Πάμε πακέτο!

Το αλεπουδάκι αντιμετωπίζει την αλεπού στον έβδομο κοινό (αλλά πρώτο που τους βρίσκει απέναντι) τελικό τους στην Ευρωλίγκα και ο Βασίλης Σκουντής σκαλίζει δέκα τρεις δικές τους ιστορίες...   

Πάμε πακέτο!

Γιατί δέκα τρεις; Διότι δέκα τρία είναι τα χρόνια που πέρασαν μαζί στον Παναθηναϊκό, ωστόσο όχι μονάχα δέκα τρεις ή είκοσι τρεις (όσοι οι τίτλοι τους με την πράσινη αρμάδα), αλλά τώρα που ψάχνω τα κιτάπια μου, φοβάμαι πως και χίλιες τρεις από δαύτες θα μπορούσα να διηγηθώ...

Οι ίδιοι, δεν το συζητώ; Εάν κάθονταν να ανατρέξουν σε όλα όσα έζησαν μαζί όλα αυτά τα χρόνια, τότε θα έγραφαν ένα σωρό από τόμους της εγκυκλοπαίδειας Πάπυρος Λαρούς! 

Ομπράντοβιτς εναντίον Ιτούδη, λοιπόν. Η μάλλον, διότι εκεί πάει η δουλειά, Ζέλικο εναντίον Ομπράντοβιτς και Δημήτρης εναντίον Ιτούδη! Περισσότερο από το "ενώπιος ενωπίω" του μαθητή με τον δάσκαλο ή του μικρού αδερφού με τον πρεσβύτερο ή του κουμπάρου με τον κουμπάρο, το χρονικό του αυριανού τελικού αποτελεί μια εκδοχή του Κράμερ εναντίον Κράμερ: κοινώς, είναι μια εσωτερική σύγκρουση του καθενός (όχι με τον άλλον, αλλά) με τον εαυτό του... 

Δέκα τρεις σκόρπιες ιστορίες, λοιπόν, σαν... πασατέμπος προτού χαιρετηθούν, αγκαλιαστούν, φιληθούν τρεις φορές και προτού ο καθένας τραβήξει προς τον πάγκο του για να πολεμήσει κόντρα στο παρελθόν του σε έναν τελικό που δεν έχει προηγούμενο και ασφαλώς ξεπερνάει κατά πολύ το μπάσκετ, το προπονητιλίκι και τα παρελκόμενα τους. Στην πραγματικότητα αυτός ο τελικός είναι από μόνος του το σενάριο ενός αυτοβιογραφικού και βιωματικού μυθιστορήματος ή μιας ταινίας στην οποία ο καθείς εξαναγκάζεται να υποδυθεί και τον εαυτό του και τον άλλον! 

Η -και δεν ξέρω τώρα εάν βάζω πονηρές ιδέες στη Βίκυ Χατζηβασιλείου- αυτός ο τελικός μπορεί επίσης να γίνει ο καμβάς μιας από τις προσεχείς εκπομπές του "Πάμε πακέτο", που θα εκτινάξει κιόλας τα νούμερα τηλεθέασης στη στρατόσφαιρα! 

Η γνωριμία τους ήταν τυχαία, συνέβη τον Σεπτέμβριο του 1993, οφείλεται σε έναν βαθμό στον Ιβκοβιτς και είχε μάρτυρες τον Σάκοτα, τον Σούμποτιτς και τον Ζντοβτς! Συναντήθηκαν στο Ακερσλοτ, ένα καταπράσινο προάστιο του Αμστερνταμ, στο περιθώριο ενός τουρνουά προετοιμασίας στο οποίο συμμετείχαν η Τζουβεντούτ Μπανταλόνα με προπονητή τον τριαντατριάχρονο (και ήδη πρωταθλητή Ευρώπης, το 1992 στην Κωνσταντινούπολη, με την Παρτίζαν Βελιγραδίου) Ομπράντοβιτς, η ΚΚ Ζάγκρεμπ με τον κατά μία δεκαετία νεότερο Ιτούδη σε ρόλο ασίσταντ του μέντορα του Μπόσκο "Πέπσι" Μπόζιτς και ο Ηρακλής με κόουτς τον Σάκοτα, βοηθό του τον Σούμποτιτς και παίκτη τον Ζντοβτς. Μόλις έφτασε εκεί ο Δημήτρης αναζήτησε κατεπειγόντως τον Ζέλικο για να του παραδώσει δίκην... γραμματοκομιστή ένα φάκελο εκ μέρους του (τότε προπονητή του ΠΑΟΚ) Ντούντα με τον οποίο συναντήθηκε στη Θεσσαλονίκη και αυτή υπήρξε η πρώτη και εντέλει μοιραία επαφή τους.

Εξι χρόνια αργότερα η Θεσσαλονίκη έμελλε να παίξει και πάλι (και μάλιστα όχι για τελευταία φορά) σημαντικό ρόλο στη ζωή τους. Στις 6 Ιουνίου του 1999 κι ενώ ο Ομπράντοβιτς είχε δώσει τα χέρια με τον Παύλο Γιαννακόπουλο (αφού προηγουμένως όχι απλώς βολιδοσκοπήθηκε, αλλά διαπραγματεύθηκε κιόλας με τον Αρη) συναντήθηκε με τον Ιτούδη στο Πανόραμα της Θεσσαλονίκης και τον προσκάλεσε να τον ακολουθήσει στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Ο Δημήτρης πέταξε τη σκούφια του, παραιτήθηκε από τη ΜΕΝΤ και επέστρεψε στην Αθήνα, όπου είχε περάσει τη σεζόν 1996-97 ως ασίσταντ του Κιουμουρτζόγλου στον Πανιώνιο, τον οποίο μάλιστα κοούτσαρε μετά την παραίτηση του Ευθύμη, μαζί με τον Γιάννη Γιαννόπουλο.

Στις 20 Απριλίου του 2000 πάλι στη Θεσσαλονίκη ο Παναθηναϊκός νίκησε τη Μακαμπί Τελ Αβίβ με 73-67 και στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης, για δεύτερη φορά στην ιστορία του και για πρώτη από τις πέντε επί των ημερών τους. Τέσσερα λεπτά πριν από τη λήξη του τελικού με το σκορ στο 63-57, ο Ιτούδης ήταν ανήσυχος και θέλησε να μοιραστεί αυτή την αγωνία του με τον Ζέλικο, προτείνοντας του να καλέσουν τάιμ άουτ αλλά έπεσε πάνω σε... τοίχο. "Μην ανησυχείς Τσέρνι. Χαλάρωσε επιτέλους. Δεν χρειάζεται να πάρουμε τάιμ άουτ. Η υπόθεση είναι τελειωμένη και το Κύπελλο βρίσκεται στα χέρια μας"! Τι σημαίνει Τσέρνι; Μαυροκέφαλος στα σέρβικα, αυτό είναι το παρατσούκλι με το οποίο αποκαλεί συχνά ο Ζέλικο τον Δημήτρη...

Δυο χρόνια αργότερα ήταν η σειρά του Ομπράντοβιτς να νιώσει την αμφιβολία στο πετσί του και μάλιστα τη διατύπωσε με τέτοιο τρόπο, ώστε να παραπέμπει ευθέως στη σωκρατική μαιευτική μέθοδο. Το βράδυ της 5ης Μαΐου του 2002 στο "Pala Malaguti" της Μπολόνια, μόλις έβαλε το καθοριστικό τρίποντο στον τελικό με την Κίντερ ο Κουτλουάι, ο Ομπράντοβιτς αγκάλιασε τον Ιτούδη και τον ρώτησε με έντονη συναισθηματική φόρτιση "Μπρε Δημήτρη ονειρευόμαστε ή είμαστε ξύπνιοι;" . Γύρισε τότε ο Ιτούδης και του απάντησε το προφανές: "Είμαστε ξύπνιοι, Ζέλικο και ζούμε το όνειρο μας!

Σήμερα το πρωί στην κοινή συνέντευξη Τύπου των φιναλίστ, ο Ιτούδης αποκάλυψε το... τρυφερό ενσταντανέ που εκτυλίχθηκε το ίδιο βράδυ στις τουαλέτες του γηπέδου. Νωρίτερα εκείνο το πασχαλιάτικο βράδυ, αμφότεροι είχαν βιώσει μια πολύ περίεργη και μάλιστα αλμυρή εμπειρία άλλωστε αυτό το Final 4 υπήρξε σε απόλυτο βαθμό το άλας της σχέσης τους. Στο ημίχρονο του αγώνα, είδαν έναν ηλικιωμένο θεατή να τους... ραίνει με αλάτι και φυσικώ τω λόγω παραξενεύτηκαν. "Σας πετάω το αλάτι για να σας φέρει γρουσουζιά και να σας πάνε όλα στραβά από εδώ και πέρα" εξήγησε ο οπαδός της Βίρτους και τους έκανε να βάλουν τα γέλια και να κάνουν τον σταυρό τους από την έκπληξη!

Τα σταυροκοπήματα έμελλε να έχουν και συνέχεια, όχι πλέον από έκπληξη, αλλά από θρησκευτική ευλάβεια. Το είχαν συζητήσει από πριν, δίκην... τάματος για την κατάκτηση του τίτλου, αλλά εκείνο το βράδυ στην Μπολόνια συνομολόγησαν την πρώτη κουμπαριά τους. Μετά από ενάμισι μήνα, τις 23 Ιουνίου (του 2002) πάλι στη Θεσσαλονίκη, στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, ο Ζέλικο πάντρεψε τον Δημήτρη με τη Μαρία και μετά από τέσσερα χρόνια βάφτισε κιόλας την κόρη τους. Της έδωσε (διότι ως γνωστόν, εάν δεν θέλει ο νονός, δεν πάει να χτυπιούνται οι γονείς) το όνομα Αλεξάνδρα και το κορίτσι που έκλεψε χθες το βράδυ την παράσταση με το κλάμα και την αγκαλιά στον μπαμπά της, περιμένει αύριο ένα δώρο από αυτόν. Μέσα στη φούρια του για τον πρώτο τελικό στη σόλο καριέρα του, προφανώς ο Ιτούδης δεν ξεχνά ότι αύριο η (γεννημένη στις 16 Μαίου του 2005) κόρη του γιορτάζει τα ενδέκατα γενέθλια της!

Στις 9 Μαρτίου του 2010, που ο Ζέλικο γιόρτασε εν χορδαίς και οργάνω στο Βελιγράδι τα πεντηκοστά δικά του γενέθλια και τα 25α της κόρης του Ανια επιφύλαξε στον Ιτούδη μια μεγίστη τιμή: του ανέθεσε να μιλήσει αντ' αυτού στους περίπου χίλιους προσκεκλημένους τους! Ο Δημήτρης τους καλησπέρισε σε πέντε διαφορετικές γλώσσες και έβγαλε ένα πολύ συγκινητικό λογύδριο που έκανε τον Ζέλικο, τη Βέσνα, την Ανια και τον Τζόρτζε να δακρύσουν ακούγοντας τον να λέει μεταξύ άλλων, ότι "το ωραιότερο δώρο το πήρε από τη γυναίκα του τέτοια μέρα πριν από είκοσι πέντε χρόνια".

Στην περίπτωση τους ισχύει, αλλά συνάμα ανατρέπεται κιόλας το νόημα της ελληνικής παροιμίας "αν δεν ταιριάζανε δεν θα συμπεθεριάζανε". Προφανώς δεν θα συμπορεύονταν επί δέκα τρία χρόνια, εάν δεν συνέπλεαν στο μπασκετικό δόγμα τους, αλλά αμφότεροι έχουν παραδεχθεί ότι η επιτυχία του Παναθηναϊκού προέκυψε από τις πολλές γόνιμες διαφωνίες τους, μάλιστα ο Ζοτς ο οποίος ούτως ή άλλως αυτοσυστήνεται ως "αγύριστο κεφάλι" έχει αποκαλύψει ότι "κάποιες φορές υποχωρούσα, διότι αντιλαμβανόμουν ότι εγώ είχα άδικο κι αυτός δίκιο". Και οι δυο είναι ξεροκέφαλοι και υπερασπίζονται μέχρι τελικής πτώσεως τις απόψεις τους, απλώς στην κρίσιμη στιγμή ήξεραν να φιλτράρουν την όποια διαφορετική προσέγγιση τους, αφού προηγουμένως μπορεί να είχαν τσακωθεί ή να είχαν βάλει ένα μεγάλο στοίχημα για το ποιος πίστευε το σωστό και ποιος το λάθος!

Ο Ομπράντοβιτς είναι πιο ανοιχτός, πιο έξω καρδιά και μεγαλύτερος γλεντζές από τον Ιτούδη, ο οποίος μοιάζει πιο μαγκωμένος και φαίνεται να υπηρετεί πιστότερα το μοντέλο του "politically correct", με ό,τι αυτό συνεπάγεται στη συμπεριφορά και στην έξωθεν μαρτυρία. Ο Δημήτρης δεν μπορεί να ανταγωνισθεί στο ποτό τον Ζέλικο που είναι... νεροφίδα, ενώ στην περίοδο της προετοιμασίας , στο Ζλάτιμπορ ή στη Ρόγκλα) περνούσαν τον ελεύθερο χρόνο τους παίζοντας πόκερ και πόκα, αν και ο Ομπράντοβιτς προτιμά το ρεμί, τη μαύρη γάτα και διάφορα άλλα σερβικά παιχνίδια. 
Τη σεζόν μετά το διαζύγιο τους με τον Παναθηναϊκό επέλεξαν την αγρανάπαυση και μάλιστα κόντρα στη φύση του Ζέλικο, που δεν συμπαθούσε ιδιαιτέρως το ΝΒΑ! Τον Οκτώβριο αποδέχθηκαν την πρόσκληση του φίλου τους, παλαίμαχου σταρ και προέδρου των Πίστονς, Τζόε Ντούμαρς και έμειναν περίπου δυο μήνες στο Ντιτρόιτ παρακολουθώντας την προετοιμασία της ομάδας, αλλά όχι ως απλοί θεατές. Ο τότε προπονητής Λορενς Φρανκ τους ζήτησε να έχουν ενεργό ρόλο και να παρεμβαίνουν όποτε το έκριναν σκόπιμο, μάλιστα από τη στιγμή που είχαν το λεγόμενο "authority", έκαναν παρατηρήσεις τις οποίες οι παίκτες δέχονταν με μεγάλη ευχαρίστηση. Τους είχα συναντήσει τον Ιανουάριο στο Λονδίνο, όπου έπαιξαν επίσημο ματς του ΝΒΑ με τους Νικς και θυμάμαι τη δήλωση του Γκρεγκ Μονρόε ότι "δεν μπορείς να αγνοήσεις τις συμβουλές από ανθρώπους που είναι θρύλοι στο ευρωπαϊκό μπάσκετ".

Το 2007, μετά τον θρίαμβο στο Final 4 της Αθήνας και την επίτευξη του triple crown, ο Ιτούδης δέχθηκε μια δελεαστική πρόταση από τον Χοσέ Αντόνιο Κερεχέτα για να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της Τάου, αντί του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς. Ο Δημήτρης δεν έκανε βούκινο αυτή την υπόθεση, αλλά τη συζήτησε με τον Ομπράντοβιτς, την έθεσε υπ' όψιν της διοίκησης του Παναθηναϊκού και τη διαχειρίσθηκε με μεγάλη ψυχραιμία. Εντέλει και παρά το γεγονός ότι ο Ζέλικο τον ενθάρρυνε από τα προηγούμενα κιόλας χρόνια, να φύγει από τις φτερούγες του και να βγει στην αγορά, προτίμησε να παραμείνει δίπλα του και να συνεχίσουν να δρέπουν μαζί τίτλους. 
Εάν σώνει και καλά ο Ιτούδης θα έπρεπε να συμπυκνώσει σε τρεις φράσεις το απόσταγμα των διδαχών που δέχθηκε και απορρόφησε, σαν σφουγγάρι, από τον Ομπράντοβιτς αυτές έχουν ως εξής: "Πρώτον, σημασία στις λεπτομέρειες. Δεύτερον, Τα πάντα μετράνε, ακόμη κι αυτά που δεν λογαριάζουμε. Τρίτον, η ομάδα είναι μια οικογένεια που πρέπει να λύνει τα ζητήματα της μέσα στο σπίτι και όχι στη βεράντα". 

Ενώ όλα όσα έγραψα έως τώρα αποτελούν πραγματικά γεγονότα , άφησα επίτηδες για το τέλος το καλύτερο ή μάλλον το πιο παράδοξο, που ωστόσο δεν έμελλε να συμβεί: δυο χρόνια προτού ανταμώσουν για πρώτη φορά στο Ακερσλοτ, ο Ομπράντοβιτς κόντεψε να γίνει παίκτης του Ιτούδη! Το καλοκαίρι του 1991, λίγο προτού ξεσπάσει ο εμφύλιος πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία, ο Μπόσκο Μπόζιτς πρότεινε στον Ζέλικο να εγκαταλείψει την Παρτίζαν και να παίξει στην ΚΚ Ζάγκρεμπ, στον πάγκο της οποίας είχε ως άμεσο συνεργάτη τον Ιτούδη. Ο Ζοτς αρνήθηκε, άλλωστε εκείνες τις μέρες βρισκόταν μπροστά σε ένα σταυροδρόμι που έμελλε να καθορίσει τη ζωή του, διότι εκτός από την πρόταση του "Πέπσι" είχε δεχθεί και μια πολύ πιο συναρπαστική: να σταματήσει το μπάσκετ και να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της Παρτίζαν, όπερ και εγένετο! 

ΥΓ: Η συνέχεια είναι γνωστή. Απλώς αύριο το βράδυ στο Βερολίνο θα γραφτεί ένα καινούργιο κεφάλαιο της και μένει να μάθουμε εάν ο τίτλος του θα είναι στα ελληνικά ή στα σέρβικα...