Η άδεια φανέλα του Διαμαντίδη και η συνταγή για το αύριο

Ένας ήρωας με παντούφλες

O Νίκος Παπαδογιάννης βάζει στο μικροσκόπιο τα πλάνα του νέου Παναθηναϊκού και αναρωτιέται ποιος θα παίξει τον ρόλο του Διαμαντίδη.

Tο καλοκαίρι που μόλις τελείωσε ήταν ίσως το κρισιμότερο για την πορεία του Παναθηναϊκού προς το αύριο, μετά από εκείνο το ηφαιστειώδες του 2012. Το μεταβατικό στάδιο που ξεκίνησε πριν από 4 χρόνια με την αποχώρηση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, της πρώτης γενιάς Γιαννακοπουλαίων και μίας πλειάδας πρωτοκλασάτων παικτών ολοκληρώνεται φέτος, με το πικρό "αντίο" του Δημήτρη Διαμαντίδη.

Ο Παναθηναϊκός καλείται να πορευτεί χωρίς τον άνθρωπο που ήταν ταυτόχρονα τοτέμ, αποκούμπι, υπερηφάνεια και αυτόματος πιλότος.

Κουδουνίζει ακόμα στα αυτιά μου το μήνυμα που έστειλε από την Κωνσταντινούπολη στους διαδόχους του ο Μάικ Μπατίστ, όταν άφησε τον Παναθηναϊκό για τη Φενέρμπαχτσε: "Have no fear, number 13 is here". Μη φοβάστε τίποτε, όσο είναι δίπλα σας το νούμερο 13.

Το νούμερο 13, όμως, κρέμεται πια από την οροφή του ΟΑΚΑ. Από εκεί ψηλά είναι αδύνατο να συσπειρώσει τους "πρασίνους" και ακόμα πιο αδύνατο να δώσει μία μαγική ασίστ ή να σκοράρει ένα βαρύ τρίποντο.

Η απουσία του θα είναι εξίσου αισθητή στο παρκέ και στα αποδυτήρια της ομάδας. Όποιος πιστεύει ότι αυτό το τελευταίο είναι ανθυπολεπτομέρεια, απλούστατα δεν έχει μυρίσει ποτέ βρώμικη αθλητική κάλτσα.

"Μη φοβάστε τίποτε, όσο το 13 είναι εδώ". Ωστόσο, το 13 δεν είναι πια εδώ. Απουσιάζει σε ταξίδι όχι για δουλειές, αλλά για ξεκούραση.

Εάν ήμουν στη θέση του Πεδουλάκη ή του Γιαννακόπουλου, θα έκανα τα αδύνατα δυνατά για να κρατήσω τον Διαμαντίδη μέσα στους κόλπους της ομάδας, σε ρόλο δεύτερου Αλβέρτη. Να μη λείψει ούτε μία μέρα από τα αποδυτήρια.

Αν όχι με αθλητικά παπούτσια, τουλάχιστον με σκαρπίνια. Όχι με παντούφλες.

Ο Διαμαντίδης, βέβαια, δεν είναι από εκείνους. Κατά πάσα πιθανότητα, θα πάρει των ομματιών του και θα εξαφανιστεί από προσώπου γης, εκπληρώνοντας την προφητεία όσων παροικούν την Ιερουσαλήμ.

Αλλά ούτε ο "Φράγκι" ήταν από εκείνους. Άλλαξε την προβιά του για το χατίρι της ομάδας όπου ανδρώθηκε και συνέχισε να την υπηρετεί από την άκρη του πάγκου με κοστούμι, με το αζημίωτο φυσικά, μέχρι που ευλογήθηκε να φορέσει το κοστούμι του προπονητή και να οδηγήσει τον Παναθηναϊκό σε τίτλο.

Αμέσως μετά, παραμερίστηκε άκομψα μολονότι δαφνοστεφανωμένος, για το χατίρι κάποιου ξενόφερτου αλεξιπτωτιστή.

Ο Γιαννακόπουλος διόρθωσε φέτος την ανορθογραφία της προηγούμενης διετίας, αλλά ο χαμένος χρόνος δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω. Ο Διαμαντίδης σπατάλησε την τελευταία διετία της καριέρας του στην υπηρεσία προπονητών που βάδιζαν στο άγνωστο με βάρκα το διαβατήριό τους.

Ο Παναθηναϊκός του 2016-7 στέκεται στην εκκίνηση θωρακισμένος με κάποια αναμφισβήτητα πλεονεκτήματα σε σχέση με τον αντίστοιχο περυσινό.

Έχει καλύτερο προπονητή, τον Αργύρη Πεδουλάκη που προικίστηκε με ένα είδος "συγγνώμης" για την αδικαιολόγητη απόλυση του τον Μάρτιο του 2014 (ακριβώς πριν από 2,5 χρόνια).

Έκανε κανονική και πλήρη προετοιμασία, με προπονητή που βρισκόταν στις επάλξεις και όχι σε κάποιο Ευρωμπάσκετ. Και με όλους τους παίκτες -πλην Σίνγκλετον- ετοιμοπόλεμους στα χαρακώματα.

Διαθέτει ένα δίδυμο ικανών σέντερ, εκ των οποίων ο ένας (Μπουρούσης) παίζει θαυμάσια τον ρόλο του δεύτερου πλέι-μέικερ από το low post, ενώ ο δεύτερος ανοίγει τις άμυνες με το μακρυνό του σουτ.

Έδωσε το πόστο του νερόβραστου Πάβλοβιτς στον εργάτη πολυτελείας Ρίβερς και αντικατέστησε τον Γιάνκοβιτς με τον φαρμακερό σουτέρ Νίκολς.

Ξανάφερε σε πρωταγωνιστικό πλάνο παίκτες στους οποίους ο σύλλογος έχει υποθηκεύσει το μέλλον του, με πρώτο τον Χαραλαμπόπουλο.

Κατέβασε από το βουνό τον αινιγματικό Παππά, ο οποίος θα έχει άλλη μια ευκαιρία, ανεπηρέαστος από την "ασυμφωνία χαρακτήρων" που τείνει να γίνει μεσαίο του όνομα.

Κράτησε, τέλος, τον πυρήνα των παικτών που τον έφεραν κοντά στον περυσινό τίτλο, με εξαίρεση φυσικά τον Διαμαντίδη και τον φευγάτο Παπαγιάννη.

Μολονότι καταφανώς ανέτοιμος για μεγαλεία, ο μικρός καβάλησε το αεροπλάνο για το Αμέρικα λίγο πριν σηκώσει τα μαύρα πανιά της απογοήτευσης.

Στο δίμηνο του  Πεδουλάκη, ο Παπαγιάννης επέστρεψε στο προσκήνιο και μπήκε στο μάτι του ΝΒΑ, αλλά το προηγούμενο καθεστώς τον είχε παραπεταμένο στη γωνία, μη τυχόν και δυσαρεστηθεί το λόμπι.

Φοβάμαι ότι η επιστροφή του στην Ελλάδα και η διετής θητεία του στο "τριφύλλι" ήταν ένα σφάλμα. Του γέμισε, βέβαια, την τσέπη. Αλλά όχι τόσο όσο θα του τη γεμίσουν οι Σακραμέντο Κινγκς.

Σύμφωνα με τον Πεδουλάκη, ο νέος, high energy Παναθηναϊκός στελεχώθηκε με παίκτες που έχουν καλές επιδόσεις στην άμυνα, έφεση στην ομαδική δουλειά και ικανότητα στην πάσα και το σουτ.

Εάν μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο πίσω και να ζητήσει μία ευχή από το τζίνι, θα έπαιρνε άλλον έναν ψηλό τύπου Γκιστ, για να χρεώσει σε αυτόν τη φρούρηση του Σπανούλη στις "βοήθειες".

Μπορεί το θέμα να είναι ταμπού για προφανείς λόγους, αλλά ο Παναθηναϊκός πλήρωσε στην τελευταία φάση του 4ου τελικού (και όχι μόνο σε αυτήν) την αμυντική αδυναμία του αποκαμωμένου Διαμαντίδη. O Σπανούλης σούταρε χωρίς ενοχλητικό χέρι στο πρόσωπό του.

Αλλά είναι άδικο να φορτωθεί ο απόμαχος αρχηγός τον τίτλο του "ομ φατάλ". Απολύτως άδικο. Δίχως αυτόν, ο Παναθηναϊκός θα παρέδιδε το πνεύμα πολύ πιο νωρίς, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.

Ο Διαμαντίδης δεν ήταν απλώς ο πνευματικός ηγέτης της ομάδας, ήταν και ο καλύτερος παίκτης της.

Στις κινήσεις του καλοκαιριού για την αναδόμηση των "πρασίνων", διοίκηση και προπονητής άφησαν σε δεύτερη μοίρα την περιφερειακή γραμμή, για την οποία αποκτήθηκε μόνο ο καλούτσικος Τζέιμς δίπλα στον Φελντίν, ενώ αναβαπτίστηκαν πίσω από τον Καλάθη οι Παππάς, Μποχωρίδης.

Περίμενα ότι ο κουμπαράς θα έσπαγε για την απόκτηση ενός έμπειρου γκαρντ με ηγετικής ικανότητες τύπου Ζήση, αλλά δόθηκε προτεραιότητα (και για λόγους επικοινωνιακούς) στο σαφάρι για τον Μπουρούση.

Η ταπεινή μου πρόβλεψη είναι ότι ο Παναθηναϊκός θα βγει σχετικά γρήγορα στην αγορά για να ενισχύσει την περίμετρό του. Το υπονόησε, άλλωστε, ο ίδιος ο προπονητής του.

Μπορεί ο κυπελλούχος Ελλάδας να ενισχύθηκε σε σύγκριση με την περυσινή, τυχοδιωκτική του "βερσιόν", αλλά έχει -όπως και ο Ολυμπιακός- πολλή ανηφόρα μπροστά του, αν θέλει να εξασφαλίσει μία θέση στην πρώτη 8άδα της κανονικής περιόδου.

Όχι ότι θα έχει μεγάλη τύχη λ.χ. ο 8ος ή ο 7ος να αποκλείσει με μειονέκτημα έδρας την ΤΣΣΚΑ, αλλά ή τη Φενέρ, αλλά είναι άκυρο να κοιτάξουμε πολύ ψηλά φορτωμένοι με το βάρος της περυσινής διπλής αποτυχίας.

Η νέα Ευρωλίγκα είναι πολύ απαιτητική και δεν σηκώνει χωρατά. Όποιος προσπαθήσει να τη βγάλει με 7-8 αξιόμαχους παίκτες όπως έκανε με ένα τελείως διαφορετικό σύστημα διεξαγωγής η περυσινή Λαμποράλ θα πέσει με τα μούτρα σε τοίχο.

Όσο πιο γρήγορα καταλάβει ο Παναθηναϊκός ότι οφείλει πάνω απ'όλα να γεμίσει την αδειανή φανέλα με το νούμερο 13, τόσο πιο άνετη θα είναι η πορεία του προς την άνοιξη.  

Best of internet