Κινούμενη άμμος

Κινούμενη άμμος

Κινούμενη άμμος

Ο Γιάννης Ντεντόπουλος διαπιστώνει πόσο «καυτή» είναι η λίστα των free agents του Παναθηναϊκού και πόσο απαραίτητο είναι να αποδείξει ο Πασκουάλ ότι εκτός από τέλειος  διαχειριστής μπορεί να κάνει και σωστή "στρατολόγηση"  

Δυο καλές, μια ανάποδη, δυο καλές, μια ανάποδη! Η θεία Βίστα πλέκει το κασκόλ στο Μουντιάλ! 

Ο Παναθηναϊκός, μπήκε και «επίσημα» πλέον στο πιο δύσκολο κομμάτι της σεζόν. Είναι η κρίσιμη περίοδος που οι ομάδες «χτίζονται» καθώς η εμπειρία έχει (απο)δείξει ότι οι αλλαγές μέσα στη σεζόν, δεν μπορούν να επιφέρουν δραματικές αλλαγές. Μια-δυο εξαιρέσεις που μπορεί να σκεφτεί κανείς με τελευταία τον Ολυμπιακό του 2012 (με Ντόρσεϊ και Λο) υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Ως εκ τούτου, οι χαρές και τα πανηγύρια, στο βαθμό που τα επέτρεψε το πένθος για την απώλεια του Παύλου Γιαννακόπουλου, έκλεισαν, μαζί με τον κύκλο της σεζόν 2017-18. Μια σεζόν που ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση του πρωταθλήματος, την απώλεια του κυπέλλου, αλλά κυρίως με ένα αγκάθι: την αδυναμία για πρόκριση σε ένα final4 Euroleague, για έκτη συνεχόμενη χρονιά.

Μελετώντας κανείς τη λίστα με τα στελέχη της περσινής ομάδας, που έχει στα χέρια του ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, η μοναδική ανακούφισή που μπορεί να νιώσει είναι ότι δεν ψάχνει για προπονητή. Ο Τσάβι Πασκουάλ, μπορεί να μην κατάφερε να πετύχει τον ευρωπαϊκό στόχο, αλλά δεν μπορεί να πει κανείς ότι είναι ο αποκλειστικά υπεύθυνος. Άλλωστε, από τη μία πιστώνεται ότι δυο συνεχόμενες χρονιές έβαλε τους «πράσινους» στην τετράδα της κανονικής περιόδου της Euroleague, που κρατάει 30 αγώνες και από την άλλη χρεώνεται την αδυναμία να αξιοποιήσει το πλεονέκτημα έδρας στα play off που κρατάνε, το πολύ, δυο εβδομάδες. Το ελαφρυντικό που προέκυψε στην πορεία ήταν ότι και τις δυο χρονιές, έπεσε πάνω στις ομάδες που απέδειξαν ότι ήταν και πιο πλήρεις και πιο φορμαρισμένες και γι αυτό έφτασαν μέχρι την, σχετικά άνετη κατάκτηση του τίτλου. Την Φενέμρπαχτσε και την Ρεάλ Μ.. Κι άντε, την πρώτη να την αποδώσουμε (ακόμη κι αν  προσωπικά δεν συμφωνώ  100%) στην παρουσία του Ομπράντοβιτς, ο οποίος ούτως ή άλλως υπερέχει από οποιονδήποτε προπονητή, μπορεί κανείς να πει ότι ο Λάσο αρκούσε για να κάνει τη διαφορά την δεύτερη; Προφανώς ήταν κυρίως θέμα υλικού και πάνω απ’ όλα timming.

Μέσα από αυτό το πρίσμα κι αν δούμε τα συμβόλαια που λήγουν, η κατάσταση που έχουν να αντιμετωπίσουν αυτή τη στιγμή διοίκηση και προπονητής μοιάζει τόσο επικίνδυνη, λες και καλούνται να βαδίσουν σε κινούμενη άμμο.

Με βάση όλα όσα συζητούσαμε τα τελευταία δυο χρόνια, η μεγάλη στροφή του Παναθηναϊκού στη αθλητικότητα και οι κινήσεις που έγιναν από τον Πεδουλάκη, ήταν εκείνες που του εξασφάλισαν την υπεροχή έναντι του Ολυμπιακού, αλλά και την δυνατότητα να κοιτάξει στα μάτια τις περισσότερες ομάδες της Ευρώπης, βασισμένος σε σύγχρονα «όπλα» και όχι με σοφιστείες του είδους: «σκεπτόμενο μπάσκετ».

Και γι αυτό ο μπελάς γίνεται ακόμη πιο μεγάλος αν αναλογιστούμε ότι οι τέσσερις από τους πέντε βασικότερους παίκτες, που εξυπηρέτησαν αυτή τη λογική, είναι free agents. Ο Καλάθης, ο Σίνγκλετον, ο Τζέιμς και ο Κέι Σι Ρίβερς. Εξαίρεση αποτελεί μόνο ο Γκιστ, που κι αυτός αρχίζει να μεγαλώνει.

Κατά σύμπτωση κανένας από τους πέντε δεν επιλέχθηκε από τον Πασκουάλ, οι καλοκαιρινές επιλογές του οποίου, είχαν πολύ μικρή επίδραση και στο προφίλ και στην αποτελεσματικότητα της ομάδας. Τον Ντένμον τον Γκάμπριελ και αργότερα τον Πέιν,τους έκοψε από το ελληνικό ρόστερ, τον Λεκαβίτσιους δεν τον χρησιμοποίησε στη σειρά με την Ρεάλ. Μ.. Ο Λοτζέσκι ήταν μια κίνηση που αποδείχθηκε χρήσιμη εξαιτίας της μπασκετικής του ποιότητας και της εμπειρίας που είχε αποκτήσει από τον Ολυμπιακό, από τον οποίο απομακρύνθηκε λόγω των συχνών τραυματισμών του. Ο Ογκουστ ήταν βοηθητικός και σώθηκε επειδή έχει την ελληνική υπηκοότητα οπότε δεν έπιανε θέση ξένου. Ο Βουγιούκας έκανε μια τίμια προσπάθεια, αλλά δεν ήταν από εκείνους που λες ότι σου αλλάζουν επίπεδο.

Κάποτε, σε μια περίοδο που ο αναντικατάστατος τότε αμυντικός μέσος της Γιουνάϊτεντ, Νεμάνια Βίντιτς είχε τραυματιστεί σοβαρά, ο sir Αλεξ Φέργκιουσσον είχε πει: « στην πραγματικότητα, το πρόβλημά μας δεν είναι ο τραυματισμός του Νεμάνια, αλλά αν θα βρούμε τον τρόπο να καλύψουμε το κενό του».

Το ίδιο θα ισχύσει και στον Παναθηναϊκό, με κλιμακούμενο βαθμό δυσκολίας που θα καθοριστεί από τον αριθμό των βασικών παικτών που αναφέραμε παραπάνω, οι οποίοι θα μείνουν ή θα φύγουν, με ή την θέληση του κλαμπ.

Εννοείται πως όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίδια. Και πως ο Καλάθης ήταν και θα είναι το πιο βασικό κομμάτι του όποιου παζλ φτιαχτεί από εδώ και πέρα. Αν ο Νικ δεν απαντήσει θετικά στην τελευταία προσφορά που του έγινε (6,4 για τρία χρόνια), η αγορά τον περιμένει με ανοικτές αγκάλες. Το ίδιο μπορεί να πει κανείς για τον Κρις Σίνγκλετον ο οποίος όμως, πιθανότατα, έχει βρει τον επόμενο σταθμό της καριέρας του και η απώλειά του θα είναι τεράστιο πλήγμα κι ας λένε όσοι δεν μπορούσαν να αντιληφθούν πόσες μάχες κέρδιζε σε κάθε αγώνα. Ο Τζέιμς έχει τα (πολύ) θετικά του αλλά και τα (πολύ) αρνητικά του, όμως είναι παίκτης που έπαιξε πολλά ματς γιατί, όσο ατομιστής κι αν είναι, έχει χαρακτήρα. Σε ομάδες όπως η Αρμάνι και η Μακάμπι ταιριάζει γάντι. Ο δε Ρίβερς, ακόμη και χωρίς το σουτ του, που «χάθηκε» με τον σοβαρό τραυματισμό του αποδείχθηκε ικανός να κάνει πολλές δουλειές στους τελευταίους ελληνικούς τελικούς.Όμως δεν είναι σίγουρο ότι αντέχει άλλη μια χρονιά, ειδικά  αν δεν ξαναβρεί τον εαυτό του.

 Στο δια ταύτα, ίσως ο Παναθηναϊκός να χρειαστεί αναδόμηση, ανεξάρτητα αν έχει την διάθεση να ξοδέψει λίγα, πολλά ή περισσότερα λεφτά από τα περσινά. Η πράξη έχει δείξει ότι χρειάζεται και ικανότητα να ανακαλύψεις παίκτες που μπορούν να εξυπηρετήσουν πλάνο και στόχους, θάρρος να τους στηρίξεις στο διάστημα της προσαρμογής. Αυτό ίσως να είναι το επόμενο μεγάλο στοίχημα του Καταλανού τεχνικού, ο οποίος μέχρι στιγμής έχει πάρει ψηλό βαθμό στην διαχείριση (σημαντική η βοήθεια που πρόσφερε στον Μήτογλου), αλλά στο κεφάλαιο της "στρατολόγησης"(recruiting) έχει ακόμη πολλά να αποδείξει.

 

Best of internet