Η μόνη λύση για τον Άρη είναι το «πραξικόπημα»

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΓΡΑΦΙΑΣ

Η μόνη λύση για τον Άρη είναι το «πραξικόπημα»

Η μόνη λύση για τον Άρη είναι το «πραξικόπημα»

Ο Μιχάλης Λεάνης γράφει για τον μπασκετικό Αρη που δημιουργεί μελαγχολία και τονίζει ότι η φετινή χρονιά έχει χαθεί, ενώ τα συσσωρευμένα διαπιστωμένα  χρέη στέλνουν και την επόμενη χρονιά στον κάλαθο των αχρήστων.

Παρακολούθησα το παιχνίδι του Αρη με τον Κολοσσό και λίγο έλλειψε να πέσω σε κατάθλιψη. Σάββατο απόγευμα στου δειλινού την ώρα να τραβάς αυτό το μαρτύριο!

Παρακολουθούσα και τον κόσμο στις κερκίδες αυτούς που βρέξει-χιονίσει θα βρεθούν εκεί στις κερκίδες της σάλας «Νίκος Γκάλης», γιατί χωρίς το μπάσκετ του ΑΡΗ δεν ζουν.

Το σκηνικό μού είναι εντελώς γνώριμο και παρόλη την απόσταση έφταναν εύκολα στα αφτιά μου οι ψίθυροι αποδοκιμασίας ακόμα και οι μορφασμοί δυσαρέσκειας από την απόδοση της ομάδας!

Να είσαι οπαδός του ΑΡΗ, πάνω από 40 χρονών και να νοιώθεις στην κυριολεξία υποχρεωμένος να υποστείς  την δοκιμασία μίας ακόμη ταπείνωσης.

Από τις πολλές μέσα στην χρονιά. Να είσαι οπαδός του ΑΡΗ έχοντας ζήσει μεγαλεία και κάθε εβδομάδα να βλέπεις στην μικρή οθόνη ή δια ζώσης το κάθε μπασκετικό «χωριό» της Ευρώπης να σου ρίχνει τριαντάρες και εικοσάρες!!!

Να βλέπεις μια ομάδα που περπάτησες μαζί της για χρόνια και μόνο οι φανέλες να σε βοηθάνε να την αναγνωρίσεις. Πως να μην σε πιάσει απελπισία;

Να σηκώνεις το κεφάλι σου από δυσαρέσκεια κατά την διάρκεια του παιχνιδιού και το βλέμμα σου  να σταματά  στα κρεμασμένα λάβαρα με τα τρόπαια στην οροφή του γηπέδου!

Πως να μην μελαγχολήσεις;

Τους καταλαβαίνω απόλυτα! Πάνω που η ομάδα πήγε να σηκώσει κεφάλι ν’ αρχίσει να διεκδικεί όλα αυτά που η ιστορία της επιβάλλει,  πάνω που τα όνειρα και οι προσδοκίες άρχισαν να μπαίνουν σε λειτουργία , η βαρυχειμωνιά της αναξιοπιστίας και της εγκατάλειψης πάγωσε τα πάντα. Την περίοδο που όλοι άρχισαν να πιστεύουν πως τα πέτρινα χρόνια αποτελούν παρελθόν , άντε φτου κι από την αρχή…

Όχι μόνο τους καταλαβαίνω αλλά τους συμπονώ! Μετά οι παίκτες. Σκιές με φανέλες! Σε 12 αγωνιστικά λεπτά με αντίπαλο τον Κολοσσό η «θέληση» τους σε πλήρη αντιδιαστολή με τις δυνατότητες τους , τους καταγράφεται στην κατάκτηση ενός ριμπάουντ!!!

Σε ένα ολόκληρο πρώτο ημίχρονο η ομάδα της Ρόδου μετρά 15 ασίστ και σε όλο το παιχνίδι 24! Και λίγες ήταν από την στιγμή που δεν υπήρχαν κορμιά και χέρια να τις σταματήσουν.

Αν προσθέσουμε μάλιστα και τα 41 ριμπάουντ της ομάδας του Λυκογιάννη εύκολα την φαντάζεσαι για διεκδικήτρια του τίτλου. Τι να κάνουν όμως κι αυτά τα παιδιά; Να παίξουν μια για την φανέλα , μια για την αξιοπρέπεια του συλλόγου , μια για την δική τους αξιοπρέπεια , για την ιστορία , για τον κόσμο , για , για , για….

Από την αρχή της σεζόν τι κάνουν δηλαδή; Για όλα αυτά δεν παίζουν;

Προσπαθούν να σώσουν τα προσχήματα , να στηρίξουν τον προπονητή τους , να κρατήσουν το καντήλι αναμμένο κόντρα στην καταιγίδα. Από την πρώτη αγωνιστική σκαρφαλώνουν το βουνό με ένα σακίδιο στην πλάτη τους φορτωμένο με την ιστορία του συλλόγου , με υποχρεώσεις , προσδοκίες, απαιτήσεις.

Έχουν δεχθεί ταπεινώσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό , παραμένουν οι περισσότεροι απλήρωτοι , ακούν για διοίκηση και διοίκηση δεν βλέπουν. Μόνο μια «καρικατούρα» βλέπουν  που το παίζει διοίκηση επειδή έχει το ίδιο επίθετο με τον ιδιοκτήτη της ΚΑΕ!

Οι ήττες περισσότερες από τις νίκες, κάθε τόσο να βλέπουν και κάποιον συμπαίκτη τους να αποχωρεί για άλλες πολιτείες και αυτοί εκεί σε ένα πλοίο που βουλιάζει να προσπαθούν να ξεμπλέξουν την σημαία από τον ιστό! Τι να κάνει και ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Σε ποιους να μιλήσει και τι να πει δηλαδή; Πως να τον ακούσουν οι παίκτες όταν το μυαλό τους απουσιάζει;

Όταν οι παίκτες δεν έχουν πλέον τα ψυχικά αποθέματα να πηδήξουν, να μαρκάρουν, να σουτάρουν , τι να σχεδιάσει ο κόουτς στο πινακάκι; Τον καταλαβαίνω τον Γιαννάκη,  καταλαβαίνω τους παίκτες , αλλά και τον κόσμο. Όλοι τους έχουν δίκιο.

Το μόνο που δεν καταλαβαίνω είναι τον κ.Λάσκαρη. Το να το «παίζεις» από ένα σημείο και μετά πρόεδρος, είναι επικίνδυνο σπορ στην Θεσσαλονίκη. Δεν είναι Αθήνα! Δεν είμαι στο μυαλό του ισχυρού άνδρα της ΚΑΕ, αλλά η στάση του κρίνεται λίαν επιεικώς καταστροφική για τον σύλλογο και αυτοκαταστροφική για τον ίδιο.

Δεν αποτελεί σοβαρή στρατηγική να προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο όταν ένας σύλλογος αιμορραγεί ακατάσχετα οικονομικά και αγωνιστικά κατρακυλά σαν την πέτρα στον γκρεμό.

Τι χρόνο να κερδίσεις όταν βλέπεις την ομάδα να τελειώνει στα χέρια σου; Η έχεις λύσεις ή δεν έχεις. Κι όλα δείχνουν ότι ο κ.Λάσκαρης δεν έχει!

Μετά δεν μπορώ να φανταστώ ότι δεν έχει την στοιχειώδη αντίληψη για να καταλάβει ότι έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράματα αποκλείεται να πιάσει τον ΑΡΗ αιχμάλωτο.

Με τον κόσμο πλέον απέναντι του η ασπίδα που προσδοκά θα αποδειχθεί από χαρτόνι. Το μόνο που έχει να κάνει ο κ.Λάσκαρης είναι να παραδεχθεί το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει ζητώντας την βοήθεια των υπολοίπων παραγόντων της ομάδας, όλους αυτούς που τόσο καιρό  αντιμετώπιζε περιφρονητικά, παραδίδοντας τους τα κλειδιά της ΚΑΕ.

Τέλος το μόνο που έχουν να κάνουν οι υπόλοιποι παράγοντες αν δεν θέλουν σε λίγο να μυξοκλαίνε πάνω από ένα πτώμα σε περίπτωση που ο κ.Λάσκαρης εμμένει στις θέσεις του κρυπτόμενος, είναι να προχωρήσουν σε «διοικητικό πραξικόπημα», αναγκάζοντας τον κ.Λάσκαρη να εμφανιστεί και να συμβιβαστεί ή να αποχωρήσει με δεσμεύσεις!

Αυτές είναι οι δυο όψεις του νομίσματος και κάθε άλλη όψη θα παραπέμπει σε νόμισμα πλαστό. Η φετινή χρονιά έχει χαθεί, και τα συσσωρευμένα διαπιστωμένα  χρέη στέλνουν και την επόμενη χρονιά στον κάλαθο των αχρήστων.

Άρα όπως συνηθίζουμε να λέμε στην Σαλονίκη: Το «πραξικόπημα» έχει αργήσει κιόλας…

Best of internet