Εδώ είναι ο παράδεισος! (pics)

O BAΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΝΤΗΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΝΒΑ

Εδώ είναι ο παράδεισος! (pics)

Οι Καβαλίερς σέρνουν τους Γουόριορς στο περιλάλητο «Seventh Heaven» και ο Βασίλης Σκουντής κάνει ό,τι και ολόκληρος ο πλανήτης: υποκλίνεται στο μεγαλείο του ανδρός με το Νο 23 στην πλάτη!

Εδώ είναι ο παράδεισος! (pics)

Oι Αμερικανοί που κάνουν εκπτώσεις στον... φεμινισμό τους για να χωρέσει και η ημέρα του δόλιου του πατέρα, ετοιμάζονται πυρετωδώς για να τη γιορτάσουν σε λίγες ώρες από τώρα...

Αύριο, Κυριακή, 19 Ιουνίου του σωτηρίου έτους 2016!

Γιατί χαρακτηρίζω σωτήριον το 2016 και γιατί μπλέκω ένα μπασκετικό κείμενο με τη «Father’s Day»; Απλούστατα, διότι αυτή η χρονιά και αυτή η σημαδιακή ημέρα μπορούν να προσπορίσουν στον κατά την άποψη μου, καλύτερο μπασκετμπολίστα του κόσμου αυτό που απέτυχε να κατακτήσει στις προηγούμενες δυο απόπειρες του με τους Καβαλίερς...

Με την ομάδα της καρδιάς του, που λέμε κι εμείς εδώ ή μάλλον εκεί (μιας και εξακολουθώ να κάνω το δρομολόγιο Κλίβελαντ-Σαν Φρανσίσκο, σαν Παγκράτι-Κολιάτσου ένα πράγμα) στην Ελλάδα.

Όχι πως με χαλάει αυτό το σούρτα φέρτα, τουναντίον πολύ το απολαμβάνω και μακάρι να διεξάγονταν όχι επτά, αλλά εκατόν επτά τελικοί, έστω κι αν (όπως πρόλαβε να σημειώσει νωρίτερα ο Παπαδογιάννης) τα απανωτά «blowouts» στους έξι τελικούς στέλνουν πολύ κόσμο νωρίτερα από το προβλεπόμενο στο κρεβάτι του ή στις θέσεις πάρκινγκ των δυο γηπέδων!

Παρεμπιπτόντως ποτέ άλλοτε στην εβδομηντάχρονη ιστορία του ΝΒΑ, και οι έξι πρώτοι τελικοί δεν κρίθηκαν όλοι τους με διψήφια διαφορά και μένει να δούμε εάν εξίσου βατός θα είναι και ο δρόμος προς τον Παράδεισο!

Παράδεισος, τοιουτοτρόπως αποκαλείται από τους Αμερικανούς ο εκάστοτε έβδομος τελικός: «Seventh Heaven», ο έβδομος ουρανός, στον οποίο θα απογειωθεί η νικήτρια ομάδα για να απολαύσει τα αγαθά της Εδέμ, παρέα με τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ!

Όντως οι Καβαλίερς είναι η ομάδα της καρδιάς του Λεμπρόν, ο οποίος αποτελεί γέννημα θρέμμα του Οχάιο και μπορεί στις 8 Ιουλίου του 2010 να είδε τις γιγαντοαφίσες του που κοσμούσαν όλη την πόλη να καίγονται, αλλά, καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια!

Καιρός λοιπόν έφερε την αποκαθήλωση και την πυρπόληση του ειδώλου, καιρός πάλι (το καλοκαίρι του 2014, όταν αποφάσισε να ξαναπάρει τα ταλέντα του από τοSouth Beach και να παλιννοστήσει μαζί τους στο Κλίβελαντ) έφερε την αποθέωση και τις ρεβεράντζες των υπηκόων του...

Απέναντι από την «Q Arena» του Κλίβελαντ δεσπόζει και πάλι μια γιγαντοαφίσα του Λεμπρόν, που καλύπτει όλη την πρόσοψη ενός κτιρίου και μολονότι είναι  τεράστια, θαρρώ πως αποδίδει σε μικρότερη κλίμακα (όπως λένε και οι χάρτες) το μεγαλείο του.

Αυτό το μεγαλείο ξέφυγε ακόμη περισσότερο από τα ανθρώπινα μέτρα - και κινήθηκε στα όρια του υπεράνθρωπου - στον πέμπτο και στον έκτο τελικό, όπου έκανε σούμα 82 πόντους και έγινε μόλις ο πέμπτος παίκτης στην ιστορία ο οποίος πέτυχε δυο απανωτές σαραντάρες, μετά τον Τζέρι Γουέστ, τον Ρικ Μπάρι, τον Μάικλ Τζόρνταν και τον Σακίλ Ο’ Νιλ.

Όντας ασυγκράτητος, οργιώδης και (θου Κύριε φυλακήν τω στόματι μου) κινούμενος σε μια εξωγήινη διάσταση ο Λεμπρόν καταδυναστεύει όσο ποτέ άλλοτε ο ίδιος και ίσως όπως ποτέ άλλοτε κάποιος άλλος, μια σειρά τελικών. Το πιστεύω αυτό (το δεύτερο σκέλος, εννοώ), έστω κι αν θίγω τις ευαίσθητες χορδές όλων όσοι θεωρούν ότι ο Τζόρνταν ήταν, είναι και θα παραμείνει εις τους αιώνας των αιώνων, αδιάφθορος, απλησίαστος και αμάχητος ως ο κορυφαίος όλων των εποχών...

Εδώ ανοίγω μια μικρή παρένθεση για να γράψω κάτι το οποίο άκουσα πριν από λίγη ώρα στο «SportsNation» του ESPN και αφορά την αντιδιαστολή ανάμεσα στον Λεμπρόν και στον Στεφ Κάρι...

Ο Κάρι, λέει, είναι ο καλύτερος για να τον βλέπεις και να χαίρεσαι και ο Λεμπρόν ο καλύτερος για να τον βλέπεις και να τρομάζεις!

Συμφωνώ και επαυξάνω, διότι το ταλέντο, η σωματική ρώμη, η αποφασιστικότητα, η εξυπνάδα και όλα τα συμπαρομαρτούντα τους, καθιστούν τον «King James» ανυπέρβλητο και ασύγκριτο ως παίκτη που μπορεί να καθορίσει τη μοίρα μιας ομάδας, ενός αγώνα, μιας σειράς τελικών, ενός πρωταθλήματος ή ακόμη και ενός ολόκληρου αθλήματος.

Κοινώς είναι Ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!

Ο Θεός με ευλόγησε και η επαγγελματική τύχη με αξίωσε να έχω δει από κοντά τους μεγαλύτερους σταρ που πρωταγωνίστησαν στην παγκόσμια σκηνή τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια: είμαι πάντοτε πολύ επιφυλακτικός στο να συγκρίνω παίκτες και ομάδες διαφορετικών εποχών (με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε μεθόδους προπόνησης, τακτικές, κανονισμούς κοκ), αλλά την τελευταία εβδομάδα με τρώει ο διάολος να βάλω αυτόν που βλέπω μπροστά μου ψηλά...

Πολύ ψηλά...

Παρά πολύ ψηλά...

Ίσως, πιο ψηλά από κάθε άλλον!!!

Δεν είναι όμως αυτό το ζήτημα, ούτε το δικό μου ζητούμενο, άλλωστε με πρόλαβε (όχι πια ο Παπαδογιάννης, αλλά) κοτζάμ Μάτζικ Τζόνσον, ο οποίος στον απόηχου του έκτου τελικού έγραψε κάτι στο Tweeter, που ξέφυγε από τα όρια ενός τιτιβίσματος και μοιάζει με μια κατάθεση στην ιερή τράπεζα του μπάσκετ...

Δεν έχουμε ξαναδεί, λέει, παίκτη σαν τονΛεμπρόν, που βρίσκεται πια στο δικό μου όρος Ράσμορ!

Το να βγει ένας Αμερικανός και να αναφερθεί στο (ευρισκόμενο στη Νοτια Ντακότα) γρανιτένιο μνημείο στο οποίο έχουν σκαλιστεί οι μορφές του Τζορτζ Ουάσινγκτον, του Τόμας Τζέφερσον, του Θίοντορ Ρούζβελτ και του Αβράαμ Λίνκολν δεν είναι μικρό πράγμα.

Το να βάλει κιόλας μια καινούργια παρένθετη μορφή σε αυτή την τετράδα των μεγάλων ταγών του αμερικανού έθνους, ε αυτό ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια της απλής... καβλάντας για να περνάει η ώρα.

Όταν μάλιστα τυγχάνει αυτός που το λέει και το υπογράφει να είναι ο Μάτζικ Τζόνσον, ο οποίος θα είχε κάθε λόγο και έννομο συμφέρον (ως εις εκ των κορυφαίων) να λουφάξει, τότε η υπόθεση γίνεται πολύ σοβαρή!

Πέρυσι, απόντων του Λοβ και του Ερβινγκ, ο Τζέιμς ήταν, όπως είχα γράψει σε ένα κείμενο εδώ ένας, αλλά ΛΕ(μπρ)ΩΝ. Έναν χρόνο αργότερα, δεν είναι μονάχος του, αλλά βρυχάται και ορμάει με τέτοιον τρόπο που τρομάζει και τους ανθρώπους και τα λιοντάρια και κάθε είδους θηρίο το οποίο παρεπιδημεί στη ζούγκλα του μπάσκετ!

Ζητώ συγνώμη για το αγοραίον ύφος, αλλά παρακολουθώντας τον από κοντά, νομίζω πως ο Λεμπρόν βρίσκεται σε μια φάση διαρκούς και διαρκώς αυξανόμενης λίμπιντο, στο πλαίσιο της οποίας έχει ακατάσχετους οργασμούς. Τούτο επιβεβαιώνεται και από τη στατιστική, καθώς καταδυναστεύει τη σειρά όντας πρώτος μεταξύ των παικτών και των δυο ομάδων  σε πόντους (30.1) ριμπάουντ (11.3), ασίστ (8.5), τάπες (2.1) και κλεψίματα (2.7)!

Βεβαίως άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου και όλων των ετυμολογικών σχετιζόμενων μαζί Του: του (Κύριε Ελέησον) Κάιρι Ερβινγκ, του εξάκις πρωταθλητή του ΝΒΑ, Στιβ Κερ και βεβαίως του Στεφ Κάρι, ο οποίος προφανώς θέλει και θα επιδιώξει μέχρι τελικής πτώσεως ένα ενθύμιο πιο αξιομνημόνευτο από το ρεκόρ των εύστοχων τρίποντων σε μια σειρά τελικών (+28, έναντι 27 του Ντάνι Γκριν) ή από τη μασελίτσα που πέταξε προχθές το βράδυ στην εξέδρα ή από την τεχνική ποινή και την αποβολή του ή από τα οργισμένα tweets της συμβίας του!

Σε κάθε περίπτωση, όποιος και αν νικήσει, όποιος και εάν ανακηρυχθεί MVP των τελικών, αυτή δεν είναι μια απλή σειρά τελικών: σε πείσμα των διψήφιων διαφορών με τις οποίες κρίθηκαν όλα τα προηγούμενα ματς, «εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ», όπως τραγουδούσε η συχωρεμένη η Βίκυ Μοσχολιού.

«Game Seven, δυο από τις ωραιότερες λέξεις του κόσμου», όπως είπε μετά τον έκτο τελικό ο Λεμπρόν!

Ο Λεμπρόν και οι Καβαλίερς πορεύονται σε αυτή τη σειρά against all odds και επιδίδονται σε ρόλο θηρευτών του ανέφικτου! Την Πέμπτη κατάφεραν κάτι που είχε να συμβεί εδώ και μισό αιώνα, ενώ αύριο θα επιδιώξουν αυτό το οποίο δεν έχει γίνει ποτέ!

Στα εβδομήντα χρόνια των τελικών του ΝΒΑ, μονάχα τρεις ομάδες κατάφεραν ενώ βρίσκονταν πίσω με 1-3 να σύρουν τους αντιπάλους τους σε έβδομο τελικό: οι Νικς το 1951 με τους Ρότσεστερ Ρόαγιαλς, οι Λέικερς το 1966 με τους Σέλτικς και μετά από πενήντα χρόνια ιδού οι Καβαλίερς (με τους Γουόριορς), ιδού και το πήδημα από τοGolden Gate, που ενώνει το Σάν Φρανσίσκο με το Οουκλαντ!

Πάμε τώρα στα...χειρότερα, στα δυσκολότερα και στα έως τώρα αδύνατα, καθότι σε αυτό το γαϊτανάκι των τελικών του ΝΒΑ, καμιά από τις τριάντα δυο ομάδες οι οποίες βρέθηκαν πίσω με 1-3 δεν κατάφερε να διανύσει όλο το δρόμο και να ανέβει στο θρόνο. Οι Νικς του ’51 και οι Λέικερς του ’66 τράβηξαν τις σειρές στο Νο 7, αλλά αμφότεροι ηττήθηκαν και πλέον ο κλήρος πέφτει στους Καβαλίερς, οι οποίοι εμφορούνται από τον πόθο να βρεθούν στη χώρα του ποτέ!

Το εάν θα καταφέρουν να εκπληρώσουν αυτό το «mission impossible» ή εάν αυτή η χώρα θα αποδειχθεί (όπως και στις 32 φορές μέχρι τώρα) μια ουτοπία είναι ένα ερώτημα που θα απαντηθεί λίαν συντόμως: ανήμερα της «Father’s Day», όπου ο Κάρι θα ήθελε να γίνει ο πατέρας του «repeat» και ο Τζέιμς o πατέρας του «redemption»!

Ως γνωστόν, οι παραδόσεις κτίζονται για να γκρεμίζονται και ως εκ τούτου οι μεν Γουόριορς ποντάρουν σε κάμποσες από δαύτες, οι δε Καβαλίερς τσιτώνονται για να τις καταρρίψουν ώστε να ξορκίσουν τα φαντάσματα που κατατρύχουν τη Sad Sack City και να δουν χαρά στα σκέλια τους για πρώτη φορά από το μακρινό 1964...

Α, για να δικαιώσουν κι εμένα τον δόλιο, που φώναζε από την αρχή ότι οι λεγάμενοι θα στεφθούν πρωταθλητές με 4-3. Εάν κάποιος αναρωτιέται για την πρόγνωση μου, που απέχει 48 λεπτά και έναν πόντο από το να επιβεβαιωθεί, «το έβλεπα, το βλέπω, αλλά δεν το ‘έπαιξα»!

Καλά είναι όλα αυτά κι έχουν το χάζι τους, σε αντίθεση με τα εμπόδια που υψώνουν απέναντι από το Αλκατράζ οι Γουόριορς και καλούνται να υπερπηδήσουν οι Καβαλίερς. Ιδού μερικά:

>> Στην εφετινή σεζόν οι Γουόριορς έχουν παίξει 53 ματς στην έδρα τους, με ρεκόρ 49 νίκες-4 ήττες.

>> Οι Γουόριορς έχουν υποστεί δυο σερί ήττες, όπως συνέβη και στη εφετινή σειρά των τελικών της Δύσης με τους Θάντερ. Τρεις σερί ήττες έχουν να γνωρίσουν από το χρονικό διάστημα 20- 23 Νοεμβρίου του 2013!

>> Η τρέχουσα σειρά τελικών είναι η 19η στα χρονικά η οποία θα κριθεί στον έβδομο αγώνα, με τους γηπεδούχους να έχουν τη μερίδα του λέοντος στους προηγούμενους με ρεκόρ 15-3, ενώ γενικώς στην ιστορία των πλέι οφς το σκορ σε Game-7 είναι 101-24 υπέρ των οικοδεσποτών.

>> Για να ανέβουν για πρώτη φορά στην ιστορία τους στο θρόνο οι Καβαλίερς θα πρέπει να εκπορθήσουν την «Oracle Arena» και να πετύχουν μια εκτός έδρας νίκη, που αποτελεί είδος σπανίζον και εν ανεπαρκεία! Η τελευταία φιλοξενούμενη ομάδα η οποία νίκησε σε εκτός έδρας έβδομο τελικό είναι οι Ουάσινγκτον Μπούλετς, οι οποίοι το 1978 άλωσαν το Σιάτλ με 105-99 και κατέκτησαν τον τίτλο. Πριν από τους (καθοδηγούμενους από τον Γουές Ανσελντ) πρωτευουσιάνους αυτό το επίτευγμα είχαν καταφέρει άλλες δυο ομάδες:

·       Οι Σέλτικς το 1969 κόντρα στους Λέικερς με 108-106, δια χειρός Ντον Νέλσον στην εκπνοή με ένα πολύ περίεργο \ σουτ στο οποίο η μπάλα πήγε ψηλά και προσγειώθηκε στο καλάθι. Αυτό υπήρξε το κύκνειο άσμα του Μπιλ Ράσελ και συντελέσθηκε σε πείσμα των οργίων του Τζέρι Γουέστ που ανακηρύχθηκε MVP και παραμένει ακόμη ο μόνος ο οποίος έλαβε αυτό το παράσημο, μολονότι η ομάδα του δεν κατέκτησε τον τίτλο.

·       Οι Σέλτικς το 1974 κόντρα στους Μιλγουόκι Μπακς με 102-87, προεξάρχοντος του Ντέηβ Κάουενς (28π., 14ρ.), ο οποίος αργότερα αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, έγινε ταξιτζής και όταν επέστρεψε το 1981,σε συνδυασμό με τη μεταγραφή του Κουίν Μπάκνερ, ο Μπιλ Φιτς δεν είχε θέση στο ρόστερ για να τη δώσει στον Παναγιώτη Γιαννάκη!

Best of internet