Χωρίς τις «βοηθητικές» δεν φοβάται την αποτυχία!

 Ο Αντώνης Καλκαβούρας γράφει για την άγνοια κινδύνου και την έλλειψη πίεσης που χαρακτηρίζει την ανανεωμένη Εθνική ομάδα. Θα μάθει κατευθείαν στα «βαθιά»  χωρίς την φυσιολογική  «ασφάλεια» που προσέδιδαν οι Σπανούλης και Ζήσης!  

Χωρίς τις «βοηθητικές» δεν φοβάται την αποτυχία!

Το 2010, πήγαμε σχεδόν υπερπλήρεις (Σπανούλης, Διαμαντίδης, Ζήσης, Φώτσης,  Σχορτσανίτης, Μπουρούσης, Τσαρτσαρής, Πρίντεζης, Περπέρογλου, Καλάθης) στην Τουρκία για να υπερασπιστούμε την 2η θέση στον κόσμο, που κατακτήσαμε στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας και προερχόμαστε από το χάλκινο μετάλλιο, που είχαμε φορέσει, με μισή ομάδα στο Eurobasket του 2009 στην Πολωνία. Αποτέλεσμα; Δεν μπήκαμε ούτε στην οκτάδα!

Το 2012 στο προολυμπιακό τουρνουά του Καράκας, παίξαμε και πάλι με γεμάτο ρόστερ, αλλά η ελλιπής προετοιμασία, η κούραση των περισσοτέρων διεθνών και ίσως και η υπερβολική σιγουριά στο νοκ-άουτ ματς με τη Νιγηρία, μας στέρησαν το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου!

Την αμέσως επόμενη χρονιά, το 2013 στο Eurobasket της Σλοβενίας, παραταχθήκαμε και πάλι με πολύ δυνατό ρόστερ (μοναδική απουσία ο Καλάθης) και είχαμε τον Σπανούλη να προέρχεται από μία μαγική χρονιά με δύο MVP στην Euroleague και back to back ευρωπαϊκό τίτλο. Ο τραυματισμός του V-Span στο δεύτερο ματς με τη Ρωσία και η ήττα-σοκ από την Φινλανδία, χάλασε το «γλυκό» κι από 'κει που τρέφαμε βλέψεις ακόμη και για πρωτιά, καταλάβαμε την 11η θέση.

Δύο χρόνια αργότερα στο «κύκνειο άσμα» των δύο μεγάλων γκαρντ (Σπανούλης και Ζήσης) με την «γαλανόλευκη» φανέλα, οι προσδοκίες για κάτι σπουδαίο στο Eurobasket του 2015, ήταν εξίσου υψηλές, καθώς στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα είχε ήδη προστεθεί και το «πυρηνικό όπλο» που ακούει στο όνομα Γιάννης Αντετοκούνμπο. Ο «Greek Freak»  είχε στην πλάτη του δύο χρονιές στο ΝΒΑ, είχε πάρει το «βάπτισμα του πυρός» με τα ελληνικά χρώματα στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Ισπανίας και η αήττητη πορεία μας (6/6) μέχρι τον προημιτελικό με τους «φούριας ρόχας», επέτρεπε συγκρατημένη αισιοδοξία. Η 6η σερί ήττα μας (από την μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης) σε ισάριθμα (από το 2010 και μετά) νοκ-άουτ παιχνίδια για την διάκριση, όμως, μας άφησε εκτός διεκδίκησης μεταλλίων και μας στέρησε την απευθείας πρόκριση για το Ρίο.

Συμπερασματικά, από το 2009 και το τελευταίο μετάλλιο που είχε την σφραγίδα του Βασίλη Σπανούλη, οι δύο μοναδικές φορές που η πορεία της Ελλάδας, δεν κρίθηκε αποτυχημένη ήταν στο Εurobasket του 2011 και στο ντεμπούτο του Φώτη Κατσικάρη, στο Μουντομπάσκετ του 2014. Στη Λιθουανία, η 6η θέση και η πρόκριση  στο προολυμπιακό τουρνουά του Καράκας, θεωρήθηκε σχεδόν σαν... μετάλλιο, αν συνυπολογίσετε ότι η Εθνική ομάδα παρατάχθηκε χωρίς τους Διαμαντίδη (αποχώρησε), Σπανούλη (τραυματίας), Πρίντεζη, Σχορτσανίτη, Τσαρτσαρή και Περπέρογλου! Πριν από δύο χρόνια στην Ιβηρική χερσόνησο, οι διεθνείς - χωρίς Σπανούλη, Περπέρογλου και Κουφό (που ακύρωσε την συμμετοχή του τελευταία στιγμή) - έπαιξαν καταπληκτικό μπάσκετ στην 1η φάση των αγώνων στη Σεβίλλη, ενέπνευσαν τον κόσμο και παρά τη μία και μοναδική ήττα στο νοκ-άουτ από την Σερβία (κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο πίσω από τους Αμερικανούς), γύρισαν στην πατρίδα χωρίς την ταμπέλα των αποτυχημένων.

Το εφετινό ανανεωμένο σύνολο της Εθνικής, μπορεί να διαθέτει την εμπειρία, την ηγετική φυσιογνωμία και την πληθωρική παρουσία του Γιάννη Μπουρούση, ο νέος αρχηγός της, όμως, πιθανότατα στην τελευταία του χρονιά με το εθνόσημο στο στήθος, δεν έχει το στυλ του παίκτη, που για να είναι αποτελεσματικός και να βοηθήσει την ομάδα, θα περιστρέψει γύρω του το παιχνίδι του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος. Ο Σπανούλης, ο Ζήσης και παλιότερα ο Διαμαντίδης με τον Παπαλουκά, σήκωσαν στις πλάτες τους την «επίσημη αγαπημένη» και για περισσότερο από μία δεκαετία «στιγμάτισαν» θετικά το παιχνίδι, προσφέροντας τις μεγαλύτερες επιτυχίες που είχε ποτέ το ελληνικό μπάσκετ.

Όσο έχεις τις βοηθητικές ρόδες, κάνεις ποδήλατο και απολαμβάνεις τη βόλτα σου χωρίς καν να σε ενδιαφέρει η ισορροπία. Όταν τις βγάλεις, όμως, είναι σίγουρο ότι οι πρώτες απόπειρες να βολτάρεις, θα συνοδευτούν με ουκ ολίγες «πτώσεις»! Έτσι και στο μπάσκετ... Τώρα που πλέον αυτά τα «χρυσά παιδιά», οι τέσσερις σπουδαιότεροι γκαρντ (μαζί με Γκάλη και Γιάννακη) που βγήκαν ποτέ από την παραγωγική διαδικασία και με τους οποίους «μάθαμε» να κερδίζουμε, αποτελούν παρελθόν, ποιος μπορεί να κατηγορήσει την Εθνική ομάδα για μία ενδεχόμενη αποτυχία;

Το σύνολο που ετοιμάζει ο Φώτης Κατσικάρης σ' αυτή την προετοιμασία-express για το αν μη τι άλλο δυσκολότερο από τα τρία προολυμπιακά τουρνουά που διοργανώνονται, δεν θεωρείται σε καμία περίπτωση φαβορί για να πάει στο Ρίο ντε Τζανέϊρο. Ας αποτύχει, λοιπόν, λόγω απειρίας κι έλλειψης προπονήσεων, παίζοντας όμως, σύγχρονο, γρήγορο κι εντυπωσιακό μπάσκετ με ψηλές πεντάδες και ρίχνοντας στη «φωτιά» τους αδελφούς Αντετοκούνμπο, τους Χαραλαμπόπουλους, τους Παπαπέτρου, τους Αγραβάνηδες, τους Ντόρσεϊ, που μαζί με τον Σλούκα, τον Καλάθη, τον Κουφό, τον Μάντζαρη και τον Παπαγιάννη, θα είναι η «ραχοκοκαλιά» της  Εθνικής ομάδας στην επόμενη πενταετία. Αν πετύχει όμως... 

Best of internet