Μπίλη μας, Μήτσο μας...

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΝΤΗΣ

Μπίλη μας, Μήτσο μας...

Ο Διαμαντίδης μας αποχαιρέτησε, ο Σπανούλης έμεινε μονάχος να φυλάττει τις Θερμοπύλες και ο Βασίλης Σκουντής προσπαθεί να ταξινομήσει κάποιες σκόρπιες σκέψεις: δικές του και του... Σάσα Τζόρτζεβιτς!

Μπίλη μας, Μήτσο μας...

Υπάρχουν χίλιοι δυο λόγοι που με κάνουν να θλίβομαι επειδή αποσύρθηκε ο Διαμαντίδης, αλλά, διάβολε, ιδού και ένας ο οποίος με χαροποιεί: όπως το είπα χθες το βράδυ στον Σπανούλη, επιτέλους θα πάψουν οι κανίβαλοι ένθεν και ένθεν, να τσακώνονται στο διαδίκτυο και αλλαχού για το ποιος είναι καλύτερος παίκτης, ποιος είναι ομορφότερος, ποιος έχει πιο όμορφη γυναίκα, ποιος την έχει μεγαλύτερη (την ακατονόμαστη) και πάει λέγοντας!!!

Αυτά είναι... μαλακίες, όπως (δεν το είπε ακριβώς, αλλά) το εννοούσε ο Μπίλης. «Το έχουμε παρακάνει με αυτό το θέμα. Ωραίο είναι να απολαμβάνουμε αυτό που έχουμε και όχι να ασχολούμαστε με το ποιος είναι καλύτερος κάπου. Θα το καταλάβουμε όταν θα φύγουν αυτοί οι παίκτες και τότε  θα λέμε γιατί δεν τους απολαύσαμε όταν έπρεπε» ...

Μέχρι τώρα τους απολαμβάναμε και τους δυο, τη Δευτέρα το βράδυ κατέβηκε από τη σκηνή ο Διαμαντίδης και πλέον το φιλοθεάμον κοινό θα απολαμβάνει μονάχα τον Σπανούλη: θα τον χαίρεται και θα τον καμαρώνει μέχρι να περάσει ο καιρός –και - επειδή ο πανδαμάτωρ χρόνος και η νομοτέλεια των πραγμάτων δεν εξαιρούν κανέναν- να μας τα βροντήξει κι ελόγου του.

Τότε όντως θα βυθιστούμε στην απόλυτη μελαγχολία και θα συνειδητοποιήσουμε πως, προϊόντος του χρόνου-η Βενετιά έχασε κάτι πολύ πιο τιμαλφές από ένα απλό βελόνι!

Σήμερα το πρωί που έστειλα ένα μήνυμα στον Διαμαντίδη μου απάντησε με την υπογραφή «πρώην παίκτης» και θαρρώ πως περισσότερο από τον ίδιο, που το έγραψε με κυνισμό, αυτός ο χαρακτηρισμός σοκάρει όλον τον υπόλοιπο κόσμο και δη τους θιασώτες της υψηλής τέχνης του.

Λίγες ώρες νωρίτερα είχα την τιμή να περάσω δυο ώρες παρέα με τον... τελευταίο δήμιο του Μήτσου! Ετυχε το σουτ που έβαλε τους τίτλους τέλους στη λαμπρή και ένδοξη καριέρα του Διαμαντίδη να εξακοντισθεί από τα χέρια του άλλοτε συντρόφου του στην Εθνική και στον Παναθηναϊκού και αντιπάλου δέους τα τελευταία έξι χρόνια και μόνο και μόνο γι αυτόν τον λόγο η στιγμή θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στο σκληρό δίσκο της ιστορικής μνήμης.

Θα μπορούσε να συμβεί ανάποδα, όπως κόντεψε να γίνει στον δεύτερο τελικό, αλλά φαίνεται -και τούτο το γράφω, επειδή ο ίδιος ο αρχηγός του Ολυμπιακού το ανέφερε τρεις τέσσερις φορές στη συνέντευξη μας στον OTE TV- πως πριν από το νέο συμβόλαιο με τους Αγγελόπουλους ο Βασίλης υπέγραψε ένα πολύ πιο σπουδαίο και όντως ανεκτίμητο...

Ενα συμβόλαιο με τον Θεό, θέλημα του οποίου (διατείνεται ο ίδιος ότι) υπήρξαν τα απανωτά buzzer beater του(ς): βάζω σε παρένθεση το σίγμα και μετατρέπω τον ενικό σε πληθυντικό, διότι μου φαίνεται πως σε αυτή τη σύμβαση ο μεγάθυμος Σπανούλης συμπεριέλαβε, πέρα από τον εαυτό του και τον Μάντζαρη και τον Αγραβάνη!

Η εξ ορισμού συναρπαστική και εκ των πραγμάτων δραματική σειρά των τελικών της σεζόν 2015-16 είχε τον Σπανούλη ως αδιαμφισβήτητο πρωταγωνιστή και σε κάθε περίπτωση ως έναν clutch player, που δεν αφήνει τίποτε να πέσει κάτω: το είπε άλλωστε και ο ίδιος πως είναι τόσο πείσμων και αποφασισμένος, ώστε «δέκα φορές να πέσω, έντεκα θα σηκωθώ»!

Αυτή όντως είναι μια μεγάλη κουβέντα που γίνεται μεγαλύτερη όταν την ξεστομίζει ένας μπροστάρης ολκής και ένας παίκτης τέτοιου βεληνεκούς και ο Σπανούλης είναι δυο σε συσκευασία ενός: έχω μάλιστα την εντύπωση πως η ιδιότητα του ως μεγάλου παίκτη με όλα τα παρελκόμενα (δεν δειλιάζει ποτέ, δεν κρύβεται μπροστά στην ευθύνη, αναλαμβάνει ως συνήθης ύποπτος τα μεγάλα σουτ και τα βάζει σχεδόν όλα) είναι ήσσονος σημασίας σε σχέση με αυτήν του μεγάλου αρχηγού ή μάλλον του μεγάλου ηγέτη.

Είναι άλλο πράγμα ο αρχηγός, ο οποίος φοράει το περιβραχιόνιο ή εν πάση περιπτώσει αναφέρεται στο φύλλο αγώνος με το C (Captain) και ως επί το πλείστον χρίζεται βάσει της επετηρίδας και άλλο πράγμα ο ηγέτης με τα σέα του και τα μέα του.

Απλώς στην προκειμένη περίπτωση ο Σπανούλης τυγχάνει να είναι και τα δυο!

Είδα κάποια σχόλια στο χθεσινό ρεπορτάζ του gazzetta για τη συνέντευξη του Σπανούλη και έφριξα: ο λόγος του, λέει, ήταν ξύλινος! Τι μου τσαμπουνάτε μωρέ; Πρώτα απ’ όλα (όπως αντέτεινε ο Ιωαννίδης) «οι παίκτες πληρώνονται καλά για να παίζουν πολύ καλά και να μιλούν πολύ λίγο»! Και το σπουδαιότερο, που το τονίζω όχι για να αναδείξω τη δική μου δουλειά, αλλά για να αναγκάσω τους αντιρρησίες να ξαναδιαβάσουν το κείμενο: ο Σπανούλης είπε πράγματα που είτε δεν τα ‘χει ξαναπεί ο ίδιος, είτε δεν βγαίνουν εύκολα από το στόμα κανενός!

Όντως είναι μεγάλη κουβέντα και όχι πολύ συνηθισμένη παραδοχή εκ μέρους ενός μεγάλου και εγωιστή παίκτη να βγει να αθωώσει έναν συμπαίκτη του και να αναλάβει αυτός την ευθύνη ενός λάθους που κόστισε μια ήττα! Όταν, λοιπόν, τον ρώτησα για την τελευταία φάση του πρώτου τελικού στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, στην οποία ο Παπανικολάου κόλλησε στα πλάγια και ο ίδιος κλείστηκε από τον Φώτση, μου έδωσε μια αναπάντεχη και πολύ αντρίκεια  απάντηση που τη θεωρώ ως επιτομή της αρετής του leadership...

«Ήταν δικό μου το λάθος και το είπα στον Κώστα, διότι όλοι έδειξαν αυτόν με τα δάχτυλα τους ως ένοχο. Το λάθος ήταν καθαρά δικό μου. Έπρεπε να πάω κοντά του και να πάρω την μπάλα για να εκδηλώσω μια καλή επίθεση. Του το είπα μόλις έληξε το ματς και μάλιστα υποσχέθηκα ότι θα προσπαθήσω να επανορθώσω. Ο Κώστας πήγε ασυναίσθητα στην πλάγια γραμμή για να με βρει και παγιδεύτηκε από το δικό μου λάθος»!

Σε πείσμα της άποψης (που κάποτε ήταν γραμμένη σε ταμπέλα και αποτελούσε το ντεκόρ πάνω από τα ταμεία των μαγαζιών) ότι «μετά την απομάκρυνσιν εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται», ο Σπανούλης παραδέχθηκε δημοσίως το δικό του και φρόντισε κιόλας να τηρήσει τα υπεσχημένα και να το επανορθώσει και μάλιστα δις!

Την Κυριακή το πρωί συναντήθηκα τυχαία με τον Σάσα Τζόρτζεβιτς στην εκδήλωση ενός σχολείου, στο οποίο τυχαίνει να πηγαίνουν η κόρη του και ο γιος μου. Εις επήκοον και του Γιάννη Καλαμπόκη, ο οποίος ήταν προσκεκλημένος, ο πρώην προπονητής του Παναθηναϊκού μας έκανε μια σύντομη, αλλά πολύ ουσιώδη διάλεξη περί leadership, μάλιστα αυτή είναι μια θεματική ενότητα για την οποία καλείται πολύ συχνά να μιλήσει σε διάφορους οργανισμούς και επιχειρήσεις της πατρίδας του.

Παρεμπιπτόντως τούτο το συνηθίζουν –και μάλιστα με παχυλές αμοιβές- πολλοί προπονητές του μπάσκετ (με πρώτον και καλύτερο τον Πατ Ράιλι) που θεωρούνται κιόλας ικανοί motivators, τουτέστιν μπορούν να παρέχουν κίνητρα και να οιστρηλατούν ανθρώπους προς κάποια κατεύθυνση.

Μας είπε λοιπόν ο Σάσα ότι κάθε φορά που πηγαίνει να δώσει μια διάλεξη δείχνει στο ακροατήριο δυο φωτογραφίες. Στη μία εικονίζονται τρεις άνθρωποι που προσπαθούν να μετακινήσουν με σχοινιά ένα πολύ βαρύ κουτί και από πάνω τους βρίσκεται ένας άλλος ο οποίος κρατά ένα μαστίγιο και δίνει διαταγές. Αυτός είναι το αφεντικό.

Στην άλλη φωτογραφία εικονίζονται τέσσερις άνθρωποι να σπρώχνουν το ίδιο κουτί και μάλιστα ο πρώτος στη σειρά βάζει την πιο πολλή δύναμη στα σχοινιά. Αυτός είναι ο ηγέτης.

«Σε μια συλλογική προσπάθεια οι παίκτες δεν θέλουν αφεντικό που να τους μαστιγώνει, αλλά ηγέτη ο οποίος να τους εμπνέει» μου είπε ο Τζόρτζεβιτς πλέκοντας (μιας και τον ρώτησα εκ των υστέρων) το εγκώμιο του Διαμαντίδη και του Σπανούλη.

«Εσείς οι Ελληνες μου φαίνεται ότι είσαστε αχάριστοι και δεν καταλαβαίνετε τι θησαυρό έχετε» μου είπε πριν από λίγη ώρα που του τηλεφώνησα για να μου φρεσκάρει την Κυριακάτικη κουβέντα μας. Και συνέχισε: «Πρώτα απ’ όλα ο Διαμαντίδης με τον οποίο έζησα αυτούς τους οκτώ μήνες είναι ο πιο ταπεινός και σεμνός παίκτης τόσο υψηλού επιπέδου που έχω συναντήσει στη ζωή μου. Είναι πολύ ντροπαλός και συνεσταλμένος και δεν θα βάλει ποτέ τις φωνές στους συμπαίκτες του, αλλά θα προσπαθήσει μέσα από τον διάλογο και σε πολύ χαμηλούς τόνους να τους κάνει μια παρατήρηση για κάποιο λάθος που έκαναν. Είναι ηγέτης γιατί δίνει πάντοτε πρώτος το καλό παράδειγμα κυρίως με την αυτοθυσία και τον αλτρουισμό του στην άμυνα, οπότε κανείς συμπαίκτης του δεν έχει το δικαίωμα να λουφάρει».

Την άποψη του Τζόρτζεβιτς για τον Βασίλη την ήξερα από τον Μάιο του 2015 στη Μαδρίτη, όπου μου την εκμυστηρεύθηκε λίγη ώρα μετά το κρεσέντο του αρχηγού του Ολυμπιακού στον ημιτελικό με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Σήμερα απλώς την επανέλαβε: «Ο Σπανούλης είναι αξιοθαύμαστος για την προσήλωση και την αποφασιστικότητα του και ανά πάσα στιγμή σε έναν αγώνα μπορεί να κάνει απροσδόκητα και απίστευτα πράγματα. Είναι ένας διάβολος μέσα στο γήπεδο»!

Την Κυριακή ο Σάσα μας είπε και κάτι άλλο: πόσο σημαντικό θεωρεί ο ίδιος να παίρνουν οι μεγάλοι παίκτες και οι ηγέτες σε μια ομάδα κάποιον νεαρό ως προστατευόμενο τους! «Οχι για κανέναν άλλο λόγο, όπως το να τους κάνουν τα θελήματα, αλλά για να τους μεταλαμπαδεύουν τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους και να τους βάζουν στο σωστό δρόμο. Το λέω εκ πείρας αυτό, διότι θυμάμαι πως όταν ήμουν 16 χρονών και έκανα την πρώτη προπόνηση μου με την Παρτίζαν, ήρθε ο Μπόμπαν Πέτροβιτς που τότε ήταν μια από τις βεντέτες της ομάδας και της Εθνικής και με υιοθέτησε, διώχνοντας μάλιστα από το δωμάτιο του, στις αποστολές, τον Γκόραν Γκρμπόβιτς που ήταν συνομήλικος και κολλητός του. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσα πράγματα έμαθα κοντά του και πόσο γρηγορότερα ωρίμασα κάνοντας παρέα μαζί του».

Best of internet