Ο Παναθηναϊκός έφτασε στο ευρωπαϊκό του ναδίρ και ψάχνει την επανεκκίνηση

Μια ζαριά στα τυφλά

Ο Νίκος Παπαδογιάννης γράφει τον επίλογο στο κεφάλαιο Τζόρτζεβιτς και αναρωτιέται αν εμφανίστηκε ποτέ ελληνική ομάδα στα πλέι-οφ χειρότερη από τον φετινό Παναθηναϊκό. 

Μια ζαριά στα τυφλά

Όταν αναδείχθηκε η 8άδα των των πλέι-οφ, είπαμε, οι περισσότεροι, ότι η χτυπημένη από τραυματισμούς και ούτως ή άλλως τρωτή Λαμποράλ ήταν το ιδανικό ταίρι για τον Παναθηναϊκό. Ωστόσο, η εξίσωση διαβαζόταν και ανάποδα. Ο Παναθηναϊκός, μολονότι πλήρης και φορμαρισμένος, ήταν το ιδανικό ζευγάρωμα για τη χτυπημένη από τραυματισμούς και τρωτή Λαμποράλ. Ο Ερυθρός Αστέρας και η Λοκομοτίβ θα την είχαν ξεπαστρέψει.

Ο Παναθηναϊκός του επταημέρου που προηγήθηκε ήταν ο χειρότερος Παναθηναϊκός που εμφανίστηκε ποτέ σε πλέι-οφ της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης του μπάσκετ. Μισό λεπτό, επιτρέψτε μου να διορθώσω: ήταν η χειρότερη ελληνική ομάδα που εμφανίστηκε ποτέ σε πλέι-οφ της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης του μπάσκετ.

Δεν θυμάμαι άλλη να σαρώνεται με 3-0, ανήμπορη να ορθώσει ανάστημα έστω στο γήπεδό της. Δεν θυμάμαι άλλη να παρουσιάζεται με κρύα καρδιά, χαμηλό ηθικό και ανύπαρκτο αγωνιστικό πλάνο. Οι εξωπραγματικές εμφανίσεις του Διαμαντίδη στο 2ο και 3ο παιχνίδι εξωράισαν την αποκρουστική εικόνα, αλλά δεν έφεραν την άνοιξη.

Η μετριότητα του αντιπάλου, ο οποίος απλώς γνώριζε να εκμεταλλευτεί τα -ολίγα αλλά υπαρκτά- πλεονεκτήματά του και να κρύψει τα κενά του, έκανε ακόμα πιο κραυγαλέα την ανικανότητα του Παναθηναϊκού. Tα 7/10 τρίποντα που έβαλε στην δ' περίοδο του χθεσινού αγώνα δεν ήταν παρά το κερασάκι στην τούρτα που είχε ήδη τοποθετηθεί στη βιτρίνα. 

Οι Βάσκοι δεν πίστευαν στα μάτια τους και στην τύχη τους. Ποτέ τους δεν περίμεναν να συναντήσουν στα πλέι-οφ ομάδα ανήμπορη να αξιοποιήσει στοχευμένα τη λειψανδρία ενός κουτσουρεμένου και ποιοτικά φτωχού αντιπάλου.

Σε κάποια άλλη γωνιά της Ευρώπης, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έτριβε τα χέρια του από ικανοποίηση και τα μάτια του από απορία. Ο ημιτελικός Φενέρμπαχτσε-Λαμποράλ μάλλον θα βγάλει τουρκική ομάδα σε τελικό Euroleague για πρώτη φορά στα χρονικά.

Το διαζύγιο με τον Σάσα Τζόρτζεβιτς ήταν μία δικαιολογημένη και αναμενόμενη με βάση τα πεπραγμένα της τελευταίας τριετίας κίνηση. Ο Σέρβος ευθύνεται τόσο για την νερόβραστη εικόνα της ομάδας στους αγώνες με τη Λαμποράλ όσο και για τις αλλοπρόσαλλες επιλογές στο μετεγγραφικό παζάρι.

Ο Παναθηναϊκός στελεχώθηκε με παίκτες ανήμπορους να παίξουν άμυνα και βγαλμένους από τη δεκαετία του ’80, παιδιά του «Σάλε» με γενναιόδωρα συμβόλαια, μολονότι βγαλμένα από το ράφι με τα αζήτητα. Ο ελληνικός πυρήνας αποψιλώθηκε ή παραγκωνίστηκε, με αποτέλεσμα να μείνει η ομάδα με τους 35άρηδες Διαμαντίδη, Φώτση και ολίγον Γιάνκοβιτς στο ενεργό της «ρόστερ».

Οι διορθωτικές κινήσεις έγιναν με μεγάλη καθυστέρηση, οπότε χάθηκε το πολύτιμο πλεονέκτημα έδρας, ενώ τσουρουφλίστηκαν από την υπερπροσπάθεια και τελικά κατέρρευσαν όσοι σήκωσαν το βάρος το φθινόπωρο. Οι νεοσύλλεκτοι του Φεβρουαρίου, μολονότι αξιόλογοι, μάλλον πολλαπλασίασαν παρά έλυσαν τα προβλήματα της ομάδας, αφού έφεραν μαζί τους έλλειμμα χημείας και έβγαλαν εκτός ρυθμού πολύτιμους παίκτες.

Ο Τζόρτζεβιτς στάθηκε ανήμπορος να ποτίσει την ομάδα με έμπνευση, πάθος και σφρίγος, ενώ νικήθηκε κατά κράτος από τον Βέλιμιρ Περάσοβιτς. Την ώρα του πολέμου, ο Παναθηναϊκός θύμιζε λόχο λεγεωνάριων, που σκέφτονται το επόμενο μεροκάματο και δεν δίνουν πεντάρα τσακιστή για την αποτυχία ή για τις πεσμένες μετοχές όσων εμπλέκονται σε αυτό το Βατερλώ.

Η οξεία προπονητική ανεπάρκεια που του έφαγε τα σωθικά αποδείχθηκε ανίατη ασθένεια.

Ωστόσο, το συμβόλαιο της πρόσληψης του Τζόρτζεβιτς στον Παναθηναϊκό έχει και δεύτερη υπογραφή. Ο Σέρβος δεν ήταν εθελοντής, αλλά υπάλληλος και μάλιστα ακριβοπληρωμένος. Εάν ο «Σάλε» επέλεξε τους παίκτες, τον ίδιο τον διάλεξε η διοίκηση.

Η απόλυση του προπονητή στα μισά της χρονιάς για τρίτη συνεχόμενη σεζόν ισοδυναμεί με ομολογία αποτυχίας για τον ίδιο τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Από τον Ομπράντοβιτς στον Πεδουλάκη, από τον Πεδουλάκη στον Ιβάνοβιτς, από τον Ιβάνοβιτς στον Τζόρτζεβιτς: κάθε χρόνο και χειρότερα.

Δεν απολύθηκαν μόνο οι αποτυχημένοι, αλλά και οι επιτυχημένοι. Ακόμα και το σχήμα που κατέκτησε απρόσμενα το πρωτάθλημα της Α1 το 2014 με επικεφαλής τον Φραγκίσκο Αλβέρτη ξηλώθηκε ανεξήγητα, με συνοπτικές διαδικασίες.

Μέσα σε μία τετραετία, πέρασαν από το γραφείο του άτυπου προέδρου ορισμένοι από τους καλύτερους Έλληνες προπονητές: ο Ιτούδης, ο Πεδουλάκης, ο Πρίφτης, ο Μανωλόπουλος και άλλοι. Κανένας από αυτούς δεν ρίζωσε στην ομάδα.

Ο Γιαννακόπουλος προτίμησε να αναζητήσει τον καινούριο Ομπράντοβιτς στην αγορά των «-ιτς», ποντάροντας μάλιστα σε έναν προπονητή που είχε ως μοναδικό παράσημο στην καριέρα του μία μεθυστική εβδομάδα με την Εθνική Σερβίας στο Μουντομπάσκετ του 2014.

Με την Εθνική Σερβίας που, επισημαίνω, είχε στις τάξεις της τον καλύτερο πόιντ-γκαρντ, τον καλύτερο σούτινγκ-γκαρντ και τον καλύτερο πάουερ-φόργουορντ της Ευρώπης. Και δεν ήταν παρά ένα εγχείρημα 50 ημερών. Όπως αποδείχθηκε περίτρανα και στην περίπτωση Τρινκιέρι, άλλο σύλλογος και άλλο Εθνική ομάδα.

Ο Τζόρτζεβιτς, ο οποίος μάλιστα απέτυχε στο περυσινό Ευρωμπάσκετ παίζοντας με γεμάτη τράπουλα, δεν είχε δουλέψει σχεδόν ποτέ σε σύλλογο, πόσω μάλλον στο απαιτητικό και δύσβατο περιβάλλον του Παναθηναϊκού. Ήταν μία ζαριά στα τυφλά, με προβλέψιμο για το έμπειρο μάτι αποτέλεσμα.

Αυτή εδώ η στήλη επισήμανε το πρόβλημα ξανά και ξανά, αλλά κατηγορήθηκε για εμπάθεια. Θα προτιμούσα βεβαίως να διαψευστώ και να δω τον Παναθηναϊκό στο Final-4, παρά να δικαιωθώ.

Ο εντοπισμός του διαδόχου του Τζόρτζεβιτς θα είναι μία δυσχερής επιχείρηση. Ο Παναθηναϊκός, ως επιχείρηση, δεν είναι πια ο οργανισμός που παραδίδει τα κλειδιά στον καθ’ύλην αρμόδιο και του προσφέρει χρόνο για να δουλέψει εν λευκώ, αλλά το ανυπόμονο μαγαζί που απολύει τους προπονητές -ακόμα και τους επιτυχημένους- μέσα σε μερικούς μήνες.

Ο άλλοτε ελκυστικός προορισμός θυμίζει τώρα ναρκοπέδιο, από τη στιγμή μάλιστα που αποχωρεί η δικλείδα ασφαλείας που ακούει στο όνομα Διαμαντίδης. Εκτός του Νικ Καλάθη, δεν υπάρχει άλλο ισχυρό σημείο αναφοράς για την επόμενη μέρα. Εκτός αν αποφασίσει ο αρχηγός να παίξει άλλη μία χρονιά...

Δεν γνωρίζω τι συμβόλαιο έχουν οι ξένοι παίκτες της ομάδας, αλλά πιστεύω ότι θα αποχωρήσουν όλοι (με πιθανή εξαίρεση τον Γκιστ), ακόμα και ο παινεμένος Ουίλιαμς που τόσο υστέρησε στους αγώνες με τη Λαμποράλ. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται ριζική επανεκκίνηση, με Έλληνα προπονητή και Έλληνες παίκτες, νέους (που έχει) και λιγότερο νέους (που δεν έχει). Αμφιβάλλω αν υπάρχει τρίτος δρόμος προς το αύριο.

Η δίδυμη αποτυχία των Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού φέρνει ένα δυσοίωνο μήνυμα για το μέλλον. Στα τρία Final-4 από το 2014 και μετά, δεν υπάρχει παρά μία ελληνική παρουσία, ενώ στα τρία προηγούμενα (2011-3) μετρούσαμε τέσσερις ομάδες και τρία τρόπαια.

Το τσίγκινο ελληνικό πρωτάθλημα θα είναι η ύστατη παρηγοριά για όποιον το κατακτήσει, αλλά μπορεί να ρίξει και στάχτη στα μάτια των νικητών. Όσο αιρετικό και αν ακούγεται, νομίζω ότι μακροπρόθεσμα θα ωφεληθεί περισσότερο η ομάδα που θα ηττηθεί στους τελικούς της Α1.