Τέλος(;) εποχής στο ευρωπαϊκό μπάσκετ

Ο Βασίλης Παπανδρέου, είδε την Τελετή Απονομής των Βραβείων της σεζόν, έκανε βόλτες στην Alexanderplatz και «ρίχνει αυλαία» στην πιο λαμπρή εποχή του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Τέλος(;) εποχής στο ευρωπαϊκό μπάσκετ

Το Βερολίνο είναι μια υπέροχη πόλη, αλλά αυτό το ξέρατε. 

Το Βερολίνο είναι μια υπέροχη πόλη, που ελάχιστα ασχολείται με το μπάσκετ, αλλά αυτό και να μην το ξέρατε, το φανταζόσασταν.

Το Βερολίνο είναι μια υπέροχη πόλη, που ελάχιστα ασχολείται με το ευρωπαϊκό μπάσκετ και φιλοξένησε το καλύτερο Final 4 όλων των εποχών, αλλά αυτό μάλλον το έχετε ξαναδιαβάσει.

Και τότε «γιατί σας τα αραδιάζω όλα τούτα» που λέει ο Βασίλης Σκουντής;

Γιατί στο Βερολίνο, το 29ο Final 4 στην ιστορία και 15ο επί Euroleague, θα σημάνει το τέλος της «πιο χρυσής εποχής» του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Είναι το πρώτο Final 4  από το 2002 και μετά που δεν το διεκδικούν ούτε ο Παπαλουκάς, ούτε ο Ναβάρο, ούτε ο Διαμαντίδης, ούτε ο Σπανούλης!

Ο Τεό ήταν παρών το 2003, το 2004, το 2005, το 2006*, το 2007, το 2008*, το 2009, το 2010 και το 2013, ο Λα Μπόμπα το 2003*, το 2006, το 2009, το 2010*, το 2012, το 2013 και το 2014, ο 3D το 2005, το 2007*, το 2009*, το 2011* και το 2012, ενώ ο Kill Bill το 2009*, 2012*,  το 2013* και το 2015.

Μοναδική χρόνια που ήταν και οι τέσσερις ταυτόχρονα παρόντες, ήταν το 2009 -πού αλλού;- στο Βερολίνο, με Διαμαντίδη και Σπανούλη στα «πράσινα», Παπαλουκά στα «κόκκινα» και Ναβάρο όπως πάντα στα «μπλαουγκράνα», στο καλύτερο Final 4 όλων των εποχών.

Αυτή η κορυφαία 4άδα, των τριών Ελλήνων και του ενός Ισπανού είναι οι guard που -μαζί με τον Σάρας- καταδυναστεύουν το ευρωπαϊκό μπάσκετ εδώ και 15 χρόνια, αλλά με τον Διαμαντίδη να ετοιμάζεται να συναντήσει τον Παπαλουκά στην «αποστρατεία», τον Σπανούλη και τον Ναβάρο να βαδίζουν στη «δύση» της καριέρα τους, μοιάζει δύσκολο να επιστρέψουν στην τόσο γνώριμη για τους ίδιους κορυφή. 

Τέλος εποχής λοιπόν ή αρχή μιας νέας; Όπως το πάρει κάνεις!

Τα κόλπα του Ζοτς και ο προβληματισμένος Μίλος

Ο μόνος από τους «παρευρισκόμενους» στο Βερολίνο, που θυμίζει κάτι από τα χρυσά 90s, ήταν ο Ζοτς, που ετοιμάζεται για το 16ο Final της καριέρας του (ένα ως παίκτης και 14 ως προπονητής) και κατά τη διάρκεια της Συνέντευξης Τύπου, αποφάσισε -τι σπάνιο- να «παίξει με το μυαλό» των συναδέλφων του και κυρίως του κουμπάρου του.

Ο Ομπράντοβιτς ένιωθε τόσο άνετα, που άρχισε τα mind games, με τον Μπαρτζώκα να αποκαλύπτει αστειευόμενος ότι ο Ζοτς αστειευόμενος τους είπε  «ότι όλοι οι υπόλοιποι παριστάμενοι δεν έχουν καμία δουλειά στο Βερολίνο, καθώς η ΤΣΣΚΑ, διαθέτει τον καλύτερο παίκτη (ΝτεΚολό), τον καλύτερο αμυντικό (Χάινς), τον καλύτερο σκόρερ (ΝτεΚολό) και τον Τεόντοσιτς στην καλύτερη 5άδα».

Όλος ο καλός ο κόσμος γέλασε, εκτός από έναν. Τον Δημήτρη Ιτούδη, που τις ξέρει καλά αυτές τις «χαριτωμενιές» του Ζοτς και κοιτούσε βλοσυρά τον κουμπάρο του να κάνει τα «δικά του».

«Δεν κοιμόμαστε, ούτε πάμε εφησυχασμένοι στον ημιτελικό. Καλά είναι αυτά που λέτε, αλλά εμείς δεν τα… τρώμε», είπε μέσες άκρες ο Ιτούδης, επιβεβαιώνοντας ότι τόσα χρόνια δίπλα στον «Μάγιστρο» έχει μάθει καλά το μάθημά του.

Αυτός που έκανε εξαιρετική εντύπωση ήταν ο Μπουρούσης. Αδυνατισμένος, καλοντυμένος, ευδιάθετος, μπροστά στις δύο από τις τρεις γυναίκες της ζωής του (την σύζυγό του, τη Χριστίνα και τη μεγάλη του κόρη, Έλενα) καθώς η μικρή είναι ακόμα… πολύ μικρή για τέτοιες συγκινήσεις, έδωσε ρεσιτάλ στις απαντήσεις του, ενώ σχεδόν κοκκίνισε όταν ο Ομπράντοβιτς τον αποκάλεσε «τρίτο playmaker της διοργάνωσης».

Δίπλα του, μελαγχολικός, αμίλητος, αγέλαστος και -σχεδόν- ακατάδεκτος ο Μίλος Τεόντοσιτς, που ετοιμάζεται για το 7ο του Final 4, μετρώντας 0 στα 6 και σκέφτεται κάθε πιθανό τρόπο να «ξορκίσει» τους δαίμονές του.

Ο Μίλος είναι τόσο συγκεντρωμένος, που γίνεται… συμπαθής, καθώς είναι δεδομένα ο κορυφαίος guard της γενιάς του και ο μοναδικός που «βασανίζεται» τόσα χρόνια να φτάσει στην Ιθάκη του.

Για να συμβεί αυτό βέβαια, πρέπει ο Μπαρτζώκας, ο 4ος Έλληνας του Final 4 (μαζί με Σλούκα, Μπουρούση και Ιτούδη) να χάσει στον ημιτελικό και ομολογώ πως όσο τη βλέπω τη Λόκο, όλο και περισσότερο πιστεύω ότι αυτή η ομάδα φωτοβολίδα, με παίκτες και προπονητή που του χρόνου θα σκορπίσουν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, έχει ελπίδες να εξελιχθεί σε «Ζαλγκίρις του 2016».

Ο Μπαρτζώκας πάντως, απολαμβάνει αυτό που του συμβαίνει, γνωρίζει τον σεβασμό απ’ όλη την μπασκετική πιάτσα και ετοιμάζεται να το εξαργυρώσει -και με το δίκιο του- την απίθανη πορεία της Λόκο, της “Cinderella Story” της φετινής διοργάνωσης.

Τι άλλο μένει; Μένει να ξαναδούμε πότε θα εμφανιστούν ελληνικές ομάδες ξανά στο Final 4.

Δύσκολο ερώτημα, καθώς το νέο σύστημα της Euroleague, δεν ευνοεί τα outsider, ούτε τους πειραματισμούς στο ρόστερ, ούτε τα... περασμένα μεγαλεία. Εδώ και 20 χρόνια, τα Final 4 μιλούν ελληνικά, αλλά πλέον οι ομιλητές είναι “γκασταρμπάιτερς” και όχι μέλη του κορμού μιας ελληνικής ομάδας. Οι εποχές της ελληνικής κυριαρχίας, τουλάχιστον σε επίπεδο συλλόγων, μου μοιάζουν μακρινές. Μακάρι να πέσω -ως συνήθως- έξω στις προβλέψεις μου!

Ας είναι! Και με κρύα και με ζέστες και με κρίση και χωρίς ελληνική ομάδα, έχουμε βρεθεί σχεδόν 40 Έλληνες δημοσιογράφοι στο Βερολίνο, τουλάχιστον οι μισοί από τους οποίους έχουν βάλει τα έξοδα από την τσέπη τους.

Είναι μια -μπασκετική- κατάκτηση κι αυτή…

Υγ1: Επειδή το λέει η καρδιά μου, έχω γράψει από τον Μάρτιο ότι το ζευγάρι τελικού θα είναι το Φενέρ - ΤΣΣΚΑ και με κάθε εκτίμηση σε Μπουρούση και Μπαρτζώκα, πιστεύω ότι δύσκολα θα αποφύγουμε τον τελικό των κουμπάρων. Που μεταξύ μας, βάσει ρόστερ και πορείας θα είναι και ο ιδανικός τελικός της φετινής σεζόν και αυτός που θα γεννήσει τόσες ιστορίες, που θα μπορούσαν να γίνουν ταινία!

Υγ2: Κάθε μέρα εκτός Ελλάδας, σε γεμίζει μελαγχολία για το πόσο πίσω μένει η χώρα μας σε όλους μα όλους τους τομείς. Είναι σαν να μην παίρνουμε ποτέ το μάθημά μας...

* Με αστερίσκο, οι χρονιές που τα παλικαράκια σήκωσαν το κύπελλο!