Βλάντιμιρ Μίτσοφ: Ένας άνθρωπος χωρίς χαμόγελο

Όταν κατέκτησε το Eurocup με τη Γαλατάσαραϊ, η βασική απαίτηση της ρεπόρτερ ήταν να δει το χαμόγελό του. Γιατί ο Βλάντιμιρ Μίτσοφ σπανίως εκφράζει τα συναισθήματα του ακόμη και φέτος που διανύει την καλύτερη χρονιά της καριέρας του στην Euroleague.

Βλάντιμιρ Μίτσοφ: Ένας άνθρωπος χωρίς χαμόγελο

Η περίπτωση του 33χρονου φόργουορντ της Αρμάνι Μιλάνου, ενδεχομένως, να χρίζει ψυχανάλυσης καθώς είναι αδύνατο για οποιονδήποτε αθλητή που παίρνει την ευθύνη των κρίσιμων προσπαθειών να είναι πιο κρύος και από… παγοκολόνα. Το περιστατικό του εισαγωγικού σημειώματος έλαβε χώρα στις 27 Απριλίου 2016, όταν η Γαλατάσαραϊ επικράτησε της Στρασμπούρ στον δεύτερο τελικό του Eurocup. Ακόμη και τότε, ο Σέρβος στάθηκε μπροστά στην κάμερα με σκοπό να αναλύσει το παιχνίδι και η απαίτηση της… παροχής ενός χαμόγελου, μάλλον τον ξάφνιασε. Λίγες ημέρες αργότερα είχε πει ότι «δεν μου αρέσει να εκφράζω αυτό που νιώθω στη διάρκεια των αγώνων, προτιμώ να έχω την ίδια έκφραση στο πρόσωπό μου». Συνήθειες δεν άλλαξε και το παρατσούκλι που του κόλλησε ο Άντριου Γκάουντλοκ στην Αρμάνι είναι «iceman». Ο άνθρωπος/πάγος, δηλαδή…

Παραμένει ίδιος και απαράλλακτος ακόμη και φέτος. Πραγματοποιεί την πιο εντυπωσιακή χρονιά της καριέρας του στη διοργάνωση και η Euroleague Greece δράττει της ευκαιρίας να σημειώσει πράγματα για έναν παίκτη ο οποίος πέρασε ένα φεγγάρι και από το ελληνικό Πρωτάθλημα. Αυτό συνέβη την άνοιξη του 2009, είχε έρθει για λογαριασμό του Πανιωνίου, αλλά η παρουσία του στην Ελλάδα αποδείχθηκε σύντομη καθότι η πρόσκληση/πρόκληση της νυν Μπασκόνια ήταν εξαιρετικά σημαντική.

Για πολλά χρόνια, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από έναν ρολίστα πολυτελείας. Εξαίρεση αποτέλεσε η διετία (2010-12) στην Καντού όπου οι υποχρεώσεις του στην παραγωγή πόντων ήταν πολύ μεγαλύτερες συγκριτικά με αυτές που είχε είτε στην Μπασκόνια (2009-10), είτε στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας (2012-14). Ωστόσο, μέσα από την παρουσία του στη ρωσική ομάδα, εξασφάλισε και τη συμμετοχή του στην προετοιμασία της Σερβίας για το Μουντομπάσκετ του 2014. Και θα μπορούσε να ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας αν δεν καυγάδιζε με τον Σάσα Τζόρτζεβιτς.

«Δεν αξίζει να φοράει τη φανέλα»

Πρόκειται για ένα περιστατικό που έλαβε χώρα στις 25 Αυγούστου 2014, στον τελευταίο φιλικό αγώνα της Σερβίας απέναντι στη Νέα Ζηλανδία. Είτε είχε υποψιαστεί κάτι, είτε διαφωνούσε με τον τρόπο διαχείρισής του από τον ομοσπονδιακό τεχνικό, Σάσα Τζόρτζεβιτς, το βέβαιο είναι πάντως ότι έπειτα από 2-3 λεπτά συμμετοχής αντέδρασε στην απόφαση αντικατάστασής του. Τότε μάλιστα, σημειώθηκε έντονο επεισόδιο μπροστά σε εκατοντάδες μάτια και ο Τζόρτζεβιτς, αφού είπε πολλά περιφρονητικά σχόλια, τον έκοψε από την ομάδα. «Δεν ξέρω τι συμβαίνει μ’ αυτόν. Αλλά εδώ είναι η Εθνική Σερβίας, η φανέλα είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτόν. Σε κάθε ομάδα της Σερβίας πρέπει να υπάρχουν σχέσεις δικαίου και σεβασμού στη φανέλα. Ο άνθρωπος δεν ήθελε να αντικατασταθεί όταν του το ζήτησα. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο. Η μικρή καριέρα του στην Εθνική ομάδα έχει τελειώσει και δεν μ’ ενδιαφέρει ως παίκτης», είχε πει μεταξύ άλλων. Ο Μίτσοφ δεν θέλησε να ρίξει λάδι στη φωτιά, μίλησε απλά για υπερβολικές αντιδράσεις εκατέρωθεν, ευχήθηκε καλή επιτυχία κι εκεί έπεσαν οι τίτλοι τέλους γι’ αυτόν.

Η «τσατίλα» βγήκε στη Γαλατάσαραϊ

Η παρουσία στις εθνικές ομάδες δεν στοιχειοθετεί μόνο έναν τρόπο υπηρέτησης των χρωμάτων μιας χώρας, αλλά και τρόπος εξασφάλισης συμβολαίων. Κυρίως όταν πρόκειται για πολύ ισχυρά brand names, όπως είναι η Εθνική Σερβίας. Για τον Μίτσοφ αυτό το κεφάλαιο έκλεισε εκείνον τον Αύγουστο του 2014 και η διάκριση σε συλλογικό επίπεδο αποτέλεσε μονόδρομο. Στην ΤΣΣΚΑ δεν πήρε κάρτα παραμονής και προέκυψε το τριετές συμβόλαιο στη Γαλατάσαραϊ, το οποίο του πρόσφερε την ευκαιρία που περίμενε. Μέσω της τουρκικής ομάδας ανέβασε την τιμή της μετοχής του και κατέκτησε τον μοναδικό ευρωπαϊκό τίτλο στην καριέρα του. Έρικ ΜακΚόλουμ και Στεφάν Λάσμε πήραν τους τίτλους των MVP σε κανονική διάρκεια και τελικούς αντίστοιχα, αλλά οι δικοί του 17 πόντοι στον πρώτο αγώνα στο Στρασβούργο κράτησαν όρθια τη Γαλατάσαραϊ η οποία ηττήθηκε με 66-62. Στον δεύτερο αγώνα οι Τούρκοι επικράτησαν με 78-67 στον μοναδικό ευρωπαϊκό τίτλο στην ιστορία τους αλλά και στην τριετία του Σέρβου στην ομάδα.

Τα τατουάζ και η Κωνσταντινούπολη

Το Βελιγράδι είναι η γενέτειρά του, αλλά η Κωνσταντινούπολη είναι από τις πόλεις της καρδιάς του. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ο «άνθρωπος των τατουάζ» καθώς τα χέρια του, από τους ώμους μέχρι τα… νύχια, είναι ζωγραφισμένα. Κι όμως, πέραν από ημερομηνίες γεννήσεων και ονόματα της οικογένειάς του, οι περισσότερες ζωγραφιές αποτυπώνουν τα αξιοθέατα των πόλεων που έζησε. Εκεί μέσα βρίσκεται η Αθήνα, κυρίως όμως η Κωνσταντινούπολη με τη γέφυρα του Βοσπόρου και τον πύργο της Γαλατά. Δεν θα μπορούσε να λείπει το Βελιγράδι, ανήκει εξάλλου στη συνομοταξία των παικτών που φόρεσαν τη φανέλα τόσο του Ερυθρού Αστέρα (2002-03) όσο και της Παρτίζαν (2007). Για την πρώτη επιλογή του μετάνιωσε, όχι γιατί υποστηρίζει την Παρτίζαν αλλά γιατί δεν του βγήκε. Υπάρχει επίσης ζωγραφιά για την Ποντγκόριτσα (σ. σ. Μπουντούτσνοστ).

Η «ψυχή» που του άλλαξε τη ζωή και το ξενοδοχείο

Τα βιβλία, ακόμη και οι κινηματογραφικές ταινίες μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο σκέψης ενός ανθρώπου κι αυτό έπαθε ο Μίτσοφ όταν παρακολούθησε μια ταινία όπου ένας σκύλος είχε πρωταγωνιστικό ρόλο. Βρισκόταν σε επαρχία της Σερβίας, επηρεάστηκε σε τόσο έντονο βαθμό που… «όταν είδα ένα Λαμπραντόρ, δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Το όνομά του είναι Φλοκ από την ταινία που είχα παρακολουθήσει. Η δυσκολότερη στιγμή είναι όταν πρέπει να τον αποχωριστώ για επαγγελματικούς λόγους και στη δουλειά μου, έχω πολλά ταξίδια. Πάντα αναρωτιέμαι, πώς νιώθει όταν λείπω», είχε πει.

Και δεν σταμάτησε εκεί. Έκανε ένα βήμα παραπάνω όταν διαπίστωσε ότι ο Φλόκι (όπως τον φωνάζει) αγαπάει το νερό. «Αποφάσισα να κάνω ένα ξενοδοχείο για σκύλους στο Μπάριτς. Από τη στιγμή μάλιστα που ο Φλόκι λατρεύει το νερό, έκανα και μια πισίνα. Είναι πολύ ευχάριστος και όμορφος χώρος για τα σκυλιά και το έκανα για τον Φλόκι. Με χαρά διαπιστώνω επίσης και την ανταπόκριση του κόσμου». Αυτή είναι και η βασική επιχειρηματική επένδυσή του μέχρι τώρα, αλλά δεν την έκανε με στόχο το οικονομικό συμφέρον…

Στην Αρμάνι έγινε… μοντέλο

Αυτό ισχύει κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά. Στην πρώτη περίπτωση, είναι γνωστό ότι οι παίκτες της Αρμάνι Μιλάνο λανσάρουν προϊόντα του ιδιοκτήτη της ομάδας, με εκφραστικές φωτογραφήσεις και πόζες τις οποίες θα ζήλευαν έως και οι επαγγελματίες του χώρου. Δεν θα μπορούσε εξάλλου να μην προσαρμοστεί στις επιταγές μίας εκ των πρωτευουσών της παγκόσμιας μόδας. Το «μεταφορικά» παραπέμπει στα κατορθώματα της φετινής χρονιάς έπειτα από την περσινή απογοητευτική. Ο ίδιος κυμάνθηκε σε συνηθισμένα του επίπεδα – πάνω-κάτω στους 10 πόντους – αλλά η Αρμάνι εξελίχθηκε σε σάκο του μποξ. Η πορεία της ήταν απογοητευτική, αντιστρόφως ανάλογη της υψηλής επένδυσης του ιδιοκτήτη.

Στο καλοκαίρι των αλλαγών, ζητήθηκε η άποψη του κι αυτός έκρινε ότι η προσθήκη ποιότητας με την ταυτόχρονη διατήρηση του βασικού κορμού, θα συμβάλει στην αλλαγή ρότας. Κι αυτό έγινε καθώς… «αποκτήσαμε παίκτες με έντονες παραστάσεις στην Euroleague. Αυτό μας έλειπε την περσινή χρονιά. Σε συνδυασμό με την παρουσία παικτών από την περσινή χρονιά, βρήκαμε χημεία και τα πάμε αρκετά καλά», όπως είπε μετά την κατάκτηση του φετινού Supercoppa στην Ιταλία.

Σε αυτό βέβαια συμβάλλει ο ίδιος καθώς πραγματοποιεί την καλύτερη χρονιά του στη διοργάνωση. Οι 16.8 πόντοι ανά αγώνα τον τοποθετούν στην 4η θέση των κορυφαίων σκόρερ, το ποσοστό του από μακρινή απόσταση είναι στο 47.4%, είναι από τα υψηλότερα στην καριέρα του, γενικώς ανταποκρίνεται στα καθήκοντα του ηγέτη της Αρμάνι η οποία θεωρείται η ευχάριστη έκπληξη της φετινής σεζόν. Την αλματώδη άνοδο δείχνουν και τα στατιστικά του στη διοργάνωση.

Σεζόν Ομάδα Πον.(μ.ο) 2π.% 3π.%
2018-19 Αρμάνι Μιλάνο 16.8 50% 47.4%
2017-18 Αρμάνι Μιλάνο 10.9 51.1% 44.3%
2016-17 Γαλατάσαραϊ 11.2 41.1% 43.2%
2014-15 Γαλατάσαραϊ 9.9 44.1% 31.1%
2013-14 ΤΣΣΚΑ 7.7 44.4% 48%
2012-13 ΤΣΣΚΑ 7.6 45% 42%
2011-12 Καντού 10.4 41.3% 39.4%
2009-10 Κάχα Λαμποράλ 4.1 69.2% 50%