Εδώ σε θέλω μάστορα

Ο Γιάννης Ντεντόπουλος συμφωνεί πως είναι «κλειδί» για κάθε ομάδα η διαχείριση του απρόοπτου, το οποίο στην περίπτωση του Παναθηναϊκού «χτύπησε» στον ώμο του Καλάθη. Πόσο μεταβάλλονται τα δεδομένα στα δυο «κολλητά» ματς που έρχονται.  

Εδώ σε θέλω μάστορα

Μέχρι στιγμής, ειδικά σε σύγκριση με την αντίστοιχη περσινή σεζόν, όλα του πήγαιναν πρίμα σε ό,τι είχε να κάνει με τους τραυματισμούς. Καμιά σχέση με τις περσινές δοκιμασίες που τον βρήκαν με τον (αυτό)τραυματισμό του Τζέιμς και την ζημιά που έπαθε ο Γκιστ στη Μαδρίτη, λίγες ώρες πριν γίνει η τελετή παράδοσης παραλαβής στον Πασκουάλ.

Οι «σοφοί» του μπάσκετ, λένε ότι το μυστικό της επιτυχίας (ή της αποτυχίας) βρίσκεται στην διαχείριση του απροόπτου. Γιατί θα πρέπει να είσαι ή πολύ αφελής, ή πολύ κωλόφαρδος (μετά συγχωρήσεως), για να πιστεύεις και να περιμένεις ότι μια τόσο σκληρή και επίπονη σεζόν μπορεί να κυλήσει χωρίς την παραμικρή γρατζουνιά. Κοιτάξτε τι γίνεται τριγύρω…

Να λοιπόν που ήρθε η ώρα του Παναθηναϊκού να αντιμετωπίσει το δικό του. Την κάκωση στον ώμο που υπέστη ο Νικ Καλάθης στην σύγκρουση με την Μίτσοβ και ο οποίος, όπως εκτιμήθηκε μετά τις εξετάσεις, θα τον κρατήσει έξω τουλάχιστον από τα δυο παιχνίδια της ερχόμενης εβδομάδας. Με την Μακάμπι εντός και με τον Ερυθρό Αστέρα εκτός. Για το τρίτο στην Βαλένθια, που κλείνει τον πρώτο γύρο, βλέπουμε.

Δυστυχώς λοιπόν, αυτή ήταν από τις περιπτώσεις που τον τίτλο στο ματς, δεν το βάζει η νίκη επί της Αρμάνι, ακόμη κι αν χρειάστηκε καταλυτική βελτίωση στο δεύτερο ημίχρονο, τρομερά ποσοστά ευστοχίας από το τρίποντο (15/28) χάρη στη διαβολεμένη βραδιά του σεληνιασμένου Κέι Σι Ρίβερς (6/9 τελικά αλλά 5/5 μαζεμένα) και δευτερευόντως του Ματ Λοτζέσκι (3/4), που πήρε μια γερή δόση aυτοπεποίθησης. Γιατί, όσο κι αν λέμε ότι η φετινή Euroleague, είναι τίγκα στην έκπληξη, θα ήταν χοντρή γκέλα για τον Παναθηναϊκό να έχανε για πρώτη φορά φέτος στο γήπεδό του από αυτή την Αρμάνι. Μια ομάδα που παίζει καλύτερα από πέρυσι, αλλά πνευματικά και ψυχολογικά παραμένει soft. Φάνηκε από τον αβίαστο τρόπο που παρέδωσε το προβάδισμα που πήρε μετά από ένα καλό πρώτο ημίχρονο. Και δεν είναι η πρώτη (της ) φορά.

Η διαχείριση του απροόπτου λοιπόν, θέλει χαρακτήρα και πειθαρχία,  από τους παίκτες, αλλά και μαστοριά από τον προπονητή. Ειδικά όταν πρόκειται για δυο ή τρία παιχνίδια χωρίς τον Νικ Καλάθη. Καλός και χρυσός ο τίμιος Λεκαβίτσιους, αλλά για 15 λεπτά. Και χωρίς αντίπαλο να τον βάλεις να παίξει, 12 ασίστ μέσα σε τόσο λίγο χρόνο που πρόλαβε να μοιράσει ο Νικ, ούτε με σφαίρες. Φεύγοντας για το νοσοκομείο, ο ηγέτης του «τριφυλλιού» πρόλαβε να βάλει το νερό στ’ αυλάκι, αλλά δεν πρόλαβε να πάρει μαζί του ούτε το βραβείο του MVP για τον μήνα Νοέμβριο που του είχε απονείμει πριν το τζάμπολ ο Φραγκίσκος Αλβέρτης.

Κι εκεί που οι «πράσινοι» είχαν πιάσει τις 8 νίκες και έβλεπαν το πρόγραμμα και φαντάζονταν –όσο μπορεί να φανταστεί μια ομάδα μέσα σε αυτό τον κυκεώνα των εκπλήξεων- ότι είχαν τα φόντα να κλείσουν το 2017 και την πρώτη στροφή με 3 ακόμη νίκες, τώρα είναι υποχρεωμένοι να μπουν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Με την Μακάμπι, είναι η δύναμη του ΟΑΚΑ, αλλά μιλάμε για μια ομάδα που μπορεί να βρει ρυθμό και να σου χαλάσει το μυαλό, αν δεν χαλάσει πρώτα το δικό της. Με τον Ερυθρό Αστέρα, η έδρα είναι αφιλόξενη, έχει κάνει ζημιές εκεί μέσα και δεν περνάς αν δεν παίξεις καλά. Και στις δυο περιπτώσεις ο Καλάθης θα είχε τα «κλειδιά». Τώρα ποιος;

Προφανώς ο Λεκαβίτσιους θα πάρει περισσότερο χρόνο, ο Παππάς θα θυμηθεί τα περσινά και ο Λοτζέσκι θα τραβηχτεί στο «δυο» γιατί μπορεί να βάζει την μπάλα κάτω και να βοηθάει. Λέτε να ήρθε η ώρα να δείξει τα άντερά του ο νεαρός Καλαϊτζάκης, ή μάλλον ο Πασκουάλ,  ρίχνοντας τον μικρό στην "φωτιά". Όπως και να έχει η έλλειψη δημιουργίας θα είναι ένα πρόβλημα. Το πόσο θα στοιχίσει είναι το ερώτημα.

Ξεχνώντας για λίγο τον τραυματισμό του Καλάθη, ήταν σαφές ότι ο Παναθηναϊκός γύρισε μεν το ματς από την άμυνα, αλλά το νίκησε με την επίθεση. Τα μυστικά του ήταν τρία: οι καλές αποστάσεις, η ταχύτητα κίνησης και πάσας και οι γρήγορες αποφάσεις που πήραν παίκτες που δεν χρειάζεται να σκέφτονται περισσότερο από όσο πρέπει, γιατί χάνουν την αποτελεσματικότητά τους. Ο Γκάμπριελ,  ο Ογκουστ, ο Ντενμον,  ο Θανάσης, ο Ιαν, είναι μερικοί από αυτούς που όσο αργούν να εκτελέσουν τόσο πιο λίγες επιλογές αποκτούν.

Παρεμπιπτόντως, η νίκη της Ζαλγκίρις μέσα στην έδρα της Φενέρ, μπορεί να λειτουργεί παρηγορητικά για την ήττα της προηγούμενης εβδομάδας στο Κάουνας, αλλά δεν (πρέπει να) είναι παρηγοριά. Η κάθε ομάδα πρέπει να κοιτάει τα δεδομένα που έχει να διαχειριστεί κάθε νύχτα ξεχωριστά. Δεν ήταν ίδια η Ζαλγκίρις που εμφανίστηκε στην "Ulker Arena" με εκείνη την Ζαλγκίρις που ο Παναθηναϊκός την είχε, αλλά δεν την «σκότωσε».