Ο Παναθηναϊκός πλήρωσε τις χαμένες βολές και την έλλειψη φονικού ενστίκτου

Ένα τσουβάλι με πέτρες

O Nίκος Παπαδογιάννης πιστεύει ότι τα θεμέλια της ήττας του Παναθηναϊκού τοποθετήθηκαν όταν ακόμη η Ζαλγκίρις τον ακολουθούσε αγκομαχώντας.

Ένα τσουβάλι με πέτρες

Όσο παράξενο και αν ακούγεται για κάποιον που παρακολούθησε μόνο τα τελευταία 15 λεπτά του αγώνα από το Κάουνας, η παρτίδα χάθηκε νωρίς, πολύ νωρίς.

Ούτε το ξέσπασμα των Λιθουανών μετά το 41-40 ήταν αυτό που έγειρε την πλάστιγγα προς την πλευρά τους ούτε οι χαμένες ευκαιρίες του Παναθηναϊκού στο τελευταίο τρίλεπτο.

Οι ισορροπίες καθορίστηκαν στη β’ περίοδο και στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου, πριν, ακόμη, η Ζαλγκίρις πάρει το προβάδισμα και σανιδώσει το γκάζι.

Στο εναρκτήριο δεκάλεπτο, ο Παναθηναϊκός παρουσίαζε εικόνα νικητή, ομάδας σίγουρης για τον εαυτό της και ικανής να κρατήσει αποστάσεις από έναν θεωρητικά υποδεέστερο αντίπαλο.

Του έλειπε όμως το δολοφονικό ένστικτο, η ικανότητα να σπρώξει τον αντίπαλο στον γκρεμό και να εξαργυρώσει την κυριαρχία του σε πόντους.

Το 31-33 της ανάπαυλας (από 10-22) μάλλον απογοήτευσε τον Πασκουάλ παρά τον ικανοποίησε. «Έχουμε πια μπροστά μας ένα καινούριο παιχνίδι», έλεγε ο Καταλανός.

Το τελευταίο δίλεπτο, όπου τρεις χαμένες φάσεις του Ίαν Βουγιούκα έφεραν τη Ζαλγκίρις σε απόσταση βολής (με αφετηρία το ευρύ 26-33) ήταν η ώθηση που χρειάζονταν οι γηπεδούχοι για να μπουν στο δεύτερο μέρος αισιόδοξοι.

Τα θεμέλια, βεβαίως, τοποθετήθηκαν ακόμα νωρίτερα, με τα πρώιμα φάουλ του αναντικατάστατου Γκιστ και με την κακή απόδοση του διδύμου Λεκάβιτσιους-Παππά στο ξεκίνημα της β’ περιόδου.

Το παιχνίδι του Παναθηναϊκού ξεχαρβαλώθηκε όσο απουσίαζε ο Καλάθης και οι Λιθουανοί βρήκαν σιγά σιγά διόδους μέσα στην ελληνική άμυνα. Όταν δεν τις έβρισκαν, τις δημιουργούσαν.

Ο Σαρούνας Γιασικέβιτσιους μίλησε ξανά και ξανά για την σωματική υπεροχή και τον δυναμισμό των παικτών του, μετά το «too soft», όπως τόνισε, ξεκίνημα.

Η θεωρητική υπεροπλία του Παναθηναϊκού σε αυτόν τον τομέα έμεινε στα ξεθωριασμένα χαρτιά. Το κοντέρ των ριμπάουντ έγραψε 37-24, με 16-10 επιθετικά.

Οι φιλοξενούμενοι απέκτησαν το εφαλτήριο για νέα επίθεση στο πρώτο τρίλεπτο του β’ ημιχρόνου, όταν οι εντολές του Σάρας για τσαμπουκά γέμισαν την αριστερή πλευρά του ταμπλό με κόκκινα λαμπάκια.

Ο Παναθηναϊκός έφτασε στο μπόνους πριν συμπληρωθεί τρίλεπτο και πριν χρεωθεί ο ίδιος με το πρώτο φάουλ του. Και είχε άφθονα μούσκουλα στο παρκέ, με τον δυναμικό Αντετοκούνμπο δίπλα στους Γκιστ, Σίνγκλετον.

Μοιραία, κέρδισε ένα τσουβάλι βολές, το οποίο φρόντισε επιμελώς να εκτοξεύσει από τα παράθυρα του γηπέδου, στα παγωμένα νερά του ποταμού Nεμούνας.

Ο Καλάθης σούταρε 1 στις 4, ο Σίνγκλετον 1 στις 2, ο Θανάσης δύο τούβλα, ο Γκέιμπριελ άλλα δύο: 4/12 βολές, μέσα σε ένα οκτάλεπτο. 

Πριν αναρωτηθούν οι ντόπιοι σε τι ακριβώς θα τους χρησίμευε όλο αυτό το οικοδομικό υλικό, η Ζαλγκίρις είχε χαθεί στον ορίζοντα, με όπλα το μυαλωμένο παιχνίδι (όπου διέπρεψε ο Καναδοσλοβένος Πάνγκος), αλλά και τη σωρεία των επιθετικών ριμπάουντ.

Στην εφιαλτική γ’ περίοδο, ο Παναθηναϊκός εισέπραξε περισσότερους πόντους (33) από ό,τι είχε δεχθεί σε ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο (31).

Αν ξαναμπήκε στο παιχνίδι, το οφείλει στη ρέντα του Νίκου Παππά, ο οποίος έβαλε 4 τρίποντα χωρίς να αλλάξει έστω μία πάσα (αφού οι υπόλοιποι είχαν παραδοθεί).

Αλλά τέτοιο ματς δεν γυρίζει από το -17 μόνο με κολοκοτρωνέικα και με τον οίστρο ενός παίκτη.

Η Ζαλγκίρις διατήρησε την ψυχραιμία και τη μεθοδικότητά της, βρήκε παίκτες που τα έκαναν όλα σωστά στα πρόσωπα των Γιανκούνας, Ουλανόβας, Πάνγκος, Ουάιτ και κράτησε σχετικά εύκολα τη νίκη.

Με +6, όπως και τις προηγούμενες δύο φορές!

Στο φινάλε, πολύ σωστά, οι δύο προπονητές κοίταξαν και τη διαφορά. Ο δρόμος προς τα πλέι-οφ είναι πολύ μακρύς και οι ισοβαθμίες μπορεί να κρίνουν από πλασαρίσματα μέχρι προκρίσεις.

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να επιστρέφει μουτρωμένος στην Αθήνα, αλλά το σερί των 5 νικών που πέτυχε μέσα στον Νοέμβριο του επιτρέπει ένα στραβοπάτημα, σε μία δύσβατη άλλωστε έδρα.

Περισσότερο από την ήττα, θα τον προβληματίσει η μέτρια (ως κακή) εμφάνιση όλων σχεδόν των παικτών που επιστρατεύτηκαν από τον πάγκο, αλλά και το κραυγαλέο κενό που χάσκει στη γραμμή των ψηλών, όταν ο αντίπαλος σημαδεύει την καρωτίδα.

Μπορεί ο Παναθηναϊκός να βρίσκεται στο μπαλκόνι της βαθμολογίας με ορισμένα αστραφτερά γαλόνια να ομορφαίνουν τη στολή του, αλλά η επιτυχία από την καταστροφή απέχουν όσο ένας τραυματισμός του Γκιστ ή του Σίνγκλετον.