Απ' έξω πίεση, από μέσα άνεση...

Απ' έξω πίεση, από μέσα άνεση...

 Απ' έξω πίεση, από μέσα άνεση...

Ο Γιάννης Ντεντόπουλος αναλύει πόσο ωφέλιμη για την προσπάθεια που κάνει ο Παναθηναϊκός στην Euroleague, αλλά και το μέλλον του, μπορεί να αποδειχθεί η ουσιαστική εξασφάλιση της πρωτιάς στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος.

Μετά και την ήττα του Ολυμπιακού από την ΑΕΚ, η οποία ήταν η δεύτερη μετά από εκείνη που υπέστη από τον Παναθηναϊκό, στο ΣΕΦ στην πρεμιέρα, οι «πράσινοι» έχουν ουσιαστικά εξασφαλίσει την πρώτη θέση της κανονικής περιόδου, πριν ακόμη τελειώσει ο πρώτος γύρος του πρωταθλήματος. Με δεδομένο ότι έχουν το ματς με τους «ερυθρόλευκους» για τον δεύτερο γύρο, στο «Νίκος Γκάλης», θα πρέπει πλέον να αυτοκτονήσουν για να χάσουν το απόλυτο πλεονέκτημα έδρας, όσο «απόλυτο» και όσο «πλεονέκτημα» αποτελεί την τελευταία πενταετία για τους δυο «αιωνίους».

Ουσιαστικά, έχουν περιθώριο να κάνουν ακόμη και τρεις οποιεσδήποτε άλλες ήττες στην Α1, αν νικήσουν τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ, δυο αν τον νικήσουν μέχρι 2 πόντους (δεν ξέρουμε πως θα διαμορφωθεί μέχρι το τέλος της κανονικής περιόδου το δεύτερο κριτήριο με τις διαφορές, για την περίπτωση που χάσουν με 3 ακριβώς, όση ήταν η διαφορά στο 71-68) και μία αν χάσουν από 4 και πάνω. Όπως είναι τα δεδομένα στην ελληνική λίγκα, είναι ξεκάθαρο ότι όλες αυτές οι περιπτώσεις συνιστούν καθοριστικό αβαντάζ, στο συγκεκριμένο κεφάλαιο της φετινής διαδρομής του «τριφυλλιού», η οποία έχει ήδη ξεκινήσει με την απώλεια ενός τίτλου, του κυπέλλου, με την κατάκτηση του οποίου είχαν αποκτήσει απόλυτη εξοικείωση.

Αυτό σημαίνει ότι ο Τσάβι Πασκουάλ, έχει στα χέρια του ένα πολύ μεγάλο ατού στον προγραμματισμό και τον καταμερισμό δυνάμεων που μπορεί να κάνει, αν συμφωνήσουμε ότι ο βασικότερος στόχος όλων έχει να κάνει με την Euroleague.

Για παράδειγμα δεν θα είναι υποχρεωμένος να πιέζει ή να ρισκάρει την συμμετοχή παικτών στο πρωτάθλημα, που είτε είναι τραυματίες, είτε με βάση την επιστημονική παρακολούθησή τους, βρίσκονται στα όρια της κόπωσης. Και κυρίως θα έχει την άνεση να χρησιμοποιεί ακόμη περισσότερο εκείνους τους παίκτες που χρειάζονται δοκιμή,»ψήσιμο» ή αυτοπεποίθηση σε μια συγκεκριμένη φάση της σεζόν.

Για να είμαστε ειλικρινείς, παρακολουθώντας τον τρόπο που εξελίχθηκε το παιχνίδι με τον Άρη των προβλημάτων στο “Nick Galis Hall”, το ενδιαφέρον δεν εντοπίστηκε πόσο εύκολα το «καθάρισαν» οι βασικοί, ούτε στις επιδόσεις του Νικ Καλάθη, ούτε ακόμη και στα 13 τρίποντα που βρήκαν στόχο και απετέλεσαν σημείο αναφοράς.

Η πιο ζουμερή φάση κάθε τέτοιου ματς είναι η πρόοδος και οι υποσχέσεις που μπορούν να δώσουν κάποιοι παίκτες που ακόμη δεν έχουν καθιερωθεί ή δεν έχουν σταθεροποιήσει τα επίπεδα της απόδοσής τους.

Μακράν τα πιο ενδιαφέροντα project, που αξίζει να παρακολουθήσουμε με δεδομένους τους λάθος χειρισμούς που έκαναν οι προηγούμενοι προπονητές, κυρίως με την περίπτωση του Χαραλαμπόπουλου, από το φετινό ρόστερ μπορούμε να ξεχωρίσουμε τον Ντίνο Μήτογλου και τον Γιώργο Καλαϊτζάκη. Άντε να βάλουμε μέσα σε αυτή την εξίσωση και την βελτίωση του ρεπερτορίου του Θανάση Αντετοκούνμπο, ο οποίος χρειάζεται να βάλει, σταδιακά, κι άλλα κομμάτια στο παιχνίδι του για να είναι ακόμη πιο χρήσιμος απ’ όσο είναι όπως είναι σήμερα. Πάντως ο Μήτογλου, είναι πολύ πιο έτοιμος και σαφώς πιο πολυδιάστατος απ’ όσο θα περίμενε κανείς μετά την θητεία του στο κολλέγιο, λαμβάνοντας υπ’ όψη και την εντυπωσιακή παρουσία που είχε (ειδικά στην άμυνα) στην Εθνική, στο πρώτο ματς των «παραθύρων» με την Μ. Βρετανία, στο Λέστερ.

Σε δεύτερο πλάνο βάζω την περίπτωση του Μάρκους Ντενμονον, ο οποίος, αν εξαιρέσουμε ένα καλό ματς, ακόμη δεν έχει βρει ένα στάνταρ απόδοσης.

Δεν βάζω στην λίστα τον Ζακ Ογκουστ για τον απλούστατο λόγο ότι, μπορεί να είναι ελκυστικό το γεγονός ότι έχει ελληνικό διαβατήριο, αλλά είναι δεδομένο ότι το μυαλό του είναι στο ΝΒΑ, όπως αποδεικνύεται από το μονοετές συμβόλαιο που υπέγραψε και τελειώνει το ερχόμενο καλοκαίρι. Για κάποιο λόγο, υπάρχει η αίσθηση, που μπορεί να αποδειχθεί και λανθασμένη, ότι ο συγκεκριμένος παίκτης δεν βλέπει τον Παναθηναϊκό ως προοπτική. Θα μου πείτε: ο Γιώργος Παπαγιάννης που τον έβλεπε, μήπως πρόλαβε; Πήρε τον οματιόν του και πήγε στο ΝΒΑ κι αυτό είναι ένα θέμα στο οποίο κανείς δεν μπορεί να παρέμβει. Ο καθένας κουβαλάει τα δικά του «θέλω» και ουδείς άλλος μπορεί να του κάνει μαθήματα, ή να του υποδείξει το «σωστό» ή το «λάθος» για τον απλούστατο λόγο ότι δεν το ξέρει. Όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος(βλέπε καριέρα, οικονομικές απολαβές, εξασφάλιση).

Δεν βάζω επίσης τον Ιάν Βουγιούκα και τον Ματ Λοτζέσκι με δεδομένο ότι δεν έχουν πολλά περιθώρια να αλλάξουν τον αγωνιστικό τύπο τους, οπότε με αυτόν θα πορευτούν μέχρι το τέλος της καριέρας τους, όποια κι αν είναι από εδώ και στο εξής.

Και κάτι άσχετο, αντί επιλόγου. Μπορεί ο Μανωλόπουλος να απομακρύνθηκε από το τιμόνι της ΑΕΚ, όμως στις δυο νίκες που πέτυχε επί του Παναθηναϊκού στο κύπελλο και του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα, δηλαδή δυο ομάδων που βρίσκονται ψηλά στην βαθμολογία της Euroleague, αποδείχθηκε πόσο σωστή ήταν η σκέψη με την οποία επέλεξε ξένους το καλοκαίρι. Στην προηγούμενη αναφορά που έκανα επί του θέματος, πολλοί στάθηκαν στην έκφραση «μαύροι», η οποία παρεμπιπτόντως όχι απλά δεν ενπεριέχει ίχνος ρατσισμού, αλλά θεωρείται καταλληλότερη που είχα χρησιμοποιήσει για να δείξω ότι ανήκουν σε μια φυλή που έχει ανεπτυγμένα αθλητικά προσόντα (έκρηξη, ταχύτητα, αλτικότητα) τα οποία ταιριάζουν στο μπάσκετ, με την μορφή που έχει πάρει τα τελευταία χρόνια. Μήπως θυμάστε την αναφορά που γινόταν παγκοσμίως ότι ο Κεντέρης ήταν ο μοναδικός λευκός σε εκείνον τον τελικό που πήρε το χρυσό στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ το 2000 για να αναδειχθεί το μέγεθος του κατορθώματός του; Τώρα θα με ρωτήσετε-και με το δίκιο σας- γιατί στο Champions League- με τους ίδιους παίκτες έχει τόσες ήττες και στο πρωτάθλημα έχει χάσει από το Λαύριο και τον Άρη, αλλά μην περιμένετε να δώσω μια απάντηση στο πόδι. Όταν θα πιάσουμε αυτό το θέμα, θα τα συζητήσουμε πιο αναλυτικά.

Best of internet