ούτε προσωπικότητα. 

Θα μπορούσε, όμως, να παρουσιάσει ο Ολυμπιακός ένα αμυντικό σχέδιο καμικάζι για να ελέγξει τον ρυθμό και να κρατήσει τη Ρεάλ σε νερά ρηχά και πάντως όχι άπατα.

Θα μπορούσε να ταϊσει τους ψηλούς του ώστε να αναζητήσει στα «χαμηλά» πλουτοπαραγωγικές πηγές.

Θα μπορούσε να παίξει κάποιου είδους αντάρτικο και να βγάλει στο προσκήνιο τους ουκ ολίγους φορμαρισμένους των προηγούμενων αγώνων (π.χ. τον αόρατο απόψε Πολ).

Θα μπορούσε, διάολε, να παίξει λίγο μπάσκετ, αντί να υιοθετήσει εξαρχής έναν ρόλο αμιγώς παθητικό.  

Το ΟΑΚΑ θα μπορούσε να φέρει πείσμα, όχι απογοήτευση και κατεβασμένα βλέμματα. Η ήττα από τη Ρεάλ ήταν εντός προγράμματος και αναμενόμενη, η παραίτηση όχι.

Το τελικό +16 κολακεύει όχι τον νικητή, αλλά τον ηττημένο. Η διαφορά έφτασε και τους 26 πόντους, πριν αποφασίσει η Ρεάλ να τραβήξει το πόδι από το γκάζι.

Πώς να βρει κάποιος ελαφρυντικά για την αποψινή εικόνα; Ο Ολυμπιακός του «Παλάθιο ντε Ντεπόρτες» ήταν μία ομάδα που μπήκε στο αεροπλάνο συμβιβασμένη με την ήττα και ουδέποτε φόρεσε τα καλά της, για να εμφανιστεί αξιοπρεπής στην αυλή της «βασίλισσας».

Δεν βρίσκω κάτι άλλο να γράψω για το αποψινό ματς της Μαδρίτης. Εάν το σχέδιο του Ολυμπιακού είναι να αναζητήσει μεγάλες νίκες για να καλύψει το χαμένο έδαφος, το πηλίκο του αποψινού κλάσματος ισοδυναμεί με ανώμαλη προσγείωση.

Το απάγκιο των φτωχών είναι η άμυνα, αλλά η άμυνα του αποψινού Ολυμπιακού έδωσε στην χωρίς Γιουλ Ρεάλ 15/33 τρίποντα και 9 επιθετικά ριμπάουντ.

Η τελική στατιστική δίνει στους «ερυθρόλευκους» 18 τελική πάσα, αλλά πρόκειται για μαγική εικόνα, αφού οι περισσότερες από αυτές μοιράστηκαν όταν το ματς είχε κριθεί.

Πέρασαν 12 λεπτά μέχρι να βρουν οι «κόκκινοι» το πρώτο τους εύστοχο σουτ εκτός ρακέτας και την πρώτη τους ασίστ.

Το μοναδικό ξέσπασμα του Μιλουτίνοβ έδωσε κάποιου είδους σφυγμό, αλλά αυτό συνέβη μετά το αρχικό 15λεπτο, όταν η διαφορά πλησίαζε πια τους 20 πόντους.

Να επισημάνω το ζεστό χέρι του Βεζένκοφ, για να βρω κάτι θετικό από την βραδιά του ναυαγίου; Ας το επισημάνω. Και τις 9 ασίστ του Ρότσεστι και τις 5 φάσεις που τελείωσε ο Ριντ.

Η ουσία είναι, ότι η Ρεάλ πήγε στο σπίτι της χωρίς τον παραμικρό μώλωπα στο κορμί της. Ο Ολυμπιακός είχε μείνει σύσσωμος στο «γαμώτο» του ΟΑΚΑ, με πρώτο τον μοιραίο της περασμένης Παρασκευής Μπάλντγουιν που μετά βίας συμπλήρωσε ένα δίλεπτο βαριεστημένης συμμετοχής στη Μαδρίτη.

Η σχεδόν χριστουγεννιάτικη «διαβολοβδομάδα» που ακολουθεί φέρνει τον Ολυμπιακό αντιμέτωπο με τη Χίμκι και με τον Ερυθρό Αστέρα.

Δύο νίκες ίσως δώσουν μία ανάσα οξυγόνου, αλλά οτιδήποτε λιγότερο θα χαμηλώσει επικίνδυνα τον ορίζοντα. Η έγκαιρη επιστροφή του αναντικατάστατου Σπανούλη θα είναι το στοίχημα των επόμενων πέντε ημερών.