Ο τελικός των δύο νικητών

Ένας νίκησε, ένας ηττήθηκε, όλοι μας κερδίσαμε

Ο τελικός των δύο νικητών

O Nίκος Παπαδογιάννης νιώθει ευγνωμοσύνη προς τους παικταράδες που πρωταγωνίστησαν στους φετινούς τελικούς και ελπίζει να αργήσουν οι επόμενοι χειμώνες.

Ο τελικός των δύο νικητών

Θα το γράψω όπως ακριβώς το αισθάνομαι, τώρα, δέκα λεπτά μετά τη λήξη του αγώνα. Εάν υπήρχε στον αθλητισμό δικαιοσύνη, θα έπρεπε να δοθεί από ένα τρόπαιο στον Ολυμπιακό και στον Παναθηναϊκό. Όχι όμως με πράσινες και κόκκινες κορδέλες. Με το όνομα του Σπανούλη και του Διαμαντίδη χαραγμένο ανεξίτηλα στις πλευρές του...

Αυτά τα δύο ευλογημένα παιδιά είναι το καλύτερο πράγμα που συνέβη στο ελληνικό μπάσκετ, στον ελληνικό αθλητισμό, στην ελληνική κοινωνία, τα τελευταία 15 χρόνια. Προχθές ήταν ο Διαμαντίδης, χθες ο Σπανούλης, μεθαύριο τα παιδιά που γαλουχήθηκαν θαυμάζοντας και ζηλεύοντας το μεγαλείο των δύο υπεράσσων.

Είναι υπερβολικά μεγάλοι για τη σημερινή ημιθανή Ελλάδα και τους αξίζει κάτι πολύ καλύτερο από τον χορό της παρακμής και της παράνοιας που εκτυλίσσεται κάθε χρόνο γύρω τους.

Αυτό το ματς με άφησε χωρίς μιλιά και έκανε τη λευκή οθόνη μπροστά μου να με κοιτάζει απορημένη.

Τι άλλο να γράψει κανείς μετά από όσα έγιναν στο παρκέ του ΟΑΚΑ και του ΣΕΦ το τελευταίο 10ήμερο; Πού να βρει κοσμητικά επίθετα για τους πρωταγωνιστές και προσβλητικά για τους αχάριστους που απαξιώνουν τους ημιθέους του ελληνικού αθλητισμού;

Δώστε τους από ένα κύπελλο και ανεβάστε τους σε ένα βάθρο για να τους προσκυνήσουμε. Τον Διαμαντίδη που αποχώρησε από το παλκοσένικο κλαμμένος και τον Σπανούλη που αποτελείωσε τον φίλο του με ένα λυπητερό σουβενίρ, αντάξιο όμως όλων όσων οι δυό τους έχουν ζήσει δύο δεκαετίες στα γήπεδα.

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης θα προτιμούσε να έφευγε θριαμβευτής, αλλά δεν θα μπορούσε να σκεφτεί «καλύτερο» σενάριο ήττας από αυτό που του επιφύλασσε ο επιστήθιος φίλος του. Μόνο οι κορυφαίοι βρήκαν τρόπους να νικήσουν τον Καστοριανό στα 20 χρόνια της ολόλαμπρης καριέρας του.

Στο δικό μου το θολό μυαλό, προσπαθούν να μπουν σε τάξη βροντερά τρίποντα, σβουριχτές τάπες, ηρωικά καλάθια, μάχες μέχρις ορίων, ήρωες, αντιήρωες, παιχταράδες με κόκκινα, παιχταράδες με πράσινα, δύο ισοδύναμες ομαδάρες που διαφήμισαν εαυτές και αλλήλους οπουδήποτε λαθροβιούν αποκωδικοποιητές του συνδρομητικού.

Ο Ολυμπιακός κατέκτησε ένα πρωτάθλημα το οποίο παίχτηκε κορώνα-γράμματα για ελάχιστα εκατοστά του μέτρου, για λίγα δέκατα του δευτερολέπτου. Τελείωσε με 3-1, αλλά θα μπορούσε να είναι 0-3, 3-0, 1-3, 2-2, οποιοσδήποτε συνδυασμός χωράει σε τέσσερα ματς.

Για κάθε μοιραίο που έλαβε μέρος στο δράμα, υπήρξαν τρεις και τέσσερις ωραίοι.

Ο Σπανούλης που τρύπησε το ταβάνι με τα buzzer-beater του και έκανε το φίλαθλο σύμπαν να παραμιλάει. "The shot", ξανά και ξανά και ξανά και ξανά. Ο Μάντζαρης, που κράτησε την ομάδα του ζωντανή 1 δευτερόλεπτο πριν ξεσπάσει πράσινο πανηγύρι στο ΟΑΚΑ.

Ο Αγραβάνης, που πέτυχε τα σημαντικότερα καλάθια της καριέρας του και έβαλε υποθήκη για ταξίδι στο Τορίνο. Ο Χάντερ, που έκανε το καλάθι να τρίζει με τρία καρφώματα της φωτιάς στο φινάλε. Ο Παπανικολάου, που περίμενε υπομονετικά για να κάνει το καλύτερο παιχνίδι της δεύτερης ελληνικής θητείας του στην κατάλληλη στιγμή.

Ο Διαμαντίδης, που έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να παρατείνει την καριέρα του ως την επόμενη Πέμπτη και να την κλείσει νικητής –εάν και εφ’όσον…- σε αφιλόξενο έδαφος. Ο Γκιστ, που σταμάτησε τον Σπανούλη, τον Χάκετ και όποιον άλλο μικροκαμωμένο δαίμονα μπεκόταν στα πόδια του.

Ο Παππάς, που ήρθε από την παγωνιά και έγραψε ξανά το όνομά του στο μπλοκάκι των Ομοσπονδιακών προπονητών. Ο Καλάθης, που διεκδικεί τον τίτλο του διαδόχου και θα είχε φορέσει από χθες το γαλόνι αν δεν παρασυρόταν σε έναν χαζοκαυγά των χιλίων σφυγμών.

Ο Σφαιρόπουλος, που οδήγησε την ομάδα του σε διπλό τίτλου μέσα σε θερμοκρασία ηφαιστείου, μολονότι έχασε την ώρα της μάχης δύο από τους σημαντικότερους παίκτες του. Ο Πεδουλάκης, που παρέλαβε τσουρουφλισμένη γη και έφτιαξε ένα μικρό αριστούργημα με υλικά από επαρχιακό παντοπωλείο.

Ο Σπανούλης. Ο Διαμαντίδης. Ο Βασίλης. Ο Δημήτρης. Το τέρας με τα δύο κεφάλια, που καταπίνει την Ευρώπη. 

Η ανάλυση του αγώνα –και της σειράς ολόκληρης- δεν είναι της στιγμής. Υπήρξε στους τελικούς νικητής και ηττημένος, αλλά δεν υπήρξαν χαμένοι. Όπως είπε σωστά ο Κώστας Παπανικολάου, αυτοί οι αγώνες αποτελούν την επιτομή του ελληνικού μπάσκετ.

Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι θα πάμε στο Προολυμπιακό τουρνουά χωρίς τους δύο κολοσσούς που μας έκαναν να παραμιλάμε τόσες και τόσες και τόσες φορές. Τι θα πούμε στους ξένους που θα ρωτάνε;

Αν μη τι άλλο, θα έχουμε το βίντεο αυτών των αγώνων για θύμηση και για παρηγοριά όταν ξανάρθουν οι χειμώνες. 

Αποσύρθηκε η φανέλα με το "13" ή ακόμα; Τα ξαναλέμε, στην απεργία πείνας...

Best of internet