Ο Κρις χωρούσε κι επί "Ζοτς"

Ο Κρις χωρούσε κι επί "Ζοτς"

Ο Κρις χωρούσε κι επί "Ζοτς"

 Mε αφορμή το κρεσέντο του Σίνγκλετον, o Γιάννης Ντεντόπουλος υπογραμμίζει πόσο κομβική ήταν η παραμονή του το περασμένο καλοκαίρι και υποστηρίζει ότι είναι από τους λίγους ξένους της τελευταίας 5ετίας που θα είχαν θέση στον Παναθηναϊκό των Ευρωπαϊκών τροπαίων.  

Κανείς δεν περίμενε ένα ματς με την ουραγό του ελληνικού πρωταθλήματος, την Κύμη, να δει τον Κρις Σίνγκλετον να κάνει όργια, για να διαπιστώσει ότι ο Αμερικανός είναι ένας από τους καλύτερους ξένους παίκτες που έχουν περάσει από τον Παναθηναϊκό.

Κορυφαίες Στοιχηματικές Αποδόσεις, Άμεσες Αναλήψεις &  Καλύτερη Εξυπηρέτηση (21+)!

Και δεν μιλάμε για τα τελευταία 5 χρόνια, τότε που αναγκαστικά, λόγω των ειδικών συνθηκών της ελληνικής οικονομίας, το μπάτζετ του «τριφυλλιού» περιορίστηκε σε σχέση με εκείνα που ξόδευε των εποχή των παχιών αγελάδων, δηλαδή επί Παύλου και Θανάση Γιαννακόπουλου, τότε που τα δεδομένα και το γενικότερο περιβάλλον ήταν ολότελα διαφορετικά.

Υπάρχει η αίσθηση ότι αν υπήρχε ένας παίκτης των τελευταίων χρόνων που ευχαρίστως θα ήθελε να είχε στην φαρέτρα του ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς την 13ετία που οδήγησε τους «πράσινους» (κυρίως) στα πέντε από τα έξη ευρωπαϊκά, αυτός θα ήταν ο πρώην παίκτης της Λοκομοτίβ Κουμπάν.

Ακόμη κι αν φαίνεται ότι ακόμη δεν έχει πιάσει τα περσινά στάνταρ του στον Παναθηναϊκό, ή τα προ-πέρσινα, τότε που ως άγνωστος συστήθηκε μέσα από την τρομερή "Λοκο" του Μπαρτζώκα, εξακολουθεί να παραμένει αναντικατάστατος. Όχι φυσικά γιατί μπορεί να βάζει 35 πόντους στην Κύμη, όσους έβαζε για πλάκα στο Κινέζικο πρωτάθλημα που έπαιξε τα δυο (προ)προηγούμενα καλοκαίρια. Αλλά γιατί μπορεί να κάνει ουσιαστική δουλειά ακόμη και στα παιχνίδια που τα νούμερά του κυμαίνονται σε λογικά επίπεδα. Πολλά από αυτά που προσφέρει πάνω στο παρκέ για την ομάδα του, δεν αποτυπώνονται σε όλες τους τις διαστάσεις, με ψυχρούς αριθμούς.

Είναι ο παίκτης που πέρα και πάνω απ’ όλα διεκδικεί και κερδίζει στις περισσότερες των περιπτώσεων, φάσεις και κατοχές ακόμη κι αν μπαίνει σε αυτές με μειονέκτημα (θέσης), επειδή διαθέτει σκληρότητα, αποφασιστικότητα και χαρακτήρα νικητή, το οποίο δεν μεταγγίζεται, ούτε διδάσκεται. Επίσης, είναι από εκείνους που δεν σνομπάρει κανένα παιχνίδι, οποιοδήποτε κι αν είναι το όνομα του αντιπάλου. Έχουμε πει ότι έχει κάποια αδύναμα σημεία (δεν του αρέσει να σπρώχνεται κάτω από το καλάθι), αλλά αν δεν είχε...

Να λοιπόν γιατί δεν είχαν άδικο όσοι επέμεναν το περασμένο καλοκαίρι ότι το ενδεχόμενο να φύγει, πολύ δε περισσότερο να πουληθεί, θα ήταν το μεγαλύτερο πλήγμα ως και πισωγύρισμα το οποίο θα μπορούσε να υποστεί μια ομάδα η οποία μπορεί να μην κατάφερε να φτάσει ούτε και πέρυσι στο final4, αλλά σε έναν μαραθώνιο 30 αγωνιστικών, παίζοντας με όλους, τερμάτισε στην 4η θέση, μία ψηλότερα από την μετέπειτα «δολοφόνο» της και πρωταθλήτρια Ευρώπης, Φενέρμπαχτσε*.

Και να γιατί για τον Πασκουάλ, ο οποίος του χρόνου μοιάζει απίθανο να έχει τον Σίνγκλετον στην διάθεσή του, είναι πολύ κρίσιμη η ευρωπαϊκή σεζόν, με ξεκάθαρο το δεδομένο ότι αυτό που πρωτίστως ενδιαφέρει τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο είναι να φτάσει η ομάδα για πρώτη φορά, επί των ημερών του, σε ένα final4. Όχι για να μη νιώθει ότι δεν βάδισε στα χνάρια του πατέρα και του θείου του, οι οποίοι στο κάτω –κάτω έπαιζαν με άλλα (οικονομικά) μεγέθη, αλλά για να του περάσει ο καημός, ο οποίος καλώς ή κακώς μεγαλώνει όσο ο Ολυμπιακός, με επίσης μειωμένο προϋπολογισμό, στο ίδιο διάστημα τα καταφέρνει πολύ καλύτερα, μετρώντας 1 ευρωπαϊκό τίτλο (2013) και δυο τελικούς (2015,2017), αν χρησιμοποιήσουμε ως αφετηρία μέτρησης την σεζόν 2012-13.

Το καλοκαίρι λήγει το συμβόλαιο του Κρις και με βάση όσα διαδραματίστηκαν το περασμένο καλοκαίρι, η τιμή του θα φτάσει τόσο ψηλά που είναι μάλλον απίθανο να καταφέρουν να τον κρατήσουν οι «πράσινοι». Ή αν προτιμάτε να τον αφήσουν οι άλλες φραγκάτες ομάδες τις Ευρώπης που περιμένουν στη γωνία. Εκτός κι συμβεί κάτι συνταρακτικό που θα μοιάζει με τίναγμα της μπάνκας στον αέρα και που θα προκαλέσει και αίσθηση και έκπληξη, ευχάριστη φυσικά για τους οπαδούς του «τριφυλλιού».

Πάντως, αυτή τη στιγμή η τετράδα Καλάθη, Γκιστ, Σίγκλετον και Ρίβερς είναι ο κορμός πάνω στον οποίο καλείται ο Καταλανός να βασιστεί για να διεκδικήσει αυτό που δεν κατάφερε την περσινή σεζόν.

* Όπως ξέρουμε, τα play offs και το final4 είναι ολότελα διαφορετικές ιστορίες. Ου μη διαφορετικές «διοργανώσεις». Συνεπώς για να μπορέσεις να τις πάς μέχρι τέλος χρειάζονται επιπλέον χαρακτηριστικά, που δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε.

 

 

Best of internet