Η πιο δύσκολη απόφαση

Η πιο δύσκολη απόφαση

Η πιο δύσκολη απόφαση

Ο Βασίλης Βλαχόπουλος γράφει για τη δύσκολη πλην λογική απόφαση απομάκρυνσης του Παναγιώτη Γιαννάκη από την τεχνική ηγεσία του Άρη…

Ανήμερα του ντέρμπι, στη συγκεκριμένη γωνιά, είχα γράψει ότι σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να βρεθώ στη θέση του προπονητή που θα φύγει ηττημένος από το ντέρμπι. Η διαφορά ήταν ότι, σε αντίθεση με τον Παναγιώτη Γιαννάκη, ο Ηλίας Παπαθεοδώρου δεν έπαιζε τη θέση του. Για τον «Δράκο» όμως το κλίμα ήταν ούτως ή άλλως βαρύ. Η απόφαση ήταν εξαιρετικά δύσκολη γιατί ο Γιαννάκης είναι κάτι παραπάνω από προπονητής. Για τον Άρη στοιχειοθετεί ένα σπουδαίο κεφάλαιο το οποίο άνοιξε υπό κακές συνθήκες κι έκλεισε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.

Το χρονοδιάγραμμα αυτής της συνεργασίας φάνηκε από το περασμένο καλοκαίρι. Τότε η επιλογή του δεν έγινε με καθαρά τεχνικά κριτήρια αλλά με τη λογική του τοτέμ του ευρωπαϊκού μπάσκετ και του ανθρώπου ο οποίος με την προσωπικότητα και τις διασυνδέσεις του θα παρακινήσει επιχειρηματίες ώστε να επενδύσουν στην ομάδα μέσω χορηγιών. Γιατί κι αυτή η πληροφορία κυριαρχούσε εκείνη την εποχή, ενώ το αγωνιστικό μπήκε σε δεύτερη μοίρα. Ο Νίκος Λάσκαρης προχώρησε στη συγκεκριμένη συμφωνία με απώτερο σκοπό να αντέξει στους κραδασμούς. Αναζητούσε απελπισμένα έναν άνθρωπο ο οποίος θα αποτελούσε την ασπίδα του και η πελώρια επιθυμία του Παναγιώτη Γιαννάκη για επιστροφής στους πάγκους αποτελούσε μια μοναδική ευκαιρία.

Τότε ο Λάσκαρης δεν του είπε την αλήθεια σχετικά με τα οικονομικά δεδομένα της εταιρίας. Ο δε έμπειρος τεχνικός πάνω στη δική του επιθυμία για ηχηρή επιστροφή στα δρώμενα του επαγγελματικού μπάσκετ κι ενώ είχε αντιληφθεί ότι τα ψέματα ήταν περισσότερα από τις αλήθειες δεν προστάτεψε τον εαυτό του κι αυτό είχε αντίκτυπο και στην ομάδα. Ήρθε στη Θεσσαλονίκη γνωρίζοντας ότι θα τσαλακωθεί και με την αίσθηση ότι θα άντεχε τη σκληρή καθημερινότητα μιας ομάδας με πολλά προβλήματα. Δεν ήταν τόσο εύκολο να το καταφέρει και μετά από ένα σημείο χάθηκε ο έλεγχος.

Το αρχικό μπάτζετ υψώθηκε σε δυσανάλογα επίπεδα για τις οικονομικές αντοχές της ιδιοκτησίας με συνέπεια να μπει η ομάδα σε έναν φαύλο κύκλο προσθαφαιρέσεων οι οποίες έπληξαν α) την αξιοπιστία της β) τη συνοχή της και γ) τη σοβαρότητα της. Παράλληλα, δεν δικαιώθηκε από τις αγωνιστικές επιλογές του. Κι έτσι οι αποχωρήσεις των παικτών έγιναν συνήθεια.

Η αφορμή ήταν το οικονομικό αλλά οι πραγματικοί λόγοι ήταν αγωνιστικοί. Κυρίως αυτή του Παναγιώτη Βασιλόπουλου ήταν απόλυτα ενδεικτική της πραγματικής κατάστασης που επικρατούσε στην ομάδα. Είτε με το αρχικό ρόστερ είτε με το αντίστοιχο των τελευταίων τριών μηνών, η αγωνιστική εικόνα του Άρη ήταν προβληματική. Παραδείγματος χάρη, τη χειρότερη επίθεση του Πρωταθλήματος είχε στις αρχές του Δεκέμβρη, ομοίως και σήμερα.

Για να φτάσουμε στους τελευταίους τρεις μήνες όπου η ομάδα υπολειτουργούσε και το αποτέλεσμα έβγαζε μάτι στο γήπεδο. Ο Άρης όχι μόνο δεν παρουσίασε βελτίωση αλλά από παιχνίδι σε παιχνίδι έκανε κι ένα βήμα πίσω. Γιατί πολύ απλά οι ομάδες δεν χτίζονται τον Δεκέμβριο και οι αλλαγές μεσούσης της περιόδου δεν είναι τίποτε περισσότερο από τη ζαριά που ρίχνει ένας κατεστραμμένος τζογαδόρος με την ελπίδα ότι θα ρεφάρει.

Άδικη ή όχι, η απομάκρυνση του Παναγιώτη Γιαννάκη εμπεριέχει λογική. Ήταν επιβεβλημένη γιατί πολύ απλά είχαν χαθεί οι εσωτερικές ισορροπίες, γιατί επίσης η ομάδα χρειάζεται ένα ηλεκτροσόκ. Αν δεν ήταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης αλλά ο οποιοσδήποτε άλλος προπονητής θα είχε αντικατασταθεί (το αργότερο) τον Ιανουάριο. Ωστόσο, ορθώς λήφθηκε υπόψη η προσωπικότητα του «Δράκου». Κανείς δεν ήθελε να κλείσει έτσι αυτό το κεφάλαιο. Ακόμη και τα πρόσωπα που έχουν αναλάβει δράση, παρότι στην ατζέντα τους είχαν  το θέμα προπονητή από την πρώτη μέρα δραστηριότητάς τους στα κοινά της ΚΑΕ, ήθελαν να το αποφύγουν. Μετά την ήττα από τον ΓΣΛ Φάρο το διαζύγιο φάνηκε αναπόφευκτο. Ήρθε και η ήττα στο ντέρμπι κι εκεί απλά απέμενε να πέσουν οι τίτλοι τέλους.

Και κάτι τελευταίο. Είχα αποφύγει να γράψω κάτι στο διάστημα πρόσληψης του Γιαννάκη στην τεχνική ηγεσία του Άρη και το έχω ακόμη στο μυαλό μου. Ο «Δράκος» είναι ο καταλληλότερος άνθρωπος για να εκφράζει τον σύλλογο Άρη. Μακριά από την καθημερινότητα που φθείρει, από τη δυσκολία της εποχής που διατηρεί τις σχέσεις σε καθεστώς δοκιμασίας με κίνδυνο την αλλοίωσή τους.

ΥΓ: Οι κ. κ Γουλιέλμος, Ζουλιάμης οι οποίοι έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση αυτού του δύσκολου καραβιού είναι υποχρεωμένοι να παρουσιαστούν στους φίλους της ομάδας και να εξηγήσουν τα σχέδιά τους. Παρότι η ενεργοποίησή τους (μέχρι στιγμής) δεν έχει νομικό υπόβαθρο, είναι αναγκασμένοι να το κάνουν γιατί θα φθαρούν πριν καλά-καλά πάρουν το χρίσμα από την ΕΕΑ.

Best of internet