Μy number one! (pics)

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΝΤΗΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟ EUROBASKET 2005

Μy number one! (pics)

Σαν σήμερα πριν από έντεκα χρόνια η Εθνική μπάσκετ ανέβαινε στον ευρωπαϊκό θρόνο και ο Βασίλης Σκουντής θυμάται τα περασμένα μεγαλεία...

Μy number one! (pics)

Είναι μια κουβέντα που συνηθίζουν να τη χρησιμοποιούν οι οινοπαραγωγοί και οι σομελιέ, αλλά προβαίνω σε αντιποίηση αρχής και τη χρησιμοποιώ, διότι ταιριάζει γάντι στην περίσταση...

Πραγματικά, λοιπόν, το 2005 ήταν μια καλή χρονιά. Η μάλλον, μια πολύ καλή χρονιά. Η καλύτερα μια φανταστική και μάλλον ανεπανάληπτη χρονιά συλλήβδην για το ελληνικό γίγνεσθαι με αποτέλεσμα να αισθάνομαι όχι απλώς τυχερός, αλλά ευλογημένος που τρύγησα και γεύθηκα σχεδόν όλους τους καρπούς της...

Σχεδόν όλους: για την ακρίβεια τέσσερις από τους πέντε που απόλαυσε ο ελληνισμός μέσα σε τέσσερις μήνες και (έναν χρόνο μετά τον θρίαμβο στο Euro και τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων), τον έκαναν κάθε τρεις και λίγο να βγαίνει στους δρόμους και να πανηγυρίζει. Ποιος καρπός μου ξέφυγε;  Αυτός που δρέψαμε στο Κίεβο, όπου  (για να παραφράσω την ιστορική φράση του Χαρίλαου Τρικούπη) «ανθ’ ημών, Αλεξάνδρα Πασχαλίδου»!

Το γαϊτανάκι άνοιξε  στις 21 Μαίου: Κωνσταντίνου και Ελένης, όχι μονάχα της Αγίας, αλλά και της Ελένης Παπαρίζου, η οποία ανέβασε την Ελλάδα για πρώτη και για μοναδική έως τώρα φορά στην κορυφή του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision με ένα τραγούδι ο τίτλος του οποίου έμελλε να αποβεί προφητικός για τη σοδειά εκείνου του καλοκαιριού...

Κίεβο, Μόντρεαλ, Μαρ ντελ Πλάτα, Βελιγράδι και δεν συμμαζεύεται!

Θυμάμαι πως το μεγαλύτερο μέρος του διαγωνισμού της Eurovision τον παρακολούθησα στο καμαράκι του γηπέδου του Αγίου Θωμά! Την επόμενη ημέρα το Μαρούσι θα υποδεχόταν την ΑΕΚ στον πρώτο ημιτελικό των πλέι οφς και εγώ είχα κλείσει ένα ραντεβού με τον Παναγιώτη Γιαννάκη για μια συνέντευξη με θέμα το Ευρωμπάσκετ του Σεπτεμβρίου. Πέσαμε στην περίπτωση όμως, διότι το ίδιο βράδυ εκτός από την Ελενα στο πάλκο είχε ανέβει και ο... Ολυμπιακός, ο οποίος στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος στην Πάτρα νικούσε τον Αρη με 3-0!

Μιλάμε για το απόλυτο πολιτισμικό σοκ!

Τέσσερις μήνες αργότερα που η Ελλάδα ανέβαινε στο θρόνο του Ευρωμπάσκετ θυμηθήκαμε με τον «Δράκο» εκείντο το ραντεβού και εκ των υστέρων συνειδητοποιούσαμε πόσο προφητικό αποδείχθηκε...

Νumber one η Ελλάδα και στο τραγούδι και στο μπάσκετ, χώρια που μέσα σε δέκα τέσσερις μήνες αξιωθήκαμε να βρεθούμε σε τρεις θρόνους: του ποδοσφαιρικού Euroστη Λισσαβόνα, της Eurovision στο Κίεβο και τοu Eurobasket στο Βελιγράδι και κάποιοι φαίνεται πως μας ζήλεψαν ως χώρα γι’ αυτό το... τρικάβαλο, μας μάτιασαν και μας έριξαν μετά από λίγα χρόνια στο έλεος του ΔΝΤ, της Τρόικας και των μνημονίων!

Στα τέλη Ιουλίου ο καλός Θεός, η αγαθή τύχη και το ένστικτο με έκαναν να νιώσω ευλογημένος. Ήταν η εποχή που (όπως εχω ξαναγράψει αυτοσαρκάζομενος) είχαμε λεφτά και δεν τα λογάριαζα προκειμένου να κάνω το κέφι μου και μαζί τον γύρο του κόσμου και μάλιστα πολλώ λογιώ...

Τον Απρίλιο στο Σεντ Λούις για το Φάιναλ Φορ του Κολεγιακού Πρωταθλήματος, τον Μάιο στη Μόσχα για το Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκας, κώλο δεν έβαζα κάτω!

Στα τέλη Ιουνίου βάφτισα ένα κοριτσάκι στα Ζωνιανά και ενώ η Εθνική ομάδα μπάσκετ των ανδρών μαζευόταν για να αρχίσει την προετοιμασία της ενόψει του Ευρωμπάσκετ (με τον Μιχάλη Κακιούζη να προφητεύει στις 21 Αυγούστου μετά τις τρεις ήττες στο Τουρνουά του Πόρτο Σαν Τζιόρτζιο ότι θα πάρουμε το χρυσό μετάλλιο και την ομήγυρη να σχολιάζει «καλώς τον τρελό του χωριού») εγώ βρισκόμουν στο Τορόντο.

Τι γύρευα εκεί; Ακολούθησα την Εθνική ομάδα του γουότερ πόλο στην ημιτελική φάση του World League και εκεί, ένα βράδυ άκουσα μια άλλη μαντεψιά από το στόμα του ομόλογου του Κακιούζη, του Γιώργου Αφρουδάκη!

«Βασίλη, να δεις που θα γυρίσουμε τον Ιούλιο στον Καναδά και θα πάρουμε μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα» μου είπε και του έδωσα μια υπόσχεση: «Θα είμαι εκεί για να το χαρώ μαζί σας».

Είναι κακό να μην τηρείς τις υποσχέσεις σου και όταν πέρασε ο καιρός και η Εθνική ήδη αγωνιζόταν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μόντρεαλ, αναλογίστηκα ότι στον Γιώργο δεν είχα δώσει απλώς τον λόγο μου, αλλά τον όρκο μου: όντας ανυπόμονος έκλεισα ένα εισιτήριο, μπήκα στο αεροπλάνο την ώρα που άρχιζε ο ημιτελικός με την Ιταλία και καλώς τονε κι ας άργησε!

Στον ημιτελικό η Εθνική ηττήθηκε από την Ουγγαρία, ενώ στον μικρό τελικό νίκησε στην παράταση την Κροατία με το γκολ του Γιώργου Αφρουδάκη που όπως είπε ο αδερφός του Χρήστος, ο οποίος του έδωσε την πάσα για να εκτελέσει, «έστειλε την μπάλα εκεί όπου κάνουν σεξ οι αράχνες»!

Στάθηκα δυο φορές τυχερός, όμως, διότι προτού γευθώ τη χαρά του χάλκινου μεταλλίου της Εθνικής, καμάρωσα στην πισίνα «Ζαν Ντραπό» τον Αρη Γρηγοριάδη να στέφεται παγκόσμιος πρωταθλητής στα 50 μέτρα ύπτιο, του έκανα κιόλας τον διερμηνέα στη συνέντευξη Τύπου  και αυτό το νταμπλ των θριάμβων έδωσε το δικαίωμα στον πρόεδρο της ΚΟΕ Δημήτρη Διαθεσόπουλο να κάνει μια εξόχως αυτάρεσκη δήλωση...

«Πήρα την ομοσπονδία μια βάρκα και την έχω κάνει υπερωκεάνιο»!

Από το Μόντρεαλ δεν γύρισα στην Αθήνα, αλλά τράβηξα νότια και βρέθηκα πρώτα στην Κόρντομπα και ύστερα στην παραθαλάσσια Μαρ ντελ Πλάτα της Αργεντινής, όπου διεξαγόταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μπάσκετ κάτω των 21 ετών και εκεί με περίμενε άλλη μια γερή δόση ευτυχίας!

Η ελληνική ομάδα των Νέων, με προπονητή τον Μάνο Μανουσέλη και παίκτες τους Βασιλειάδη, Μαυροκεφαλίδη, Βασιλόπουλο, Βουγιούκα, Ξανθόπουλο, Ζευκιλή, Σουρλή, Αποστολίδη, Αγγελόπουλο, Μόρφη, Κουπίδη, Καραβανά) κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο χάνοντας το χρυσό στο τσακ. Πώς; Από τις δυο βολές που έβαλε ο Ρενάλντας Σεϊμπούτις στη λήξη του τελικού με τη Λιθουανία (63-65), μετά το φάουλ του μετέπειτα συμπαίκτη του στον Ολυμπιακού Παναγιώτη Βασιλόπουλου.. .

Ε, κατόπιν όλων αυτών ήρθε και το «βάλ’ το αγόρι μου» και έδεσε το γλυκό!

Εδεσε το γλυκό του θριάμβου στο Ευρωμπάσκετ ανδρών του Βελιγραδίου, το επιστέγασμα του οποίου μετά τις κραυγές στον ημιτελικό με βρήκε εν πλήρει αφωνία!

Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτη, λέει μια παροιμία, το νόημα της οποίας βίωσα στο πετσί μου-ή μάλλον στον... λαιμό μου-  το πρωί της ημέρας του τελικού.  Σαν σήμερα, 25 Σεπτεμβρίου, που ήταν πάλι Κυριακή, ξύπνησα –ανάθεμα με κιόλας αν είχα κοιμηθεί έστω για μισή ώρα-και συνειδητοποίησα με φρίκη πως είχε κλείσει ο λαιμός μου και δεν μπορούσα να βγάλω ούτε κιχ!

Καταραμένη λαρυγγίτιδα, φαρυγγίτιδα και πάει λέγοντας!

Είχα βγάλει όχι απλώς τη φωνή μου, αλλά την ψυχή μου το προηγούμενο βράδυ στη μετάδοση του ημιτελικού της Εθνικής με τη Γαλλία που εκτός από το «βάλ’ το αγόρι μου» προς τον Διαμαντίδη, γέννησε και το... «βγάλ’ το σκασμό» προς τον εαυτό μου!

Οταν κατέβηκα στο εστιατόριο του ξενοδοχείου για το πρωινό και αδυνατούσα να ανταποδώσω ακόμη και την απλή καλημέρα των «Πελαργών», τότε έπαθα μια... ψυχολογία, που έλεγε κι ο Μπιθικώτσης. Η αφωνία μου ήταν δεδομένη και μέσα στον πανικό μου άρχισα να στέλνω sms σε ένα φίλο μου ωτορινολαρυγγολόγο για να μου δώσει μερικές οδηγίες, ενώ παράλληλα έβαλα σε εφαρμογή τα διάφορα γιατροσόφια που ενδείκνυνται σε τέτοιες περιπτώσεις: ρούφαγα αυγά, μασούλαγα διάφορες παστίλιες, πρέπει να κατανάλωσα τη μισή παραγωγή της Κίνας σε τσάι (με το απαραίτητο μέλι), αλλά τζίφος!

Η αφωνία, αφωνία και ο σκασμός, σκασμός!

Κάποια στιγμή ο... από μηχανής θεός εμφανίστηκε στο πρόσωπο του Θάνου Μηλούση, που εκτός από κορυφαίο στέλεχος των «Πελαργών» είναι και γιατρός των μικρών εθνικών ομάδων. Μου έδωσε ένα χαπάκι επί τόπου, μου είπε να πάρω άλλο ένα το απόγευμα και κούτσα κούτσα κατάφερα να αρθρώσω δυο τρεις κουβέντες στον βραδινό τελικό της Εθνικής με τη Γερμανία, τη μετάδοση του οποίου είχε χρεωθεί ο Δημήτρης Χατζηγεωργίου.  

Δεν ξέρω εάν αυτή η προσωρινή αφωνία υπήρξε μια κορφή θεία δίκης για τη φλυαρία μου, με δίδαξε όμως κάτι πολύ σπουδαίο που απέβη κιόλας χρησιμότατο όλα αυτά τα χρόνια: κάθε φορά που πηγαίνω στο γήπεδο για μια μετάδοση πίνω ένα από αυτά τα «Propolaid» που μου είχε συστήσει ο Θάνος, ενώ όταν φεύγω για αποστολή στο εξωτερικό, γεμίζω με δαύτα το νεσεσέρ μου:  ως παθών και μαθών, αλλά και ως σεσημασμένος για την υποχονδρία μου κουβαλάω πάντοτε μαζί δυο κουτιά με χάπια για την πρόληψη και άλλα δυο για την καταστολή!

Η ιστορία του «Βάλ’ το αγόρι μου» είναι όντως ενδιαφέρουσα και πάντως δεν υπήρξε προϊόν παρθενογένεσης! Η ατάκα βγήκε ασυναίσθητα εκείνη τη στιγμή και χωρίς προσχεδιασμό, ενώ –για να είμαι ειλικρινής- όχι μόνο  δεν κατάλαβα, αλλά ούτε καν υποψιάστηκα εκείνη τη στιγμή τον θόρυβο που θα προκαλούσε.

Άρχισα να καταλαβαίνω τι είχα πει, αργά το βράδυ, έξω από το γήπεδο, μετά το τέλος της ζωντανή σύνδεσης της ΕΡΤ (από το Βελιγράδι στα στούντιο της Αγίας Παρασκευής), με την παρουσία του Διαμαντίδη και του Κακιούζη, όπου μάλιστα κάποιος Ελληνας φίλαθλος ήρθε -ενώ βρισκόμασταν στον αέρα - και μου φόρεσε μια περικεφαλαία!  Παρεμπιπτόντως αυτή τη σκηνή τη συγκράτησε και τη σχολίαζε γελώντας μετά από  τρεις μέρες, στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου δέχθηκε την αποστολή, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, με μάλωσε μάλιστα διότι πάνω στην αμηχανία μου είχα επιχειρήσει να τη βγάλω και να ξεμασκαρευτώ!

Ομολογώ πως δεν θυμόμουν καν τι είχα πει αλλά άρχισαν να βαράνε τα τηλέφωνα και όταν πλέον ηρέμησα, τότε το μυαλό μου γύρισε έντεκα χρόνια πίσω: στον προημιτελικό του Μουντομπάσκετ του 1994 στο Τορόντο, ανάμεσα στην Εθνική και στον Καναδά (74-71). Στην τελευταία φάση εκείνου του συναρπαστικού ματς, που το μετέδιδα μαζί με τον Γιάννη Καραλή, ο Φάνης Χριστοδούλου έκλεψε την μπάλα από τον Ρίκι Φοξ, την έδωσε στον Μπακατσιά που έφυγε στον αιφνιδιασμό και όταν ο Θύμιος την πέταξε στον Παναγιώτη Φασούλα φώναξα ένα μακρόσυρτο «Κάρφωσεεεεε»!

Την κάρφωσε ο Πάνυ και πάπαλα!

Στην πραγματικότητα, το «Βάλ’το αγόρι μου» δεν είναι τίποτε άλλο από την προσευχή μου, που αντί να την πω χαμηλόφωνα, τη φώναξα με όση δύναμη είχα. Συν τοις άλλοις, στην ατάκα του ημιτελικού στο Βελιγράδι δεν ακούγεται πουθενά το όνομα του δράστη! Με το που αρχίζει η ελληνική επίθεση, λέω το όνομα του Ζήση, μετρώ αντίστροφα τα δευτερόλεπτα (από τα επτά και κάτω)  αναρωτιέμαι «ποιος;» και ύστερα όταν η μπάλα φεύγει από τα χέρια του Διαμαντίδη φωνάζω «Βάλ’ το αγόρι μου». Μόλις ευστοχεί ο Δημήτρης ακούγεται η επιβεβαίωση από τον Δημήτρη Χατζηγεωργίου («το ‘βαλε, το ‘βαλε») και  όταν στη συνέχεια παίρνει την μπάλα ο Ριγκοντό για την τελευταία επίθεση των Γάλλων, αντί να πω το όνομα του, επίτηδες φωνάζω «Γιοβάισα όπως τότε» (στον τελικό του Ευρωμπάσκετ του 1987)  για να γκαντεμιάσω τον Γάλλο πόιντ γκαρντ.

Ε με τα πολλά, όταν πια έληξε ο ημιτελικός και ανέτρεξα στην τελευταία φάση, τότες εδέησα να ονοματίσω το αγόρι που το έβαλε ή μάλλον το παλικάρι που το μπουμπούνισε!

Την έκφραση «ε, πήρα την μπάλα και απλά το μπουμπούνισα» τη  χρησιμοποίησε ο ίδιος ο Διαμαντίδης σε μια συνέντευξη που κάναμε τον Ιούλιο του 2015, στο πλαίσιο του ντοκιμαντέρ «Τα καλύτερα μας χρόνια», που προβλήθηκε από τον ΟΤΕ TV...

Η λέξη «παλικάρι» πάλι είχε ακουστεί μερικά δευτερόλεπτα νωρίτερα , όχι από το δικό μου στόμα, αλλά από τα μεγάφωνα του γηπέδου! Στη διάρκεια του τελευταίου τάιμ άουτ, όταν μπήκαν για να χορέψουν οι μαζορέτες, o dj έβαλε το τραγούδι (σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, μουσική Μίκη Θεοδωράκη και ερμηνεία Γρηγόρη Μπιθικώτση) «το παλικάρι έχει καημό». Μέσα στον χαμό που γινόταν στην «Beogradska Arena» κανείς δεν έδωσε σημασία στη μουσική υπόκρουση, αλλά μετά από λίγο αποδείχθηκε ότι πραγματικά τα παλικάρια είχαν καημό και μάλιστα τον έβγαλαν από μέσα τους και τον εκπλήρωσαν με τον πιο εμφατικό τρόπο .

ΥΓ: Μετά απ’ όλα αυτά που εξιστόρησα δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι όντως στο 2005 αξίζει η ετικέτα του «Μy number one»!  

Best of internet