Μια μεζονέτα στο Ρέθυμνο

Ο Άρης διέλυσε τους κανόνες της μπασκετικής λογικής, φρόντισε όμως να χτίσει ένα οικοδόμημα δίπλα στο «Μελίνα Μερκούρη» για την επόμενη επίσκεψή του στο Ρέθυμνο.

Μια μεζονέτα στο Ρέθυμνο

Η πρόχειρη ματιά στο στατιστικό φύλλο οδηγεί στο αδιαμφισβήτο συμπέρασμα της κατάχρησης των σουτ τριών πόντων και της αλόγιστης σπατάλης 33 επιθέσεων. Ως αντίβαρο, μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι η άμυνα του Ρεθύμνου έδινε προκλητικά αυτό το σουτ και επένδυσε στον συγκεκριμένο ψυχολογικό πόλεμο όταν αντιλήφθηκε ότι ήταν ο μοναδικός τρόπος διεκδίκησης της νίκης. Ο Άρης ευστόχησε για τελευταία φορά σε σουτ τριών πόντων 38 δευτερόλεπτα πριν το τέλος της πρώτης περιόδου!

Πέραν της ευδιάκριτης ακαταστασίας έξω από τα 6,75, ο Άρης έκανε πράγματα που δεν συνάδουν με την μπασκετική λογική κι αυτά έχουν μεγαλύτερη αξία. Εξασφάλισε διαφορά 13 πόντων μέσα από την ικανότητά του στο transition game και περνώντας την μπάλα στον Βασίλη Καββαδά. Ξαφνικά αυτό το σχέδιο πετάχθηκε στον κάλαθο των αχρήστων και επιστρατεύτηκαν τα... πολυβόλα (σ. σ. Τζένκινς, Ζάρας, Ντραγκίτσεβιτς κ.α.) οι οποίοι στην πραγματικότητα κατέστρεψαν τις επιθέσεις της ομάδας τους. Σε συνδυασμό βέβαια με το χαμηλότατο επίπεδο συνεργασίας που αναδεικνύεται μέσα από τις οκτώ τελικές πάσες σε διάστημα 40 αγωνιστικών λεπτών. Κοινώς, ο Άρης επέστρεψε στη... χωρίς Σανικίντζε εποχή διότι ο Γεωργιανός του έδινε περί των εννιά ασίστ ανά αγώνα κι έλυνε το αδιαμφισβήτητο πρόβλημα ενδοεπικοινωνίας.

Συνεχίζοντας επί του ελλείμματος λογικής, στους περισσότερους φιλικούς αγώνες – αλλά και στους τρεις επίσημους – ο βασικός σέντερ (σ.σ. Μπάκνερ) και ο βασικός φόργουορντ (σ. σ. Μαρμπλ) είναι οι αδύναμοι κρίκοι. (Και) χθες, ο μεν Μπάκνερ έπαιξε λιγότερο από τον Καββαδά διότι και στις δύο πλευρές του παρκέ – αμφιβάλλουμε – αν ξέρει που βρίσκεται. Με εξαίρεση τις μόλις δύο τελικές πάσες που πήρε Ξανθόπουλο, Τσαϊρέλη, ήταν εκτός γηπέδου, ενώ στην άμυνα ήταν εμφανές ότι τον «σημάδευαν» μαζί με τον Καββαδά. Κι όταν ο βασικός σέντερ χρησιμοποιείται 14 λεπτά, έχεις πρόβλημα.

Ο δε Μαρμπλ είχε και πάλι μικρότερο χρόνο συμμετοχής από τον Σπύρο Μούρτο διότι στη μεν άμυνα του ξεφεύγουν ακόμη και οι... καρβουνιάρηδες (σ. σ. τα παλιά τραίνα που δημιουργούσαν σύννεφα καπνού), ενώ στην επίθεση είναι τουλάχιστον ακίνδυνος. Και οι δύο μπήκαν στο παρκέ όταν η ομάδα τους βρέθηκε στο +13 (16-29). Είναι προφανές ότι εντάσσεται στην ευθύνη του Δημήτρη Πρίφτη το γεγονός ότι και οι δύο παίκτες δεν έχουν βρει ρόλο.

Ο Τάντια Ντραγκίτσεβιτς με μόλις δύο προπονήσεις ήταν στο παρκέ για 25 λεπτά κι έπαιζε ρολόι με 1/8 προσπάθειες τριών πόντων, πέντε περισσότερα από τον Μιχάλη Τσαϊρέλη ο ο οποίος ενώ θα έπρεπε να κινείται εντός της ρακέτας ήταν σε απόσταση 6-7 μέτρων. Λογική εξήγηση δεν μπορούμε να βρούμε. Κι ενώ ο Άρης είχε τον απόλυτο έλεγχο κάτω από τα καλάθια εξασφαλίζοντας 17 επιθετικά ριμπάουντ λόγω Καββαδά, απέφυγε να περάσει την μπάλα στο ζωγραφιστό παρά κοιτούσε το ελεύθερο σουτ έξω από τα 6,75. Γιατί (περίπου) το 85% των τριπόντων που επιχείρησε ήταν ελεύθερα. Κι όταν το έκανε στην τελευταία περίοδο σκοράροντας τους 14 από τους 16 πόντους του μόνο από τη γραμμή των βολών, ουσιαστικά είχε χάσει τον έλεγχο του αγώνα.

Έχει μικρή σημασία αν θα ξαναχάσει τόσα πολλά τρίποντα, γιατί κάθε ομάδα που εξαρτάται από την αποτελεσματικότητά της έξω από τη γραμμή δε διαφέρει από τους... αλογομούρηδες του ιππόδρομου. Μια σοβαρή ομάδα είναι επίσης υποχρεωμένη να εγκαταλείψει ένα πλάνο που δεν της βγαίνει και να εφαρμόσει αυτό που της είχε δώσει τη διαφορά. Μόνο που ο Άρης του Ρεθύμνου δεν ήταν σοβαρή ομάδα. 

Best of internet