Ο Παναθηναϊκός διαμέλισε τη Ρεάλ όταν έπαψε να παίζει σαν ισπανική ομάδα

Ο επιμένων ελλη-νικά

O Nίκος Παπαδογιάννης πιστεύει ότι το β' ημίχρονο του Παναθηναϊκού απέναντι στη Ρεάλ αποτελεί πυξίδα και ελιξήριο προόδου.

Ο επιμένων ελλη-νικά

Το συγκινητικό ρομάντζο της Εθνικής ομάδας στη Βρετανία εξόρισε τη ματσάρα του Παναθηναϊκού με τη Ρεάλ στις μεταμεσονύκτιες ώρες της καθημερινότητάς μου, αλλά χαλάλι τα βαριά βλέφαρα.

Ειλικρινά, δεν ξέρω ποιο είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα. Η ανατροπή των «πρασίνων» από το -16 σε ένα ημίχρονο, η μικρή εποποιία της επίσημης διαμελισμένης στο Λέστερ ή οι σταυρωτές ντρίμπλες με τις οποίες κατάφερα να δω το ντέρμπι του ΟΑΚΑ στις 2 το πρωί χωρίς να ξέρω το αποτέλεσμα;

Τριπλή παραλλαγή παίζεται αυτό το τελευταίο. Όχι ότι έχει σημασία. Η τριπλή νίκη είναι που μετράει.

Το ελληνικό μπάσκετ κατόρθωσε να μετατρέψει την πιο Μαύρη Παρασκευή στην ιστορία του ευρωπαϊκό μπάσκετ σε βραδιά χαμόγελου (αρχής γενομένης από τη 10η βραδυνή της Πέμπτης), έτσι, για να σκάνε οι οχτροί μας και για να ζηλεύουν οι άσπονδοι φίλοι μας.

Προς το παρόν, αντέχουμε ακόμα και τον κατακερματισμό των δυνάμεων, ακόμα και την πολυδιάσπαση της ισχύος.

Αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία του πράγματος ούτε τη μαυρίλα που έκρυψε τον ουρανό μόλις άνοιξαν τα παραθύρια των ημιεθνικών ομάδων.

Όσοι οδήγησαν το ευρωπαϊκό μπάσκετ στο χθεσινό ναδίρ θα πρέπει να περάσουν από ειδικό δικαστήριο, για εγκλήματα ενάντια στο αγαπημένο μας άθλημα. Eλπίζω να μην έχουμε πανηγυρισμούς αύριο, από τους φωστήρες της Γενεύης...

Μέχρι να βρεθεί χρυσή τομή, αν βρεθεί πριν γίνουν όλα στάχτη και μπούρμπερη, το μόνο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε για να αντισταθούμε, είναι να κερδίζουμε.

Ο Παναθηναϊκός της Παρασκευής εκτέθηκε όταν προσπάθησε να παίξει σαν ισπανική ομάδα και αποθεώθηκε όταν θυμήθηκε ότι την καταγωγή του.

Το δεύτερο ημίχρονο ήταν (όπως και το αντίστοιχο της Εθνικής στην Αγγλία) μία ραψωδία της ελληνικής συνταγής, έστω και αν οι περισσότεροι από τους παίκτες και προπονητές που την εφάρμοσαν είναι αλλοδαποί.

Δεν χρειάζεται να παρακολουθήσει κάποιος ολόκληρο το 20λεπτο για να αποκρυπτογραφήσει τον παραπάνω αφορισμό. Αρκεί να μελετήσει μόνο το εξάλεπτο της αντεπίθεσης.

Ο Παναθηναϊκός μετέτρεψε το 40-56 σε 62-62 όχι με τρελά σουτ ή με κάποια ευνοϊκή συζυγία των πλανητών, αλλά με παθιασμένη άμυνα, ομαδικότητα και σύμπνοια, έντιμο ιδρώτα.

Από τους 22 πόντους που ισορρόπησαν το ματς, οι 7 προήλθαν από επιθετικά ριμπάουντ των Γκιστ και Ρίβερς, «θα σας κερδίσουμε επειδή έτσι γουστάρουμε».

Στο μεταξύ, στα μετόπισθεν είχε χάσει η μάνα το παιδί και το παιδί (ο Ντόντσιτς δηλαδή) τη μπάλα. 

Ο θεόρατος Ταβάρες εγκλωβίστηκε δύο φορές στην τελική γραμμή, ο Τόμπκινς έφαγε τάπα από τον Σίνγκλετον, ο Γκιστ έκλεψε τη μπάλα και πυροδότησε αιφνιδιασμό, η Ρεάλ νόμιζε ότι το γήπεδο μίκρυνε.

Ακόμα και τα φάουλ (όπως ένα του Σίνγκλετον στον Ντόντσιτς) ήταν πλέον «αντρικά», από αυτά που ο παθών θυμάται και πέντε λεπτά αργότερα. Η άμυνα έδωσε τον ρυθμό στην επίθεση και παράλληλα απορρύθμισε τον αντίπαλο.

Η Ρεάλ βρήκε ανάσες από τους βετεράνους της (Ρούντι, Ρέγιες), αλλά τα βασιλικά της ρούχα έγιναν κουρέλια στην τελική ευθεία του αγώνα, όταν κατέφτασε από τον πάγκο ο καταλύτης Γκέιμπριελ, για να κλείσει τις τελευταίες τρύπες, σε ρόλο χωροφύλακα με μούσκουλα στα χέρια και ελατήρια στις μπότες.

Από το ξεκίνημα της δ' περιόδου, οι Ισπανοί πέτυχαν μόλις δύο καλάθια: ένα κάρφωμα του Ρέγιες νωρίς από μπέρδεμα στην ελληνική ρακέτα και μία προσευχή του Ντόντσιτς, ο οποίος στο τέλος πάλευε μόνος του μέσα στο ηφαίστειο.

Ακόμα και όταν ο Λάσο χειρίστηκε σωστά τα τελευταία 17 δευτερόλεπτα του ρολογιού (με το σκόπιμο φάουλ στον Γκιστ και με το σύστημα που έβγαλε ελεύθερο σουτ στον Τόμπκινς), οι θεοί του μπάσκετ αρνήθηκαν να στερήσουν από τον φλογερό Παναθηναϊκό τη νίκη.

Ε όχι, δεν γίνεται να χάσει η ομάδα που, σε δεύτερο ημίχρονο τέτοιου αγώνα, κερδίζει τα ριμπάουντ με 24-15 και κρατάει ολόκληρη Ρεάλ στους 26 πόντους με ποσοστό 33 τοις εκατό.

Ο Παναθηναϊκός, παρεμπιπτόντως, τελείωσε την τιτανομαχία με μόλις 5 λάθη. Και ας μην είχε Κάρολ, Ματσιούλις, Ρέγιες και Ρούντι στην άκρη του πάγκου του.

Κάπως έτσι, έμεινε άπαρτο το κάστρο του ΟΑΚΑ και παρέμεινε σε ισχύ ο αφορισμός που θέλει τον Παναθηναϊκό να απαντά καταφατικά σε όλα τα «πρέπει» αυτού του δύσκολου διμήνου.

Ο απολογισμός του μετά τις επίπονες πρώτες 9 αγωνιστικές είναι κάτι παραπάνω από θετικός (6-3) και λογικά θα τον εδραιώσει στην πρώτη τετράδα, τώρα που θα στρώσει το πρόγραμμά του.

Επιπρόσθετα, ο σύλλογος κέρδισε την έξωθεν καλή μαρτυρία και πόντους στη διπλωματική σκακιέρα, με την απόφασή του να επιτρέψει τη συμμετοχή των διεθνών του στον αγώνα Ελλάδας-Ισραήλ, τη Δευτέρα στο Ηράκλειο.

Δεν ξέρω αν σας είπα, για τα αποψινά της Εθνικής…