Ο Βουγιούκας, ο Όγκαστ και ο Λεκάβιτσιους έκαναν τη διαφορά για τον Παναθηναϊκό

Σωματοφύλακες εξ εφέδρων

O Νίκος Παπαδογιάννης πιστεύει ότι ο Παναθηναϊκός χρωστάει την πρώτη νίκη του σε παίκτες που μέχρι χθες βρίσκονταν σε δεύτερο πλάνο.

To παλαιό θέσφατο του μπάσκετ, από τον καιρό που ήμασταν παιδάκια και μαθαίναμε τα βασικά, έλεγε ότι μία καλή ομάδα βασίζει την υπεροχή της στον αξιόλογο άξονα «1-5». Έπειτα ήρθαν στην πόλη οι Μπουλς που δεν είχαν ούτε ένα ούτε πέντε, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση.

Τα πρώτα δείγματα γραφής του φετινού Παναθηναϊκού άφηναν μία κραυγαλέα τρύπα στο «5», όπου ο Γκιστ πάσχιζε να καλύψει ένα κενό που δεν αντιστοιχούσε στο κορμί του, σαν τετράγωνο καρφί σε στρογγυλή υποδοχή.

Ο Τσάβι Πασκουάλ αποφάσισε να ανακατέψει την τράπουλα προς το ορθολογικότερο, για να δώσει στην ομάδα του σχήμα, ισορροπία και λογική.

Ο Βουγιούκας δεν έχει την προσωπικότητα ή την κλάση του Μπουρούση, αλλά δεν παύει να είναι ένας αξιόπιστος παίκτης του low-post, ικανός να δημιουργήσει αποστάσεις και να στοιχειοθετήσει απειλή, ξεμπουκώνοντας τους υπόλοιπους.

Η μπάλα πήγαινε στον ψηλό και αυτομάτως έπιανε δουλειά ο κοντός. Τό 'να χέρι νίβει τ'άλλο, και τα δυό το πρόσωπο.

Η βραδιά καριέρας του Νικ Καλάθη οφείλεται στον ζωτικό χώρο που βρήκε ο πόιντ-γκαρντ του Παναθηναϊκού όταν βρισκόταν στην ίδια πεντάδα, όχι με δύο «τεσσάρια» όπως στην πρεμιέρα, αλλά με έναν κλασσικό σέντερ ρακέτας.

Ακόμα και όταν ο Βουγιούκας αποσύρθηκε στον πάγκο, ανέλαβε το πόστο του ο Ζακ Όγκαστ, φουνταριστός άλλου τύπου, αλλά φουνταριστός.

Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος, ο πρωταθλητής Ελλάδας είναι καλύτερος όταν έχει στο παρκέ σχήμα παλαιάς τεχνολογίας και όχι νεωτεριστικό.

Μπορεί έτσι να είναι λιγότερο αθλητικός και περισσότερο προβλέψιμος, αλλά είναι …πιο ομάδα.

Και δεν τελειώνουν εδώ οι «αναχρονισμοί». Ο Παναθηναϊκός έγινε ακόμα καλύτερος –αν και έχασε πόντους στο ισοζύγιο ταλέντου- όταν παρουσίασε στο παρκέ πεντάδα με κουμανταδόρο παλαιάς κοπής. 

Σωματομετρικά, αλλά και σε τρόπο παιχνιδιού, ο Λεκαβίτσιους θυμίζει πλέι-μέικερ της δεκαετίας του ’70. Περισσότερο με τον Λευτέρη Κακιούση μοιάζει, παρά με τον Ντόντσιτς!

Ο Λιθουανός αδικείται από το παρουσιαστικό και από το μπόι του, αλλά είναι καλός παίκτης και πάντως επαρκής ρεζέρβα για τον μέχρι προ τινος αναντικατάστατο Καλάθη.

Όταν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για να επιστρέψει στον πάγκο ο «Λέκα», δύο λεπτά πριν το τέλος του α’ ημιχρόνου, δεν πήγαινε η καρδιά του Πασκουάλ να τον αποσύρει.

Στο τελευταίο δίλεπτο, ο Παναθηναϊκός έπαιξε με δύο χειριστές. Τα «δυαροτριάρια» του, άλλωστε, βρίσκονταν σε άλλο γήπεδο.

Προσπαθώ να πω, ότι για πρώτη φορά φέτος οι «πράσινοι» πόνταραν για πρώτη φορά στο βάθος που τόσο διαφημίστηκε.

Ο Καλάθης κέρδισε -δικαίως- τα χειροκροτήματα, ο Σίνγκλετον ανέβασε ρυθμούς μετά την ανάπαυλα για να διαψεύσει τους καχύποπτους, αλλά τον ρόλο του «Χ-factor» τον μοιράστηκαν ο Βουγιούκας, ο Όγκαστ, ο Λεκάβιτσιους: τρεις σωματοφύλακες εξ εφέδρων.

Ο Ντένμον έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης αλλά δεν ήξερε τι να την κάνει. Ο Λοτζέσκι, ο Ρίβερς και ο Παππάς στριμώχτηκαν στο πίσω κάθισμα.

Ο Γκιστ είχε εκλάμψεις, αλλά δεν πρωταγωνίστησε, ούτε κλήθηκε να σηκώσει βάρη υπέρογκα για τους ώμους του. Ο Θανάσης Αντετοκούνμπο δεν έπαιξε καθόλου.

Η επίσκεψη της μάλλον απογοητευτικής Μπρόζε ήταν θείο δώρο για τον Παναθηναϊκό, στο κατώφλι του Γολγοθά που ακολουθεί.

Η ομάδα του Αντρέα Τρινκιέρι είναι σκιά του περυσινού εαυτού της, αλλά αυτό ουδόλως απασχολεί τους αντιπάλους της.

Στη λίγκα της αδυσώπητης βαθμοθηρίας, το μόνο που ενδιαφέρει είναι τα δίποντα και τα βασικό ζητούμενο είναι η θωράκιση απέναντι στις αναποδιές.

Ο Παναθηναϊκός έχασε ένα παιχνίδι όπου είχε εξαρχής ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας (Μπαρτσελόνα) και πήρε αυτό που έπρεπε πάση θυσία να κερδίσει.

Το ισοζύγιο, αφού δεν είναι αρνητικό, θα πρέπει να θεωρηθεί θετικό. Τα κέρδη της βραδιάς είναι αρκετά, οι ζημιές ελάχιστες ως ανύπαρκτες.

Στη διαβολοβδομάδα που έρχεται, απέναντι στις δύο θεωρητικά ισχυρότερες ομάδες της διοργάνωσης (που όμως έχουν από μία ήττα στο παθητικό τους), οι παίκτες του Πασκουάλ θα χρειαστεί να φορέσουν τη στολή του καμικάζι.

Από τους απανωτούς αγώνες με ΤΣΣΚΑ έξω και Φενέρ μέσα, έχουν μόνο να κερδίσουν.