Ο πρώτος και ο δωδέκατος

Σπανούλης και Παπαπέτρου δρομολόγησαν τη μεγάλη ανατροπή

Ο πρώτος και ο δωδέκατος

Ο πρώτος και ο δωδέκατος

O Nίκος Παπαδογιάννης σχολιάζει τη «Σπανουλειάδα» του 3ου τελικού, αλλά στρέφει τον προβολέα και στον κρυφό ήρωα που ήρθε από την άκρη του πάγκου.  

Oταν ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε με διαφορά 7 πόντων στο «έμπα» του τελευταίου πενταλέπτου, οι πιο βιαστικοί από τους οπαδούς του άρχισαν τα σχέδια για τη φιέστα του 4ου τελικού. Ο τραυματισμός του Γιώργου Πρίντεζη έμοιαζε με χαριστική βολή για τον Ολυμπιακό, ο οποίος παρουσίαζε σημάδια αποσύνθεση.

«Το μόνο που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα είναι μία Σπανουλειάδα», έγραψα στο live του αγώνα. Νωρίτερα, επισήμανα δύο και τρεις φορές ότι «ο Ολυμπιακός μπορεί να κερδίσει χάρη στο βάθος του πάγκου».

Εν τέλει, ο 1ος και ο 11ος (αν όχι 12ος) παίκτης των πρωταθλητών συνεργάστηκαν για να συντελεστεί αυτό το μικρό θαύμα. Ένας που φορούσε επί σειρά ετών τη φανέλα με το τριφύλλι και ένας που είχε «καταπράσινο» πατέρα.

Ο Βασίλης Σπανούλης είδε από τον πάγκο τα πρώτα 4 λεπτά της δ’ περιόδου (όταν ο Παναθηναϊκός έφτασε στο 59-66), ωστόσο επέστρεψε με μάτι που γυάλιζε και προσέθεσε άλλον έναν χρυσό κρίκο στην αλυσίδα της λαμπρής του καριέρας. Ο Ιωάννης Παπαπέτρου έμεινε 20-22 λεπτά στο πάγκο μετά το εναρκτήριο τρίλεπτο, αλλά έφερε μαζί του θάρρος, ευψυχία και αποθέματα ενέργειας.

Οι δυό τους πέτυχαν τους 16 από τους 18 πόντους της μεγάλης ανατροπής. Εάν γίνει φιέστα τίτλου στο 4ο ματς, δεν θα έχει πράσινες κορδέλες. Μόνο ο Ολυμπιακός μπορεί να κατακτήσει το πρωτάθλημα χωρίς να φτάσουμε σε 5ο τελικό.

Ο Σπανούλης κέρδισε με το σπαθί του το επόμενο συμβόλαιό του και ο Παπαπέτρου με τα καρύδια του μία θέση στο αεροπλάνο για το Τορίνο Ίσως και στη θέση του λαβωμένου Πρίντεζη, πάνω που αναθάρρησα με τη διαφήμιση της ΕΚΟ...

Ο ο Ολυμπιακός έφτασε στο 2-1 που σπανίως ανατρέπεται. Αλλά η εξίσωση διαβάζεται και ανάποδα. Ο Παναθηναϊκός διέπραξε αυτοχειρία και, για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι, κλώτσησε στο πάτωμα μία νταμιτζάνα γεμισμένη με σαμπάνια.

Τα λάθη του ξεκίνησαν με 2-3 επιπόλαιες επιθέσεις στο 59-66, συνεχίστηκαν με ένα απίστευτο «fail» σε αιφνιδιασμό 2 εναντίον 1 (όπου ο Παπαπέτρου έκλεψε τη μπάλα από τους Παππά-Φελντίν) και κορυφώθηκαν από τις αλλεπάλληλες γκάφες του ωραίου που έγινε μοιραίος.

Ο Νικ Καλάθης ρίσκαρε το κλέψιμο σε μία παρακινδυνευμένη πάσα του Χάκετ και άφησε την ομάδα του να αμυνθεί με παίκτη λιγότερο: τρίποντο του Παπαπέτρου από ασίστ του Σπανούλη, 64-66. Αυτό το σουτ άλλαξε την ψυχοσύνθεση των δύο αντιπάλων και έδωσε πνοή στην απογοητευμένη κερκίδα. 

Στις δύο επόμενες επιθέσεις του Ολυμπιακού, ο Καλάθης έκανε απανωτά (αναμφισβήτητα και οφθαλμοφανή) φάουλ στον Βασίλη Σπανούλη, αφήνοντας την ομάδα του ορφανή στο τελευταίο δίλεπτο. Η τελευταία του ενέργεια στην επίθεση ήταν ένα άτσαλο λέι-απ που μπλοκαρίστηκε από τον Λοτζέσκι στο 66-66.

Οι εύστοχες βολές βοήθησαν τον αρχηγό του Ολυμπιακού να ζεσταθεί και το σκηνικό της «Σπανουλειάδας» στήθηκε με τρόπο αδυσώπητο. Το σερί έφτασε στο 12-0 με το ρεσιτάλ του Σπανούλη, ο Ολυμπιακός προηγήθηκε με 5 και η μπίλια κάθισε στο κόκκινο.

Μολονότι ο Παναθηναϊκός σημάδεψε μεθοδικά τα αδύνατα σημεία της «ερυθρόλευκης» άμυνας ακόμα και στο τελευταίο λεπτό του αγώνα, δρόμος επιστροφής δεν υπήρχε. Αυτή τη φορά, ο Δημήτρης Διαμαντίδης δεν είχε απάντηση αντάξια της καριέρας που αφήνει πίσω του.

Στην τελική ευθεία του ντέρμπι, ο ηγέτης του Παναθηναϊκού είχε 1/ 4 βολές και 0/2 σουτ. Ονειρευόταν να ολοκληρώσει τη σταδιοδρομία του με ένα πρωτάθλημα μπροστά στο κοινό που τον λάτρεψε, αλλά αυτό δεν πρόκειται να γίνει, τουλάχιστον όχι σε επίσημο αγώνα. Εάν ο Παναθηναϊκός κατακτήσει το σκήπτρο, θα το κάνει in extremis μέσα στο Φάληρο.

Ο Ολυμπιακός ξανάγινε φαβορί αυτής της -συναρπαστικής σε πείσμα των διαιτητολάγνων- σειράς, αφού χρειάζεται μόνο μία νίκη στα μάξιμουμ δύο παιχνίδια που υπολείπονται. Είναι όμως πρόωρο να ορίσουμε από τώρα πρόβα νυφικού.

Μολονότι ο Πεδουλάκης παλεύει συχνά με σφεντόνες (όπως η ταυτόχρονη χρησιμοποίηση των αμούστακων και μέχρι πρόσφατα παροπλισμένων Χαραλαμπόπουλου-Παπαγιάννη), βρίσκει τρόπους για να παγιδεύσει έναν αντίπαλο πιο γεμάτο και πιο «παιγμένο».

Το σκορ των τελικών θα μπορούσε κάλλιστα για τον Παναθηναϊκό να είναι 1-2 ή και 0-3. Ο Ολυμπιακός προηγείται, αλλά δεν παρουσιάζει εικόνα καταλυτικής υπεροχής.

Η πιθανή απώλεια του Πρίντεζη είναι εξέλιξη καταστροφική για τους πρωταθλητές, άσχετα με την αποψινή απόδοση του Παπαπέτρου και του ίδιου του Πρίντεζη.

Η συνταγή με την οποία ο Παναθηναϊκός τον έβγαλε εκτός ρυθμού είχε για αλατοπίπερο τη δουλειά του απολαυστικού Χαραλαμπόπουλου (ο οποίος πέτυχε και ένα καλάθι αλα-Νοβίτσκι), ενώ ο Παπαγιάννης βοήθησε στον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας και ανανέωσε 5 επιθέσεις με αντρίκεια ριμπάουντ.

Ο Πεδουλάκης πόνταρε στους 8 παίκτες που του κάνουν τη δουλειά και άφησε στην άκρη του πάγκου τα απομεινάρια της εποχής Τζόρτζεβιτς. Έπραξε σωστά, όπως αποδείχθηκε με τα καταστροφικά 83 δευτερόλεπτα του Ραντούλιτσα στο α' ημίχρονο, αλλά πληρώνει και τη λειψανδρία. Ο Αντώνης Φώτσης ομολόγησε στο τέλος ότι η έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης στο τέλος ήταν προϊόν της κόπωσης.

Αντιθέτως, ο Ολυμπιακός (που πήρε πολλά και από τον αόρατο στους πρώτους τελικούς Στρόμπερι) είχε την πολυτέλεια να αφήσει ολόκληρο Παπαπέτρου στον πάγκο από το 3ο έως το 26ο λεπτό.

Δεν υπήρξε «ερυθρόλευκος» παίκτης που να έπιασε τα 28 λεπτά συμμετοχής. Οι «πράσινοι» είχαν τρεις με 30+ λεπτά και τον Διαμαντίδη με 27:44. Ο Σπανούλης έπαιξε 14 δευτερόλεπτα λιγότερα από τον φίλο του, αλλά είχε συμπαίκτες ικανούς να τον κουβαλήσουν στις πλάτες τους.

* Οπως συμβαίνει πάντοτε στα κείμενά μου, δεν πρόκειται να δημοσιευτούν οπαδικές αντεγκλήσεις, προσβλητικά σχόλια και κραυγές διαιτητολαγνείας. Ευχαριστώ για την κατανόηση και περιμένω τα μπασκετικά σας σχόλια.

Best of internet