Κάνε κι εσύ μια ψυχανάλυση

Ο Βασίλης Βλαχόπουλος είδε μία ακόμη προβληματική εμφάνιση του Άρη και προσπαθεί να εισβάλει στο μυαλό του Δημήτρη Πρίφτη και να ερμηνεύσει την απόπειρα του προπονητή του Άρη να βάλει ένα τέλος στη μεταγραφολογία.

Κάνε κι εσύ μια ψυχανάλυση

Καταρχάς είναι απαραίτητο να αναγνωριστεί και ακολούθως να χειροκροτηθεί η περίσσεια υπομονή που χαρακτήρισε αυτούς τους δύο χιλιάδες φίλους του Άρη που βρέθηκαν (χθες) στο Nick Galis Hall. Συνυπολογίζοντας την αγωνιστική τρικυμία της ομάδας τους, το ηχηρό χτύπημα που δέχθηκε το περασμένο Σάββατο και αξιολογώντας φυσικά ότι σε κακή ψυχολογική κατάσταση δεν είναι μόνο οι παίκτες του Δημήτρη Πρίφτη αλλά κι αυτοί που πλήρωσαν αδρά για το εισιτήριο διαρκείας, είναι αναγκαίο να τους πιστωθεί. Έκαναν μεγάλη υπομονή στο δεύτερο ημίχρονο βλέποντας μια ομάδα με τεράστιο πρόβλημα λειτουργίας αλλά και αδυναμία απόδοσης αυτονόητων πραγμάτων. Χρειάστηκε να διαθέτουν γερό στομάχι για να αντέξουν την εικόνα όπου η Μπάκεν (με μπάτζετ 250.000 ευρώ) κυριαρχούσε κάτω από τα καλάθια και επιδείκνυε υψηλότερα επίπεδα αγωνιστικότητας σε σχέση με τον Άρη. Γιατί τα συμβόλαια που έχουν οι παίκτες της Μπάκεν ισοδυναμούν με το αντίστοιχο χαμηλότερο του Άρη με ορισμένα μπόνους συμμετοχής και επιδόσεων.

Οι 56 πόντοι που σημείωσε ο Άρης στο πρώτο ημίχρονο ήταν αποτέλεσμα της αφέλειας των Δανών οι οποίοι έχουν συνηθίσει να παίζουν ένα συγκεκριμένο στιλ παιχνιδιού και σκοπεύουν να χτίσουν πάνω σε αυτό. Δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό να σουτάρουν μετά το δεύτερο σκριν κι αυτή η επιλογή είναι καταδικαστική όταν έχεις απέναντι σου μια ομάδα που διακρίνεται για την ικανότητά της στο transition game. Αυτή η φιλοσοφία της Μπάκεν (σ. σ. η οποία επιβεβαίωσε ότι πολλές ευρωπαϊκές ομάδες υστερούν σε scouting) ήταν… βούτυρο στο ψωμί του Άρη και του Δημήτρη Πρίφτη. Παρουσιάστηκε η δυνατότητα εξασφάλισης πόντων στο transition game και απόκρυψης του ουσιαστικού προβλήματος που υφίσταται στο σετ παιχνίδι.

Πάμε στα πρόσωπα. Κρίνοντας από τις επιλογές του Δημήτρη Πρίφτη, συνυπολογίζοντας και τις δηλώσεις του μετά το παιχνίδι, καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα ότι στο προσεχές μέλλον δεν προβλέπονται αλλαγές. Τουλάχιστον τρεις φορές επισήμανε ότι «αυτή είναι η ομάδα. Κοιτάω τους παίκτες που έχω και όχι δεξιά κι αριστερά», στέλνοντας μήνυμα υποστήριξης και ζητώντας το ίδιο απ’ όλους. Συν τοις άλλοις, έβαλε στην εξίσωση και τον οικονομικό παράγοντα, γεγονός που μπορεί να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως. Σε επίπεδο επιλογών, προφανώς και δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι δόθηκαν επτά από τις πρώτες εννιά επιθέσεις στον Ντέβιν Μαρμπλ. Επιλέχθηκε η υπερφόρτωση μιας πλευράς και ο Αμερικανός πήγαινε στο ένας εναντίον ενός στην αδύναμη πλευρά, εκτός των πόντων στο transition game. Είναι εξίσου οφθαλμοφανές ότι η απόφαση υποστήριξης του παίκτη στοιχειοθετεί τη βασική επιλογή του Πρίφτη.

Καθόλου τυχαία παραδέχθηκε μετά τον αγώνα ότι «το ίδιο θα κάνουμε και με τους άλλους παίκτες». Τούτο οδηγεί εύλογα στο συμπέρασμα ότι θα «παίξει» με αυτούς που διαθέτει. Η απόφαση απομάκρυνσης των σύννεφων αμφισβήτησης έγινε περίπου τρεις μέρες μετά τα τηλεφωνήματα προς τους ατζέντηδες για τις λύσεις των συμβολαίων. Συμπτωματικό; Μάλλον όχι.

Προφανώς, αυτή η επιλογή είναι αναγκαστική για τον προπονητή του Άρη και τη διοίκηση έπειτα από την κακή προσέγγιση του όλου προβλήματος. Οι αρνήσεις των εκπροσώπων των παικτών να συμβιβαστούν στη λύση των συμβολαίων με την καταβολή μικρής αποζημίωσης σε συνδυασμό με το οικονομικό κόστος που θα περιλάμβανε η πληρωμή των συμβολαίων, μάλλον οδήγησε σε αλλαγή πλεύσης. Εκτός κι αν ξαφνικά αλλάξουν στάση.

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, δεν είναι κατακριτέο, φαίνεται όμως ότι είναι επιλογή. Κανείς μπορεί να ισχυριστεί αν είναι σωστό ή λάθος. Εδώ κυριαρχεί μόνο η άποψη… «διαθέτεις ή όχι τα λεφτά». Κι αν δεν σκοπεύεις να εκτοξεύσεις το μπάτζετ από τα 1,4-1,5 εκατομμύρια ευρώ στα 2-2,5 εκατομμύρια, τότε κάθεσαι στα… αυγά σου και δουλεύεις με τους υπάρχοντες. Γιατί στην περίπτωση (έστω) δύο αλλαγών θα προστεθούν έξοδα τουλάχιστον 700-800 χιλιάδων δολαρίων. Συνεπώς η υποστήριξη των υπαρχόντων μέσω (και) της ψυχολογικής βοήθειας (όπως είπε ο Πρίφτης) προβάλλει ως μια αναγκαστική επιλογή. Γι’ αυτόν τον λόγο μπήκε στην εξίσωση και ο οικονομικός παράγοντας.

Απλά, δεν θα πρέπει να αποκλειστεί το ενδεχόμενο μιας απλής προσθήκης. Το ερώτημα είναι, σε ποια θέση χρειάζεται παίκτη; Στην οργάνωση του παιχνιδιού όπου υπάρχει ξεκάθαρο πρόβλημα στο σετ παιχνίδι; Στα μακρινά σουτ όπου με εξαίρεση τον εκπληκτικό χθες Θόδωρο Ζάρα διαπιστώνεται εξίσου μεγάλη δυσκολία; Ή κάτω από τα καλάθια όπου Μπάκνερ και Ντραγκίτσεβιτς συνηθίζουν να παρακολουθούν (σαν απλοί θεατές) τους αντιπάλους τους; Ιδού ο προβληματισμός.

Best of internet